အမေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ
အမေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ
နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်အုပ်တွေကြားထဲကနေ လျှောကျပြီး မြေနီလမ်းကလေးပေါ်မှာ ရွှေရောင်အစက်အပြောက်တွေ ဖြန့်ခင်းထားတယ်။ မင်းသူ တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲရင်း ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ ခဏရပ်လိုက်မိတယ်။ ဟိုးဝေးဝေးက မြင်နေရတဲ့ ပျဉ်ထောင်အိမ်အိုကြီးဟာ သူစွန့်ခွာသွားခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။ လေထုထဲမှာ ကောက်ရိုးခြောက်နံ့နဲ့ ထင်းမီးခိုးနံ့တွေက ရောယှက်နေပြီး ငယ်ဘဝရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တဖျတ်ဖျတ် ပြန်လည်နိုးထစေတယ်။ မင်းသူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နွေးထွေးမှုထက် လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ထမ်းထားရသလို ခံစားနေရတယ်။ သူပြန်လာတာက အမေ့ကို လွမ်းလို့ဆိုတာထက် မြို့က သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အဆင်မပြေမှုကို ဖြေရှင်းဖို့ အမေ့ဆီက အမွေရထားတဲ့ ဒီအိမ်နဲ့ ခြံကို ရောင်းဖို့ ခွင့်တောင်းချင်လို့ပဲ ဖြစ်တယ်။
ခြံဝင်းထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့အခါ ခြံစည်းရိုးမှာ ပွင့်နေတဲ့ ပုစွန်စာပန်းလေးတွေက သူ့ကို ကြိုဆိုနေသယောင်ရှိတယ်။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဆန်ကောထဲက ဆန်ကွဲတွေကို ရွေးနေတဲ့ အမေ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မင်းသူ့ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အမေ့ရဲ့ ဆံပင်တွေက ငွေရောင်သန်းနေပြီ။ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပိန်လှီသွားတဲ့ အမေ့ရဲ့ ကျောပြင်ကလေးက အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်နေရှာတယ်။ "အမေ..." လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ အမေက မော့ကြည့်လာတယ်။ မျက်မှန်အထူကြီးနောက်က အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဝေဝါးနေပေမဲ့ မင်းသူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ဝင်းခနဲ တောက်ပသွားတယ်။ "သား... ငါ့သားလေး ပြန်လာပြီလား" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ အသံက သာယာငြိမ့်ညောင်းပေမဲ့ ထိုအသံထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရတဲ့ လွမ်းမောမှုတွေ အတိုင်းအသား ပြည့်နှက်နေတာကို မင်းသူ ခံစားလိုက်ရတယ်။
ညစာစားချိန်မှာတော့ အမေက မင်းသူကြိုက်တတ်တဲ့ ငါးရံ့ခြောက်ဖုတ်နဲ့ ချဉ်ပေါင်ဟင်းကို ချက်ပေးထားတယ်။ ရှေးဟောင်း သစ်သားစားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဟင်းခွက်ကလေးတွေက ရိုးရှင်းပေမဲ့ မင်းသူ့အတွက်တော့ မြို့က ဟိုတယ်ကြီးတွေထက် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ "အိမ်ရောင်းဖို့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက လည်ချောင်းဝမှာ တစ်ဆို့နေတယ်။ "စားလေ သား၊ အမေ ကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ထားတဲ့ ငါးပိရည်လေးက ကောင်းတယ်" လို့ အမေက ပြောရင်း သူ့ပန်းကန်ထဲကို ဟင်းတွေ ခတ်ပေးနေတယ်။ အမေ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို ကြည့်မိတော့ မင်းသူ့ရင်ထဲ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားတယ်။ အမေ့လက်တွေက ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကြောင်းတွေ ထပ်နေတယ်။ ဒီလက်တွေနဲ့ပဲ သူ့ကို ကျောင်းထားခဲ့တာ၊ ဒီလက်တွေနဲ့ပဲ သူ့ဘဝကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။
