အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးးအရိပ်

 ညနေခင်း၏ မှုံရီသော အလင်းရောင်သည် ရှေးဟောင်းသစ်သားအိမ်ကြီး၏ အမိုးစွန်းများတွင် တွယ်ကပ်လျက် ရှိနေသည်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးများက လေထဲတွင် ဝဲပျံနေရင်း မြေကြီးပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းနေကြသည်။ မင်းဟိန်သည် သံချေးတက်နေသော ခြံစည်းရိုးတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ကြာရှည်စွာ အသုံးမပြုဘဲ ထားခဲ့သော သံပတ္တာများ၏ အော်သံက ညနေခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။ ထိုအသံသည် သူ့နှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အိမ်ကြီးက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမကတော့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီဟူသော သတင်းကို ကြားရသည့်တိုင်အောင် သူသည် ဤမြေသို့ ချက်ချင်း ပြန်မလာနိုင်ခဲ့။ အလုပ်တာဝန်များ၊ မြို့ပြ၏ ရုန်းကန်မှုများနှင့် ကိုယ်ပိုင် အတ္တများက သူ့ကို ဤနေရာမှ ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်ထားခဲ့သည်။ ယခုမူ အဖေ့၏ အရိပ်အယောင်များသာ ကျန်ရှိတော့သည့် ဤအိမ်ဟောင်းကြီးသို့ သူပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်နံ့နှင့် သစ်သားဟောင်းနံ့တို့က သူ့ကို ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ချထားသော အဖေ့၏ လက်ရန်းပါ ကုလားထိုင်ဟောင်းကြီးမှာ အထီးကျန်စွာ ရှိနေဆဲပင်။ ထိုကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း စာဖတ်နေတတ်သော၊ ဆေးတံသောက်နေတတ်သော အဖေ့ကို သူပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ အဖေနှင့် သူသည် စကားပြောနည်းခဲ့ကြသည်။ အဖေက ခက်ထန်မာကျောသူ တစ်ယောက်ဟု သူအမြဲ ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အိမ်အတွင်းပိုင်း၏ မှောင်ရိပ်များထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော အငွေ့အသက်များက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောပြချင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နာရီအိုကြီးက တချက်တချက် မြည်ဟည်းနေခြင်းသည်ပင် အချိန်များ ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

အိမ်စောင့်ဖြစ်သူ ဦးဘိုးထောင်က မီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးများကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မောင်ရင် ပြန်လာတာ နောက်ကျလှချည်လားဟု သူက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။ ဦးဘိုးထောင်၏ အသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ နက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ မင်းဟိန် ခံစားရသည်။ အဖေက နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဘာကို စောင့်နေခဲ့တာလဲဟု မင်းဟိန်က မေးလိုက်သောအခါ ဦးဘိုးထောင်က ခေါင်းကို ခါရမ်းရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုသာ ချလိုက်သည်။

အပေါ်ထပ်ရှိ အဖေ့၏ စာကြည့်ခန်းသို့ သူတက်လာခဲ့သည်။ လှေကားထစ်များ၏ မြည်သံက တစ်လှမ်းချင်းစီတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် ဖုန်များ တက်နေသော်လည်း အရာအားလုံးက အဖေရှိစဉ်ကအတိုင်းပင်။ စာအုပ်များ၊ ကလောင်တံများနှင့် မှင်အိုးဟောင်းတို့က စနစ်တကျ ရှိနေဆဲ။ သူ စားပွဲတင် အံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ သော့ခတ်ထားသော သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသေတ္တာငယ်လေးသည် သူငယ်စဉ်ကတည်းက အဖေ အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းတတ်သော အရာဖြစ်သည်။ ဤအရာထဲတွင် ဘာတွေ ရှိနေသနည်း။ အဖေသည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အဘယ်အရာကို ဖုံးကွယ်ခဲ့သနည်း။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပိုမို သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။ သစ်ပင်ကြီးများ၏ ခက်လက်များက အိမ်ခေါင်မိုးကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေသော အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။ မင်းဟိန်သည် သေတ္တာငယ်ကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရများကို ပြန်လည် တူးဆွနေမိသည်။ အဖေသည် ဘာကြောင့် သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း အေးစက်ခဲ့ရသနည်း။ ဘာကြောင့် သူ၏ အောင်မြင်မှုများကို ဂုဏ်မယူခဲ့သနည်း။ ထိုမေးခွန်းပေါင်းများစွာ၏ အဖြေသည် ဤသေတ္တာငယ်ထဲတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူ ယူဆမိသည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပထမဆုံး တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဝါကျင်နေသော ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံဖြစ်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် အဖေနှင့်အတူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အဖေ့၏ မျက်နှာတွင် သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော နူးညံ့သည့် အပြုံးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက မည်သူနည်း။ သူ၏ မိခင်လော။ သို့သော် သူ သိထားသော မိခင်၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ဓာတ်ပုံ၏ နောက်ကျောတွင် လက်ရေးလှလှလေးဖြင့် ရေးထားသော စာသားလေးက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တောအုပ်နက်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီဟူသော စာသားပင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းဟိန်သည် ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ မြက်ခင်းများတွင် နှင်းစက်များ တွဲခိုနေသည်။ လေထုက အေးမြသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ပူလောင်နေသည်။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးတော်မူသည်။ မင်းဟိန်၏ အဖေနှင့် ဆရာတော်သည် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆရာတော်က မင်းဟိန်ကို တရားဟောသကဲ့သို့ပင် ပြောပြသည်။ မင်းရဲ့ အဖေက အပြင်ပန်းမှာ မာကျောပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးစာလောက် လေးလံတဲ့ အတိတ်တွေ ရှိခဲ့တယ်ဟု ဆိုသည်။ အတိတ်ဟူသော စကားလုံးက မင်းဟိန်ကို ပိုမို သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရွာ၏ နောက်ဖေးလမ်းကြားတွင် သူ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူ နှင်းနှင့် ဆုံသည်။ နှင်းက အခုထက်ထိ ရွာမှာပဲ နေထိုင်ပြီး ကျောင်းဆရာမ လုပ်နေသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မင်းဟိန်ကို မြင်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာမှုနှင့်အတူ စိုးရိမ်မှုများ ရောယှက်နေသည်။ နင် ပြန်မလာသင့်ဘူး မင်းဟိန်၊ ဒီအိမ်ကြီးက နင်ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူးဟု သူမက သတိပေးသည်။ နှင်း၏ စကားကြောင့် မင်းဟိန် ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ရသည်။ ဤအိမ်ကြီးတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သနည်း။ အဖေက ဘာတွေကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သနည်း။

