မိဘအမွေလုကြသူများ
မိဘအမွေလုကြသူများ
အပြင်ဘက်တွင် မိုးသက်လေနှင်တို့က သစ်ပင်ကြီးများကို ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း၊ ပျဉ်းမနားမြို့စွန်ရှိ ခြံဝန်းကျယ်ကြီးအတွင်းမှ သစ်သားအိမ်ကြီးမှာမူ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် အေးချမ်းမှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှူရကျပ်လောက်သည့် ဖိအားတစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ ကျွန်းသားကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ဦးသောင်းရွှေသည် အမောတလှိုက် ရှူရှိုက်နေရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် မှေးမှိတ်နေသော်လည်း စိတ်အာရုံတို့ကမူ အိမ်အောက်ထပ်မှ သားသမီးသုံးယောက်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သိနေသယောင်ရှိသည်။
ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်းရှိ ဆိုဖာများပေါ်တွင် သားကြီး အောင်မြတ်၊ သမီးလတ် ခင်သူဇာ နှင့် သားငယ် ကျော်စွာတို့ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့အကြားတွင် မည်သည့်စကားမျှ မရှိ။ သို့သော် လေထုထဲတွင်မူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် သံသယပွားမှုများ၊ မုန်းတီးမှုများနှင့် အတိတ်က အနာဟောင်းများက ပြည့်နှက်နေသည်။ အောင်မြတ်က နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ အကျပ်အတည်းဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမွေအနှစ်သည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။
"ဆရာဝန်ပြောတာတော့ ဒီညက နောက်ဆုံးပဲတဲ့" ဟု အောင်မြတ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းမှုထက် စိုးရိမ်မှုက ပိုကဲနေသည်။ ခင်သူဇာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြုစုခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသမီးဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားသူဖြစ်သည်။ "ကိုကြီးကတော့ အမွေခွဲဖို့ပဲ စိတ်စောနေတာလား။ အဖေ့အခြေအနေကို ကြည့်ဦးလေ" ဟု သူမက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ကျော်စွာကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မိုးစက်များကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။ သူကတော့ မိသားစုနှင့် အဆက်ပြတ်နေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော ပန်းချီဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဤအိမ်ကြီး၏ နံရံတိုင်း၊ တိုင်တိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်။ ဦးသောင်းရွှေ စုဆောင်းထားသည့် ရွှေအိုးကြီးများနှင့် မြေကွက်အမည်ပေါက်များမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။ ထိုမေးခွန်းက သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တူညီစွာ ကိန်းအောင်းနေကြသည်။ အမှောင်ထုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ သွေးသားရင်းချာများအကြားမှ သံယောဇဉ်ကြိုးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်လာတော့သည်။
အောင်မြတ်သည်
သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏
ရုတ်တရက် ဦးသောင်းရွှေက မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် သားဖြစ်သူအပေါ် ယုံကြည်မှုထက် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ "အောင်မြတ်... မင်း... မင်းက ငါ့သား မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု အဖိုးအိုက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ အောင်မြတ်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူသည် ဖခင်၏ လက်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အဖေ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော်က အဖေ့ရဲ့ သားကြီးလေ။ ကျွန်တော့်ကို အမွေပေးရမှာပေါ့" ဟု သူက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမွေအတွက်သာ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း အဖိုးအိုက ကောင်းကောင်းသိနေသည်။