"သား... မြို့မှာ အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ အမေက မေးလာတဲ့အခါ မင်းသူ ခေါင်းငုံ့လိုက်မိတယ်။ "ပြေပါတယ် အမေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် သား အမေ့ကို ပြောစရာ ရှိလို့..." လို့ သူ စကားစလိုက်တယ်။ အမေက ထမင်းလုတ်ကို ပါးစပ်ထဲ မထည့်သေးဘဲ ငြိမ်သက်သွားတယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုတင်သိမြင်နေသလိုမျိုး ရိပ်ယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေက ဘာမှမမေးဘဲ "အေးပါ... နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပေါ့၊ အခုတော့ ဝအောင်စားဦး" လို့ပဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ ထိုညက မင်းသူ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ဟောင်းကြီးရဲ့ တကျွိကျွိမြည်သံတွေက သူ့ရဲ့ စိတ်မလုံခြုံမှုကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစေခဲ့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ မင်းသူ အိမ်အနှံ့ လျှောက်ကြည့်နေမိတယ်။ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းတွေထဲမှာ သူ ငယ်ငယ်က အဖေနဲ့ အမေနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ပုံလေးကို တွေ့တယ်။ အဖေ ဆုံးသွားတုန်းက သူက ငါးနှစ်သားပဲ ရှိသေးတာ။ အမေက မုဆိုးမဘဝနဲ့ သူ့ကို တစ်ဦးတည်းသော သားအဖြစ် ရုန်းကန်ပျိုးထောင်ခဲ့ရတယ်။ အိမ်ရဲ့ နောက်ဖေးမှာရှိတဲ့ ရေတွင်းပျက်ကလေးနားမှာ အမေ အဝတ်လျှော်နေတာကို မြင်တော့ မင်းသူ အနားသွားလိုက်တယ်။ "အမေ... သား ကူပေးမယ်" လို့ ပြောပေမဲ့ အမေက လက်မခံဘူး။ "ရပါတယ် သားရယ်၊ အမေ လုပ်နိုင်ပါသေးတယ်။ မင်းက မြို့က ပြန်လာတာ၊ လက်တွေ ပေကုန်ပါဦးမယ်" တဲ့။
မင်းသူက သက်ပြင်းချရင်း "အမေ... သား ပြောချင်တာက ဒီအိမ်ကြီးက အရမ်းဟောင်းနေပြီ။ အမေ တစ်ယောက်တည်း နေရတာလည်း သား စိတ်မချဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအိမ်ကို ရောင်းပြီး အမေ့ကို မြို့ကို ခေါ်သွားချင်လို့" လို့ တစ်ခါတည်း ပြောချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အမေက အဝတ်လျှော်နေတာကို ခဏရပ်လိုက်တယ်။ ရေစက်တွေ ခိုတွဲနေတဲ့ အမေ့ရဲ့ လက်တွေက တုန်ယင်နေသလိုပဲ။ "ရောင်းမယ်..." အမေက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တယ်။ "ဒီအိမ်က မင်းအဖေ ချွေးနည်းစာနဲ့ ဆောက်ခဲ့တာ၊ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ အားလုံး ဒီမှာ ရှိတာလေ သားရဲ့" လို့ အမေက ပြောရင်း မျက်ဝန်းတွေက ဝေးလံတဲ့ တစ်နေရာကို ငေးကြည့်နေတယ်။ မင်းသူ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ "ဒါပေမဲ့ အမေ... သား အခု အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဒီအိမ်ကို ရောင်းမှ သားရဲ့ လုပ်ငန်းကို ပြန်ထူထောင်လို့ ရမှာ" လို့ အသံမာမာနဲ့ ပြောမိသွားတယ်။
မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မှိုင်းလာပြီး မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျလာတယ်။ အိမ်အိုကြီးက လေတိုက်တိုင်း တုန်ခါနေသလိုပဲ။ အမေကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ဘုရားခန်းထဲမှာ ပုတီးစိပ်နေတယ်။ မင်းသူကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်နဲ့ စိတ်တိုနေမိတယ်။ သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် အမေ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတာ သူသိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အတ္တက ပိုပြီး ကြီးစိုးနေတယ်။ မိုးက ပိုသည်းလာပြီး အိမ်ခေါင်မိုးကနေ ရေတွေ ယိုကျလာတယ်။ အမေက ဖလားလေးတွေနဲ့ လိုက်ခံနေတာကို မြင်တော့ မင်းသူက "ဒါကြောင့် ပြောတာပေါ့ အမေရယ်၊ ဒီအိမ်က နေလို့တောင် မရတော့ဘူး" လို့ ထပ်ပြောမိပြန်တယ်။
အမေက မင်းသူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက အရမ်းကို အဓိပ္ပာယ်နက်နဲလွန်းလို့ မင်းသူ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ "သား... အိမ်ဆိုတာ အုတ်တွေ သစ်သားတွေနဲ့ ဆောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးကွ၊ အိမ်ဆိုတာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ။ ဒီအိမ်ကို ရောင်းလိုက်ရင် အမေတို့ရဲ့ အတိတ်တွေကိုပါ ရောင်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ စကားက မင်းသူ့နှလုံးသားကို မြှားတစ်စင်းလို စူးဝင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့က အကြွေးရှင်တွေရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ မင်းသူ့ရဲ့ စာနာစိတ်တွေက ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားရပြန်တယ်။
ညဉ့်နက်ပိုင်းမှာ မင်းသူ ရေငတ်လို့ ထလာတဲ့အခါ အမေ့
မနက်လင်းတော့ အမေ ဈေးသွားတဲ့အချိန်မှာ မင်းသူ အမေ့
