မိဘများရဲ့နောက်ဆုံးခရီးပို့ရသူ

 ညဉ့်ဦးယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွင်း၍ ဖုန်းမြည်သံက အခန်းငယ်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပတွင် မိုးစက်များက သွင်သွင်ရွာနေပြီး သစ်ရွက်ချင်း ပွတ်တိုက်သံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ငိုရှိုက်သံနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူနေသည်။ အိပ်မောကျနေရာမှ လန့်နိုးလာသောအခါ ရင်ဘတ်ထဲ၌ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခုက စိမ့်ဝင်သွားသည်။ လက်ကိုင်ဖုန်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင်လိုက်ရသော အမည်နာမက နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး စကားလုံးများက လေထဲ၌ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲနေသည်။ အဖေ ဆုံးပြီဟူသော စကားတစ်ခွန်းက လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။ နာရီလက်တံတို့၏ ရွေ့လျားသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသလို ရှိသော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် စီးကျလာပြီး အခန်းထောင့်ရှိ အမှောင်ထုက ဝါးမြိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ ဤညသည် မိမိဘဝ၏ အရှည်လျားဆုံးနှင့် အမှောင်မိုက်ဆုံးသော ညတစ်ည ဖြစ်လာတော့မည်ကို သိလိုက်ရသည်။

မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများကို နောက်၌ ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကျေးလက်တောရွာဆီသို့ ဦးတည်သော ခရီးသည် အလွန်ပင် မောဟိုက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ကားပြတင်းပေါက်မှ မြင်တွေ့နေရသော လယ်ကွင်းပြင်များမှာ မိုးရေထဲ၌ မှိုင်းညို့နေသည်။ ငယ်စဉ်က ဤလမ်းအတိုင်း အဖေနှင့်အမေ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပျော်ရွှင်စွာ သွားလာခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။ ယခုမူ ထိုလက်များမှာ အေးစက်တောင့်တင်းနေတော့မည်ဟူသော အတွေးက ရင်ကို နင့်နေအောင် ခံစားရစေသည်။ ကားအင်ဂျင်သံမှာ နားထဲ၌ ဆူညံနေသော်လည်း စိတ်အစဉ်ကမူ ဟိုးအတိတ်က ဖြစ်ရပ်များဆီသို့ လွင့်ပျံနေသည်။ အဖေ၏ ပြတ်သားသော အဆုံးအမများ၊ အမေ၏ နူးညံ့သော ချော့မြူသံများက လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးများမှာ တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် နောက်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ခံစားနေရသော ဝေဒနာကမူ ရှေ့မှ ကြိုနှင့်နေသကဲ့သို့ပင်။ လွမ်းမောဖွယ်ရာ အတိတ်ကမ္ဘာလေးသည် လက်ဖျားမှ လွတ်ထွက်သွားသော သဲပွင့်များကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးလှသော မြေနံ့နှင့် ပန်းရနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သို့သော် ထိုရနံ့များထဲ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော မင်္ဂလာမရှိသည့် အငွေ့အသက်များ ရောယှက်နေသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ထွန်းညှိထားသော မီးလုံးများ၏ အလင်းဖျော့ဖျော့အောက်၌ လူအချို့ လှုပ်ရှားနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သော အခါတွင်မူ တစ်ကမ္ဘာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အလယ်ခန်းရှိ ခုတင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ရုပ်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဒူးများ တုန်ယင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားမိသည်။ အမေသည် နံဘေးတွင် ထိုင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲမို့အစ်နေသည်။ အဖေ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နမ်းရှိုက်နှုတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အေးစက်နေသော အသားစိုင်ကို ထိတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် နှလုံးသားမှာ ဆုပ်နယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နာကျင်လှသည်။ ဤအိမ်ကြီးထဲ၌ အဖေ့၏ အသံကို နောက်ထပ် မကြားရတော့ဟု တွေးမိတိုင်း အသက်ရှူရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