ခင်သူဇာသည် မီးဖိုချောင်တွင် ကော်ဖီဖျော်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်လုံးလုံး ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြုစုခဲ့သည်။ အကိုဖြစ်သူ အောင်မြတ်က ငွေနောက်လိုက်နေချိန်၊ မောင်ဖြစ်သူ ကျော်စွာက အရက်နှင့် ပန်းချီထဲတွင် နစ်မွန်းနေချိန်တွင် သူမ တစ်ဦးတည်းသာ အိုမင်းမစွမ်းသော ဖခင်အနားတွင် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စေတနာထက် ပိုသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ "လျော်ကြေး" ပင်ဖြစ်သည်။
"ငါက အဖေ့ကို ပြုစုခဲ့တာ။ ငါပဲ အားလုံး ရသင့်တာပေါ့" ဟု သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်ကြီး၏ ထောင့်ပေါင်းစုံကို နှံ့စပ်အောင် သိသည်။ အဖေ ဘယ်နေရာမှာ ဘာဝှက်ထားတတ်သည်ကို သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် အဖေသည် သူမကို တစ်ခါမျှ မယုံကြည်ခဲ့။ အမြဲတမ်း သံသယမျက်လုံးဖြင့်သာ ကြည့်ခဲ့သည်။ ခင်သူဇာသည် ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာသည်။
လှေကားထိပ်တွင် အောင်မြတ်နှင့် ဆုံသည်။ အောင်မြတ်၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသရိပ်များ မြင်နေရသည်။ "ကိုကြီး... အဖေက ဘာပြောလဲ" ဟု သူမက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ အောင်မြတ်က သူမကို တွန်းဖယ်ကာ ဖြတ်သွားသည်။ "ဘာမှမပြောဘူး။ မင်းလည်း အရမ်းကြီး မမျှော်လင့်နဲ့" ဟု သူက အေးစက်စွာ ပြောသွားသည်။ ခင်သူဇာသည် အောင်မြတ် ကျောခိုင်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လက်ထဲမှ ကော်ဖီခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲရန် အရှိန်ယူနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ကျော်စွာသည် အိမ်၏ နောက်ဘက် ဝရန်တာတွင် ထိုင်ကာ မိုးဖွဲများကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူသည် ဤအိမ်ကို မုန်းသည်။ ဤအိမ်တွင် ရှိနေသော လူများကိုလည်း မုန်းသည်။ သူ၏ အမှတ်တရများထဲတွင် အမေ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည့် ညက အဖေနှင့် အကိုဖြစ်သူတို့၏ ရန်ဖြစ်သံများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ အမေသည် မသေဆုံးမီ ကျော်စွာ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ "သား... ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ အောက်မှာ အမွေဆိုတာထက် ပိုတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်" ဟူသော စကား။
ထိုစဉ်က ကျော်စွာသည် ငယ်လွန်းသေးသဖြင့် နားမလည်ခဲ့။ ယခုမူ သူ နားလည်လာသည်။ အမွေဆိုသည်မှာ ငွေကြေး သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ဤမိသားစုကို ဖျက်ဆီးမည့် ကျိန်စာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကိုပင်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏
ဦးသောင်းရွှေသည် ကျော်စွာ၏ အသံကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ သူသည် လက်ကို တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မြှောက်ကာ ကျော်စွာ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ကျော်စွာ... မင်း... မင်းကို ငါပြောစရာ ရှိတယ်" ဟု အဖိုးအိုက အားယူကာ ပြောသည်။ ထိုအချိန်တွင် တံခါးဝ၌ အောင်မြတ်နှင့် ခင်သူဇာတို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများသည် ဖခင်၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ စူးစိုက်သွားကြသည်။ အဖိုးအိုက "အမွေက... အမွေက... ဥယျာဉ်ထဲက... ရေကန်ဟောင်း..." ဟု ပြောရင်း စကားစ ပြတ်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြန်မှိတ်သွားသည်။
"ရေကန်ဟောင်း" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သားသမီးသုံးယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။ အောင်မြတ်သည် ချက်ချင်းပင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ခင်သူဇာကလည်း ထီးတစ်ချောင်းဆွဲကာ နောက်က လိုက်သွားသည်။ ကျော်စွာသည် မူလက စိတ်မဝင်စားသော်လည်း၊ သူ၏ အမေ ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားမိသည်။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသည့် ကြားတွင် သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ခြံနောက်ဖက်မှ ပေါင်းပင်များ ဖုံးအုပ်နေသော ရေကန်ဟောင်းကြီးနားသို့ ရောက်သွားသည်။ ရေကန်မှာ ကြာရှည်စွာ အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားသဖြင့် ရေများမှာ နောက်ကျိကာ အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသည်။ အောင်မြတ်သည် မိုးရေထဲတွင် ဒူးထောက်ကာ ရေကန်ဘေးက ကျောက်တုံးများကို စမ်းသပ်နေသည်။ "ဒီမှာပဲ... ဒီမှာ တစ်ခုခု ရှိရမယ်" ဟု သူက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။