"ဘာရှာနေတာလဲ သား" ဆိုတဲ့ အမေ့ရဲ့ အသံကြောင့် မင်းသူ လန့်သွားတယ်။ အမေက တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ အမေ့မျက်နှာမှာ ဒေါသထက် သနားဂရုဏာတွေက ပိုပြီး ပြည့်နှက်နေတယ်။ မင်းသူ ရှက်လွန်းလို့ ခေါင်းမဖော်နိုင်တော့ဘူး။ "အမေ... သား တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိတယ်။ အမေက မင်းသူ့အနားကို လာပြီး ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးတယ်။ "သား ခက်ခဲနေတာ အမေ သိပါတယ်၊ အမေ့မှာ သားကို ပေးစရာ ဒါပဲ ရှိတယ်" လို့ ပြောရင်း ခုနက မြင်ခဲ့တဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေးကို ထုတ်ပေးတယ်။
"ဒါက သားအဖေ အမေ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမှတ်တရပဲ။ သား အရေးကြီးနေရင် ဒါကို ယူသွားပါ" တဲ့။ မင်းသူ အဲဒီဆွဲကြိုးလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ အမေက သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုလည်း နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အမှတ်တရကိုပါ ပေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြန်ပြီ။ "ဟင့်အင်း... အမေ၊ သား ဒါကို မယူနိုင်ဘူး။ အိမ်ကိုလည်း မရောင်းတော့ဘူး" လို့ မင်းသူ ငိုရင်း ပြောလိုက်တယ်။ အမေက သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ဖက်ထားတယ်။ အမေ့ရင်ခွင်က ငယ်ငယ်ကလိုပဲ နွေးထွေးနေတုန်းပါပဲ။
နောက်ရက်တွေမှာတော့ မင်းသူ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားတယ်။ အိမ်ရောင်းဖို့ စိတ်ကူးကို ဖျက်လိုက်ပြီး အမေနဲ့အတူ ခြံထဲမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ ထိုင်ပြီး ရွာဦးကျောင်းက ခေါင်းလောင်းသံကို နားထောင်ရတာက မြို့က ကားသံတွေထက် ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းတယ်ဆိုတာ သူ သိလာတယ်။ အမေက သူ့ကို ငယ်ဘဝပုံပြင်တွေ ပြန်ပြောပြတယ်။ အဖေ ရှိစဉ်တုန်းက သူတို့ မိသားစု ဘယ်လောက် ပျော်ခဲ့ရသလဲဆိုတာတွေပေါ့။
ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ အမေ ရုတ်တရက် မူးလဲသွားတယ်။ မင်းသူ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ အမေ့ကို ပွေ့ချီပြီး ရွာက ဆေးခန်းကို ပြေးရတယ်။ ဆရာဝန်က စစ်ဆေးပြီးနောက် "အမေက အာဟာရ ချို့တဲ့နေတာ ကြာပြီ၊ ပြီးတော့ နှလုံးရောဂါအခံလည်း ရှိနေတယ်" လို့ ပြောတဲ့အခါ မင်းသူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်။ အမေက သူ့ဆီကို ငွေတွေ ပို့ပေးနိုင်ဖို့၊ သူ မြို့မှာ မျက်နှာမငယ်ရဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငတ်ပြတ်ခံပြီး စုဆောင်းခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း မင်းသူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ "အမေ... သား မှားသွားတယ်၊ သား အမေ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့မိဘူး။ သားရဲ့ အတ္တတွေကြောင့် အမေ ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ" လို့ ပြောရင်း အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ အမေက မျက်လုံးလေး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာတယ်။ "သားရယ်... အမေက သားကို ချစ်လို့ လုပ်ခဲ့တာပဲ။ သား လူလားမြောက်သွားတာ မြင်ရတာနဲ့တင် အမေ ကျေနပ်ပါပြီ" တဲ့။
ထိုအချိန်မှာပဲ မြို့က သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းလာတယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ့်သူ တစ်ယောက် ရလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ အကြွေးတွေလည်း ပြေလည်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းကောင်း ကြားရတယ်။ မင်းသူ ဝမ်းသာလွန်းလို့ အမေ့ကို ဖက်ထားမိတယ်။ ဘုရားသခင်က သူ့ကို နောင်တရခွင့် ပေးလိုက်တာပဲလို့ သူ ယုံကြည်လိုက်တယ်။
အမေ နေပြန်ကောင်းလာတော့ သူတို့ အိမ်ဟောင်းကြီးဆီ ပြန်လာကြတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းသူက အိမ်ကို ရောင်းဖို့ မဟုတ်ဘဲ ပြုပြင်ဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ အိမ်ခေါင်မိုးတွေကို အသစ်လဲတယ်၊ နံရံတွေကို ဆေးအသစ် သုတ်တယ်။ အိမ်ဟောင်းကြီးက ပြန်လည်ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတယ်။ ရွာက လူတွေကလည်း ဝိုင်းကူကြတယ်။ အမေကတော့ ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေတယ်။