ညရောက်သောအခါ အိမ်ကြီးအတွင်း ထူးဆန်းသော အသံများကို မင်းဟိန် စတင် ကြားရသည်။ အောက်ထပ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ အသံမျိုးပင်။ သူ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ကာ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာက လှုပ်ရှားသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ မီးအိမ်ရှိရာသို့ သွားသောအခါ ဦးဘိုးထောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးဘိုးထောင်သည် အဖေ့၏ ကုလားထိုင်ဟောင်းတွင် ထိုင်ရင်း ငိုကြွေးနေသည်။ သူက မင်းဟိန်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး မောင်ရင်၊ အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

မင်းဟိန်သည် ဦးဘိုးထောင်ကို ဆွဲထူပြီး အမှန်တရားကို ပြောပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဦးဘိုးထောင်က တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် အိမ်နောက်ဖေးရှိ ညောင်ပင်ကြီးဆီသို့ ညွှန်ပြသည်။ ထိုညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် အဖေသည် ညတိုင်းနီးပါး တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေတတ်ကြောင်း၊ တစ်စုံတစ်ဦးကို တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ စကားများ ပြောနေတတ်ကြောင်း သူက ဆိုသည်။ မင်းဟိန်သည် ညောင်ပင်ကြီးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သစ်ကိုင်းများက မြွေဟောက်များကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေကြသည်။

ညောင်ပင်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် မြေကြီးများက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တူးဆွထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မင်းဟိန်သည် ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းဖြင့် မြေကို စတင် တူးလိုက်သည်။ အချိန်အတန်ကြာသောအခါ မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ထိမိသွားသည်။ ထိုအရာသည် သံသေတ္တာကြီး တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူ သေတ္တာကို အားကုန်သုံး၍ ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် အရာက သူ့ကို အသက်ရှူမှားသွားစေသည်။ ထိုအထဲတွင် ရွှေငွေ ရတနာများ မဟုတ်ဘဲ အဖေ ရေးသားထားသော ပေးစာပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသုံးအဆောင်များ ရှိနေသည်။

ပေးစာများကို ဖတ်ကြည့်သောအခါ မင်းဟိန် သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အဖေ့၏ အရင်းအချာ သားမဟုတ်ပေ။ အဖေသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စစ်ပွဲတစ်ခုအတွင်းမှ သူ့ကို ကယ်တင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးမှာ မင်းဟိန်၏ တကယ့် မိခင်ဖြစ်ပြီး အဖေသည် သူမကို ကတိပေးခဲ့ကာ မင်းဟိန်ကို ကိုယ်ပိုင်သားကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဖေသည် ထိုကတိကို တည်ရန်အတွက် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အေးစက်မှုမှာ မင်းဟိန်ကို အမှန်တရားမှ ဝေးဝေးတွင် ထားချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မင်းဟိန်သည် အဖေ့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ အဖေသည် စကားလုံးများဖြင့် မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် မင်းဟိန်ကို ကာကွယ်ခဲ့သည်။ မိုးလင်းလာသောအခါ အိမ်ကြီးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ခြောက်ခြားစရာ မကောင်းတော့ဘဲ နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ မင်းဟိန်သည် အဖေ့၏ ကုလားထိုင်တွင် ခဏတာ ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဖေ့၏ အရိပ်သည် ယခုအခါ သူ့အနားတွင် မရှိတော့သော်လည်း အဖေ့၏ မေတ္တာတရားသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရ ကိန်းအောင်းနေတော့မည်ဖြစ်သည်။ အတိတ်၏ အမှောင်ထုများ လွင့်ပြယ်သွားပြီး အနာဂတ်၏ အလင်းရောင်က သူ့ကို စောင့်ကြိုနေလေပြီ။ အဖေ၊ အဖေ့ကို ကျွန်တော် အရမ်းချစ်တယ်ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောရင်း သူ၏ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ ဤသည်မှာ အဖေ့အတွက် သူပေးနိုင်သော နောက်ဆုံး ဂုဏ်ပြုခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။