ခင်သူဇာကမူ ရေကန်အစပ်ရှိ အုတ်နံရံဟောင်းကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေသည်။ "ကိုကြီး... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လေ။ အဖေက အမြဲတမ်း ဟိုဘက်မှာ လမ်းလျှောက်နေကျ" ဟု သူမက လမ်းညွှန်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး မိုးရေထဲတွင် ရွှံ့များပေကျံကာ အမွေကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြပုံမှာ အလွန်ပင် ရင်နာစရာကောင်းလှသည်။ သွေးသားရင်းချာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့သည် အမွေအတွက် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရန်ပင် ဝန်လေးမည့်ပုံ မရှိချေ။
ရေကန်ဟောင်းနားတွင် ရှာမတွေ့သောအခါ သူတို့ သုံးယောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကြသည်။ အားလုံးမှာ မိုးရေများဖြင့် ရွှဲစိုကာ တုန်ရီနေကြသည်။ အောင်မြတ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "အဖေ ငါတို့ကို လိမ်နေတာလား မသိဘူး" ဟု သူက အော်သည်။ ကျော်စွာကမူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည်။ "ကိုကြီးတို့ မရိပ်မိဘူးလား။ အဖေက ကျွန်တော်တို့ကို စမ်းသပ်နေတာ" ဟု ကျော်စွာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် အပေါ်ထပ်မှ သူနာပြုဆရာမလေး ဆင်းလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေသည်။ "ဦး... ဦးသောင်းရွှေ... ဆုံးသွားပါပြီ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် အဖိုးအို၏ ရုပ်အလောင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုတင်ဘေးရှိ သံသေတ္တာကို အတင်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ သံသေတ္တာက သော့ခတ်ထားသည်။ အောင်မြတ်သည် ကုတင်အောက်တွင် သော့ကို လိုက်ရှာသည်။ ခင်သူဇာကမူ အဖိုးအို၏ အင်္ကျီအိတ်များကို နှိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျော်စွာ၏ ရင်ထဲတွင် ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းသည် အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သားသမီးများ၏ လောဘမီးကမူ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြတ်သည် အဖိုးအို၏ ခေါင်းအုံးအောက်မှ သော့တွဲကို တွေ့ရှိသွားသည်။ သူသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် သံသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ခင်သူဇာနှင့် ကျော်စွာတို့ကလည်း ဘေးကနေ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ သေတ္တာပွင့်သွားသောအခါ သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သေတ္တာထဲတွင် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့် ရွှေများ၊ ငွေများ မရှိ။ ရှိနေသည်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ်နှင့် အဟောင်းတမ်း စာအုပ်အချို့သာ ဖြစ်သည်။
အောင်မြတ်သည် စာအိတ်ကို အမြန်ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရှေ့နေတစ်ဦး ရေးသားထားသော စာဖြစ်သည်။ စာထဲတွင် ဦးသောင်းရွှေ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ရေးသားထားသည်။ "ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို မြို့က မိဘမဲ့ဂေဟာသို့ လှူဒါန်းလိုက်သည်။ သားသမီးများအတွက်မူ... ဤအိမ်ကြီးနှင့် အကြွေးများကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်" ဟု ဖတ်လိုက်ရသောအခါ အောင်မြတ်၏ လက်ထဲမှ စာရွက်ကလေး မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားသည်။
"ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ခင်သူဇာက ငိုသံပါကြီးဖြင့် အော်သည်။ သူမ၏ ငါးနှစ်တာ ပြုစုမှုများသည် အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပြီလား။ အောင်မြတ်သည်လည်း နံရံကို မှီကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ စီးပွားရေး ပြိုလဲတော့မည်ကို သူ သိလိုက်ပြီ။ ကျော်စွာကမူ ထိုစာအုပ်ဟောင်းလေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ မိသားစု ငယ်စဉ်က ရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်လေး ဖြစ်သည်။
အသုဘ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း အိမ်ကြီးထဲတွင် တင်းမာမှုများက လျော့မသွားခဲ့။ အမွေကိစ္စကြောင့် ရှေ့နေနှင့် စကားပြောရာတွင် ဦးသောင်းရွှေသည် သူ၏ မြေကွက်များကို လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ကတည်းက ရောင်းချကာ လှူဒါန်းခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် အိမ်ကြီးမှာလည်း ဘဏ်တွင် ပေါင်နှံထားပြီး အကြွေးများ တက်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုအကြွေးကို မဆပ်နိုင်ပါက သူတို့ သုံးယောက်စလုံး လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရတော့မည်။
"ငါတို့ ဒီအိမ်ကို ရောင်းပြီး ခွဲယူလို့မရဘူးလား" ဟု အောင်မြတ်က အကြံပြုသည်။ သို့သော် ရှေ့နေက "ဦးသောင်းရွှေရဲ့ သေတမ်းစာအရ ဒီအိမ်ကို သားသမီး သုံးယောက်စလုံး သဘောတူညီမှ ရောင်းလို့ရမယ်။ ပြီးတော့ အကြွေးတွေကို အရင်ဆပ်ရမယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။ ခင်သူဇာကမူ အောင်မြတ်ကို မယုံကြည်။ "ကိုကြီးက အိမ်ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံယူပြေးမှာပေါ့။ ငါကတော့ ဒီအိမ်ကနေ မထွက်ဘူး" ဟု သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် တစ်အိမ်တည်းတွင် အတူနေကြသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြတော့။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချောင်းမြောင်းနေကြသည်။ တစ်ဦးက အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုခု ခိုးထုတ်သွားမလားဟု သံသယဝင်နေကြသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် သူတို့အတွက် နားခိုရာ မဟုတ်တော့ဘဲ လောဘကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။
တစ်ညတွင် ခင်သူဇာသည် အောက်ထပ်မှ တဒုန်းဒုန်း အသံများကို ကြားရသဖြင့် ဆင်းကြည့်လိုက်သည်။ အောင်မြတ်သည် ဧည့်ခန်းရှိ ကြမ်းပြင်များကို ရိုက်ချိုးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ "ကိုကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု သူမက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။ အောင်မြတ်၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး ရူးသွပ်နေပုံရသည်။ "အဖေ ငါတို့ကို လိမ်နေတာ။ ရွှေတွေကို ဒီအောက်မှာ ဝှက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ငါတို့ကို အကြွေးပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောပြီး စမ်းနေတာ" ဟု သူက အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်။
ခင်သူဇာသည်လည်း အစပိုင်းတွင် တားဆီးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အောင်မြတ်နှင့်အတူ လိုက်လံ ရှာဖွေမိသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အိမ်ကြီး၏ အစိတ်
အောင်မြတ်က ကျော်စွာကို လူသတ်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကတော့ အဖေနဲ့ အနီးကပ်ဆုံးဆိုတော့ မင်းကို တစ်ခုခု ပေးခဲ့မှာပေါ့။ ပြောစမ်း... အမွေတွေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ဆိုကာ ကျော်စွာ၏ လည်ပင်းကို အတင်းညှစ်လိုက်သည်။ ခင်သူဇာကလည်း မတားဆီးသည့်အပြင် ကျော်စွာ၏ အိတ်များကို နှိုက်ရှာနေသည်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမ အရင်းအချာများမှာ ယခုအခါတွင် တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီ။
ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ဘုရားစင်ပေါ်မှ ဖယောင်းတိုင် လဲကျသွားကာ ကုလားကာကို မီးစွဲသွားသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ခြောက်သွေ့နေသော ကျွန်းသားအိမ်ကြီးကို မီးတောက်များက ဝါးမြိုလာတော့သည်။ "မီး... မီးလောင်နေပြီ" ဟု ခင်သူဇာက အော်သည်။ သို့သော် အောင်မြတ်သည် မီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ ရှာဖွေထားသော အိတ်ထဲမှ စာရွက်အချို့ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
ကျော်စွာသည် မီးခိုးများကြားတွင် မွန်းကျပ်လာသည်။ သူသည် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အောင်မြတ်က သူ့ကို ဆွဲထားသည်။ "မင်းမှာ တစ်ခုခု ရှိတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါ ပေးမှ ထွက်ရမယ်" ဟု အောင်မြတ်က ရူးသွပ်စွာ ပြောသည်။ မီးတောက်များက သူတို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ကြီး၏ တိုင်များမှာ တဂျိဂျိနှင့် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
"ကိုကြီး... ထွက်ရအောင်။ သေတော့မယ်" ခင်သူဇာက အောင်မြတ်ကို ဆွဲထုတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြတ်သည်လည်း အသက်ဘေးကို ကြောက်သဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ကျော်စွာသည်လည်း မီးခိုးများကြားမှ လူးလဲထကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ကြည့်နေစဉ်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော မိသားစု အိမ်ကြီးမှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပြာကျသွားတော့သည်။
မိုးလင်းသောအခါ အိမ်ကြီးနေရာတွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော
ကျော်စွာသည် ပြာပုံထဲမှ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သွားကောက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ အမေ ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ရွှေဆွဲသီးလေး ဖြစ်သည်။ ထိုဆွဲသီးလေးမှာ မီးဒဏ်ကြောင့် အရောင်မှိန်နေသော်လည်း ပျက်စီးမသွားခဲ့။ သူသည် ထိုဆွဲသီးလေးကို ကြည့်ရင်း အမေ ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရသွားသည်။ "အမွေဆိုတာထက် ပိုတဲ့အရာ" ဆိုသည်မှာ "မိသားစု ချစ်ခြင်း" ဖြစ်ကြောင်း သူ ယခုမှ နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
"ငါတို့မှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး" ဟု အောင်မြတ်က ဖျော့တော့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မီးလောင်ထားသော ဂရန်စာရွက်
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...
ပျဉ်းမနားမြို့စွန်မှ ထိုခြံဝန်းကြီးမှာ ယခုအခါ ပေါင်းပင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ကြီးနေရာတွင် အုတ်ပုံများသာ ရှိတော့သည်။ အောင်မြတ်သည် အကြွေးများကြောင့် ထောင်ကျနေသည်ဟု သတင်းထွက်သည်။ ခင်သူဇာမှာမူ မြို့ပေါ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် အလုပ်ကြမ်း လုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝကို ခက်ခဲစွာ ဖြတ်သန်းနေရသည်။
ကျော်စွာသည် ထိုခြံဝန်းဟောင်းထဲသို့ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရောက်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပါလာသည်။ ထိုပန်းချီကားထဲတွင် လှပသော ကျွန်းသားအိမ်ကြီးနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နေသော မိသားစုတစ်စုကို ရေးဆွဲထားသည်။ သူသည် ထိုပန်းချီကားကို ပြာပုံဟောင်းနားတွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
"အမွေဆိုတာ လုယူလို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ ထိန်းသိမ်းရမယ့် အရာဖြစ်တယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ခြံပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။ နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ပြာပုံဟောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ လောဘနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြသော သားသမီးများမှာ ယခုအခါတွင် အမွေလည်းမရ၊ သွေးသားချင်း သံယောဇဉ်လည်း ဆုံးရှုံးကာ ဘဝအသီးသီးတွင် လွင့်စင်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မိဘအမွေကို လောဘဖြင့် လုခဲ့ကြသူများ၏ နိဂုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။