မင်းသူက မြို့က အလုပ်တွေကို စနစ်တကျ စီမံပြီး ရွာမှာပဲ အမေနဲ့အတူ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "အမေ... သား အမေ့ကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားတော့ဘူး" လို့ ပြောတဲ့အခါ အမေ့မျက်နှာမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပီတိအပြုံးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံးအရာပဲ ဖြစ်မယ်။
လတွေ ကုန်လွန်သွားတဲ့အခါ မင်းသူရဲ့ ခြံထဲမှာ သီးပင်စားပင်တွေ ဝေဆာလာတယ်။ အမေကလည်း အရင်ကထက် ကျန်းမာလာပြီး ပါးပြင်လေးတွေတောင် သွေးရောင်သန်းလာတယ်။ မင်းသူက ရွာက ကလေးတွေကို စာသင်ပေးတဲ့ ကျောင်းလေး တစ်ကျောင်းကိုလည်း အိမ်ရှေ့မှာ ဖွင့်လိုက်တယ်။ အမေကတော့ ကလေးတွေကို မုန့်တွေ လုပ်ကျွေးရင်း ပျော်နေရှာတယ်။
တစ်ခါတလေ ညနေခင်းတွေမှာ အမေနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်တဲ့အခါ ရွာသားတွေက "အမေကြီးကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ သားလိမ္မာလေး ရထားတာပဲ" လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီအခါ အမေက ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြုံးတတ်တယ်။ မင်းသူကတော့ ထိုစကားကို ကြားတိုင်း ရင်ထဲမှာ ရှက်သလိုလို ဖြစ်ရပေမဲ့ အမေ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ သတိပေးချက်အဖြစ် မှတ်ယူထားတယ်။
အချိန်တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားတယ်။ အမေကတော့ အသက်အရွယ်ကြောင့် ပိုပြီး အိုမင်းလာပေမဲ့ သူမရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကတော့ လျော့ပါးမသွားဘူး။ တစ်ရက်မှာတော့ အမေက မင်းသူ့ကို ခေါ်ပြီး "သား... အမေ မရှိတော့ရင်လည်း ဒီအိမ်လေးကို ထိန်းသိမ်းထားပါနော်။ ဒါက သားရဲ့ အမြစ်ပဲ" လို့ မှာကြားတယ်။ မင်းသူက အမေ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "အမေ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ အမေက သားနဲ့အတူ အကြာကြီး နေရဦးမှာ" လို့ ပြန်ပြောပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေမိတယ်။
ထိုညမှာတော့ အမေက အိပ်ပျော်ရင်းနဲ့ပဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ အမေ့မျက်နှာလေးက ပြုံးနေသယောင်ရှိတယ်။ မင်းသူ ငိုမနေတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို သူ အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့ပြီ၊ အမေ့ကိုလည်း သူ တတ်နိုင်သလောက် ပြုစုခဲ့ပြီမို့လို့ သူ့ရင်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းမှု ရှိနေတယ်။
အမေ့ရဲ့ ဈာပနအပြီးမှာ မင်းသူ အိမ်ဟောင်းကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာ အမေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ပြည့်နှက်နေတုန်းပဲ။ အမေ့ရဲ့ သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စာအိတ်အသစ်လေး တစ်ခုကို တွေ့ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အမေ ရေးထားတဲ့ စာလေး ရှိတယ်။
"ချစ်ရတဲ့သား... မင်းကို အမေ အရမ်းချစ်တယ်။ မင်း ဘယ်လိုပဲ မှားမှား၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် အမေ့ရဲ့ ရင်ခွင်က မင်းအတွက် အမြဲ ပွင့်နေတယ်။ အိမ်ဆိုတာ အဆောက်အဦး မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ဆိုတာ ပြန်လာချင်စရာ ကောင်းတဲ့ မေတ္တာရိပ်မြုံတစ်ခုပဲ။ မင်းလည်း တစ်နေ့မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်လာပါစေ။"
မင်းသူ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမျက်ရည်တွေက နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတင်မှုကြောင့် ဖြစ်တယ်။ သူ အပြင်ကို ထွက်ကြည့်လိုက်တော့ ဆည်းဆာရောင်က အရင်အတိုင်း လှပနေတုန်းပဲ။ အမေ မရှိတော့ပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ၊ ဒီမြေနီလမ်းကလေးပေါ်မှာ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ထာဝရ တည်ရှိနေတော့မှာ ဖြစ်တယ်။ မင်းသူကတော့ အမေ့ရဲ့ စကားအတိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်၊ ဒီရွာကလေးအတွက် နွေးထွေးတဲ့ အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်အောင် ဆက်လက် ရှင်သန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။