အဖေအရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှု

 ဆည်းဆာရီဝေချိန်၏ မှောင်ရိပ်သန်းစပြုသော ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် မေသက်တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ကလေးပေါ်၌ ထိုင်ကာ ဝေးလံသော တောအုပ်ဆီသို့ ငေးမောနေမိသည်။ လေထုထဲတွင် မိုးနံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ ရွှံ့နံ့များ ရောယှက်နေပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲတို့၏ အော်မြည်သံက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမိုခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းစေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ဖော်မပြနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့က အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးစိုးနေ၏။ အိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖေဖြစ်သူ ဦးဘတင်၏ ချောင်းဟန့်သံသည် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်ကို အေးစိမ့်သွားစေသည်။ ထိုအသံသည် တစ်ချိန်က သူမကို ချော့မြှူခဲ့ဖူးသော ဖခင်တစ်ယောက်၏ အသံမဟုတ်တော့ဘဲ သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဦးဘတင်သည် အရက်ကြောင့် ဖောင်းအစ်နေသော မျက်နှာထားနှင့် အိမ်ပေါ်မှ တွဲလွဲဆင်းလာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ယိုင်ထိုးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ မေသက်အပေါ်တွင် တပ်မက်မှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့ ရောယှက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမ၏ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မြသည် အိမ်ထောင့်ကလေးတွင် ကုပ်ကုပ်ကလေးထိုင်ရင်း မျက်ရည်စတို့ဖြင့် တုန်ရီနေရှာသည်။ မိသားစုဆိုသော အဓိပ္ပာယ်သည် ဤအိမ်ကလေးအတွင်း၌ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဦးဘတင်သည် မေသက်၏ အနားသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရက်ပုပ်နံ့နှင့် ဆေးလိပ်ညှော်နံ့တို့က မေသက်ကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။ မင်းက ငါ့သမီးပဲ မေသက် ဟု သူက အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးသည် ချိုသာပုံရသော်လည်း မေသက်အတွက်မူ အဆိပ်လူးထားသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရင်ဝကို တည့်တည့်မှန်သွားစေသည်။ အဖေအရင်းတစ်ယောက်ဆီမှ မကြားသင့်သော စကားများ၊ မမြင်သင့်သော အကြည့်များကို သူမ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ဦးဘတင်သည် သူမ၏ ပုခုံးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မေသက်သည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ သန်မာလှသော လက်များအောက်တွင် ကူမဲ့ကယ်မဲ့ ဖြစ်နေရှာသည်။ မင်းအမေကတော့ ငါ့ကို ဘာမှ မပေးနိုင်တော့ဘူး၊ မင်းကတော့ ငါ့အတွက် ရတနာပဲ ဟု သူက ဆိုလိုက်သောအခါ မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဖခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာမဟုတ်ဘဲ ယုတ်မာသော အကြံအစည်တို့၏ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အိမ်ကလေးအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုမိုလေးလံလာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး မိုးကြိုးပစ်သံများက ကောင်းကင်ယံကို တုန်ဟည်းစေသည်။ မေသက်သည် အိပ်ခန်းထဲတွင် စောင်ကို ခြုံကာ တုန်ရီနေမိသည်။ တံခါးဂျက်ကို သေချာထိုးထားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်သည် လုံခြုံမှုမရှိပေ။ အပြင်ဘက်တွင် ဦးဘတင်နှင့် အခြားသူစိမ်းတစ်ယောက်၏ စကားပြောသံကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။ သူတို့ ဘာတွေ တိုင်ပင်နေကြသနည်း။ အဖေသည် သူမကို တစ်စုံတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းလော။ ကြွေးမြီများကြောင့် ပတ်ချာလည်နေသော ဦးဘတင်သည် မိမိ၏ သွေးသားရင်းကိုပင် ရောင်းစားရန် ဝန်မလေးတော့သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဒေါ်မြ၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံကို ကြားရသောအခါ မေသက်၏ နှလုံးသားသည် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲအက်သွားရသည်။ မိခင်ဖြစ်သူသည် အားနွဲ့လွန်းလှသဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိရှာပေ။

မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်သံကြောင့် မေသက် လန့်နိုးလာသည်။ ဦးဘတင်သည် တံခါးကို ကန်ကျောက်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး လက်ထဲတွင် ကြိုးတစ်ခွေကို ကိုင်ထားသည်။ မင်း အခုချက်ချင်း ထ၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ် ဟု သူက အမိန့်ပေးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မေသက်သည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်မိသည်။ ဘယ်ကိုလဲ အဖေ၊ သမီး ဘယ်ကိုမှ မလိုက်ချင်ဘူး ဟု သူမက တောင်းပန်တိုးလျှိုးရှာသည်။ သို့သော် ဦးဘတင်သည် နားမယောင်တော့ဘဲ သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆောင့်ဆွဲကာ အိမ်အောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲချသွားသည်။ ဒေါ်မြသည် ဦးဘတင်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ကာ တောင်းပန်နေသော်လည်း သူက ရက်စက်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ထာဝရ ကိန်းအောင်းသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

တောလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာကြစဉ် ဦးဘတင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသည်။ မေသက်၏ လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ကြိုးရာများကြောင့် နီမြန်းကာ နာကျင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သေကြောင်းကြံစည်ချင်စိတ်များသာ ကြီးစိုးနေ၏။ မိမိကို မွေးဖွားခဲ့သော ဖခင်အရင်းက မိမိအား ဤကဲ့သို့ နှိပ်စက်နေသည်ကို သူမ ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ မကြာမီတွင် အမှောင်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူသည် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် မျက်နှာတွင် အမာရွတ်အထပ်ထပ်ရှိသော သူဌေးကြီး ဦးစံထွန်း ဖြစ်သည်။ ဦးဘတင်သည် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် မေသက်ကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ကတိအတိုင်းပဲ၊ ဒီကောင်မလေးကို ခင်ဗျားယူသွားတော့၊ ကျန်တဲ့ ကြွေးတွေကို အကုန်ကျေပေးရမယ်နော် ဟု ဦးဘတင်က ပြောလိုက်သောအခါ မေသက်၏ ဘဝသည် မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

ဦးစံထွန်းသည် မေသက်ကို အကဲခတ်သလို ကြည့်ရင်း လောဘဇောများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မေသက်သည် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဦးဘတင်က သူမ၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ အဖေရင်းတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ကြောင့် လဲကျသွားသော မေသက်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူမ အားကိုးခဲ့ရသော၊ ချစ်ခင်ခဲ့ရသော အဖေလော။ သားသမီးကို နွားကဲ့သို့ ရောင်းစားနေသော ဤလူယုတ်မာသည် သူမ၏ ဖခင်ပင် ဖြစ်သလော။ ဦးစံထွန်းက ငွေထုတ်ကို ဦးဘတင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဦးဘတင်သည် ငွေများကို ရေတွက်ရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးစွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ ငိုယိုတောင်းပန်သံများကို သူ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မေသက်သည် ဦးစံထွန်း၏ ခြံကြီးအတွင်းရှိ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်။ နေ့ရက်တိုင်းသည် သူမအတွက် ငရဲခန်းများကဲ့သို့ပင်။ ဦးစံထွန်းသည် သူမကို အမျိုးမျိုး နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းကာ သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သို့သော် မေသက်၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ကလဲ့စားချေလိုစိတ်နှင့် လွတ်မြောက်လိုစိတ်တို့က တောက်လောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ တစ်ညတွင် ဦးစံထွန်းသည် အရက်မူးကာ အိပ်ပျော်နေစဉ် မေသက်သည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်သော်လည်း ရင်ခုန်သံကမူ စည်းချက်မမှန် ဖြစ်နေသည်။ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ တောလမ်းအတိုင်း အားကုန်ရုန်းပြေးတော့သည်။

မေသက်သည် ရွာကလေးကို ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ အိမ်ဟောင်းလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အိမ်သည် ခြောက်ကပ်နေပြီး အမေဖြစ်သူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်သောအခါ ဦးဘတင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ မူးယစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်တော့ လောင်းကစားဝိုင်းမှ ရလာသော ပိုက်ဆံအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ မေသက်သည် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်ကာ ဦးဘတင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ၊ သူမ၏ အမေကို နှိပ်စက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မေသက်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဓားတစ်စင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်များက တုန်ရီနေသည်။ ဤလူယုတ်မာကို သတ်လိုက်ရမလား၊ သို့မဟုတ် သူ့ကို သူ့ကံကြမ္မာအတိုင်း ထားခဲ့ရမလား။

ထိုစဉ် အိမ်နောက်ဖေးမှ ဒေါ်မြ ထွက်လာသည်။ ဒေါ်မြ၏ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သမီးဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။ မေသက်၊ သမီး ပြန်လာပြီလား ဟု သူမက တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မေသက်သည် ဓားကို ချလိုက်ကာ အမေဖြစ်သူကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။ သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကြသည်။ ဦးဘတင်သည် နိုးလာကာ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောနေသည်။ မင်းတို့က ငါ့လက်ထဲက မလွတ်ပါဘူး ဟု သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မေသက်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချလိုက်သည်။ သူမသည် အမေဖြစ်သူကို လက်ဆွဲကာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရွာမှ ထွက်ခွာလာကြစဉ် ဦးဘတင်က နောက်မှ လိုက်လာရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ယိုင်ထိုးနေသော ခြေလှမ်းများကြောင့် လဲကျသွားသည်။ မေသက်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်အချို့က အိမ်ကလေးကို စတင်လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးဘတင်၏ အရက်ပုလင်းများမှတစ်ဆင့် မီးကူးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးဘတင်၏ အော်ဟစ်သံများသည် မီးတောက်များအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မေသက်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းမရှိဘဲ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ယုတ်မာမှုများအတွက် ရရှိသော အကျိုးပေးပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မေသက်နှင့် ဒေါ်မြတို့သည် ဝေးလံသော မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့တွင် ဘာမှမရှိတော့သော်လည်း လွတ်လပ်မှုနှင့် ဘေးကင်းမှုကိုတော့ ရရှိခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ မေသက်သည် အလုပ်ကြိုးစားကာ မိခင်ဖြစ်သူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ထိုညက မြင်ကွင်းနှင့် အဖေအရင်း၏ ယုတ်မာမှုများကို မေ့ပျောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် သူမသည် ထိုဒဏ်ရာများကို အားအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေ့ဆက်လှမ်းနေသည်။ အတိတ်သည် ဆိုးဝါးခဲ့သော်လည်း အနာဂတ်ကိုတော့ သူမ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးယူမည်ဖြစ်သည်။

ဇာတ်သိမ်းခန်းတွင် မေသက်သည် ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ထိုင်ရင်း နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ပင်လယ်လှိုင်းသံများက သူမ၏ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေသည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ဖခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာကို မရရှိခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ချစ်မြတ်နိုးတတ်ရန် သင်ယူခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လူယုတ်မာတို့၏ လောကတွင် သူမသည် အပြစ်မဲ့သော ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ကြွေလွင့်မသွားဘဲ ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ ဆည်းဆာအလင်းတန်းတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းအသစ်တစ်ခု စတင်ထွန်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အဖေအရင်းဖြစ်စေကာမူ ယုတ်မာသူကို အလျှော့မပေးဘဲ မိမိဘဝကို မိမိလက်ဖြင့် ထုဆစ်ခဲ့သော မေသက်၏ ပုံပြင်သည် ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရဲရင့်မှုနှင့် ခံနိုင်ရည်ရှိမှုတို့ကမူ နောင်လာနောက်သားတို့အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။