ဧည့်သည်များအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း၊ နာရေးကိစ္စရပ်များ စီစဉ်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်နေသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ လူအများ၏ အားပေးစကားများမှာ နားထဲသို့ မဝင်ဘဲ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စသာ ကြားနေရသည်။ အဖေ့ကို ကောင်းမွန်စွာ နောက်ဆုံးခရီး ပို့ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် လိုအပ်သည်များကို စီစဉ်နေရသော်လည်း လက်များမှာ တုန်ယင်နေသည်။ အဝေးမှ ရောက်လာသော ဆွေမျိုးများက အဖေ့အကြောင်းကို တသသ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း မိမိအတွက်မူ ထိုစကားများက ဝေဒနာကို ပိုမို တိုးပွားစေသည်။ အဖေသည် မိသားစုအတွက် မဏ္ဍိုင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုမဏ္ဍိုင်ကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် မိုးစဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ မိုးသက်မုန်တိုင်းများက တရကြမ်း တိုက်ခတ်နေဆဲပင်။ ဘဝ၏ ကြမ်းတမ်းသော ခရီးလမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ဆက်လျှောက်ရတော့မည်ဟူသော အသိက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ငယ်စဉ်အခါက အဖေသည် အလွန် တင်းကျပ်သောသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ စာမေးပွဲ အမှတ်နည်းလျှင် ဆူပူတတ်သလို၊ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိလျှင်လည်း ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးတတ်သည်။ ထိုစဉ်က အဖေ့ကို စိတ်နာခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ထိုတင်းကျပ်မှုများနောက်ကွယ်ရှိ မေတ္တာတရားကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။ အဖေသည် မိမိအား လောကအလယ်တွင် ရဲရင့်စွာ ရပ်တည်နိုင်စေရန် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဖေ့၏ အသားအရည်မှာ နေလောင်ဒဏ်ကြောင့် ညိုမည်းနေသော်လည်း ထိုလက်များက မိမိကို မြေတောင်မြှောက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖေနှင့် အတူ ငါးမျှားထွက်ခဲ့ဖူးသော ညနေခင်းများ၊ လယ်ကွင်းထဲတွင် အတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့ဖူးသော အချိန်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ အဖေ့၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များအောက်၌ ရှိနေစဉ်က လုံခြုံသည်ဟု မထင်ခဲ့မိသော်လည်း ယခုမူ ထိုလုံခြုံမှုကို တမ်းတနေမိသည်။

အမေသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ အဖေ စိတ်တိုနေချိန်တွင် အမေကသာ ကြားမှ ဝင်ရောက် ဖြေဖျောက်ပေးခဲ့သည်။ အမေ့၏ လက်ချောင်းများမှာ အလုပ်ဒဏ်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း မိမိအတွက်မူ အနူးညံ့ဆုံးသော အထိအတွေ့များပင်။ အမေ ချက်ကျွေးခဲ့သော ဟင်းရနံ့များက အိမ်တွင်း၌ ပျံ့လွင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း အမေကိုယ်တိုင်ကမူ ယခုအခါ အဖေ့အတွက် ငိုကြွေးရင်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေရှာသည်။ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် သနားဂရုဏာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး၏ အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို သတိမထားမိခဲ့ဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်လောကထဲ၌သာ နစ်မြုပ်နေခဲ့မိသည်မှာ အမှားကြီးတစ်ခုပင်။ အမေ့ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏ ပိန်လှီနေသော ပုခုံးလေးများကို ထိတွေ့ရသောအခါ မိမိသည် အမေ့ကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ရှိကြောင်းကို ပိုမို သိရှိလာရသည်။

နာရေးအိမ်၌ လူအများဖြင့် စည်ကားနေသော်လည်း မိမိ၏ အတွင်းစိတ်မှာမူ ကန္တာရတစ်ခုကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့နေသည်။ ဘုန်းကြီးများ၏ တရားဟောသံ၊ ဖဲရိုက်နေသူများ၏ အသံ၊ မိန်းမများ၏ အတင်းပြောသံတို့က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။ ထိုဆူညံမှုများကြားတွင် အဖေ့၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ငြိမ်သက်အေးချမ်းစွာ ရှိနေသည်။ လူအများက လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသော်လည်း အမှန်တကယ် နာကျင်နေသူမှာ မိမိတို့ မိသားစုသာ ဖြစ်သည်ကို သိရသည်။ အမေသည် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများကမူ အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးမောနေသည်။ ဤလူအုပ်ကြီး ကြား၌ပင် မိမိတို့သည် အထီးကျန်နေကြသည်။ လူအသိုက်အဝန်း၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပင်ပန်းစရာ ကောင်းလှသော်လည်း ဤသည်မှာလည်း ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် အဖေ့၏ ဗီရိုဟောင်းကြီးကို ဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ထိုဗီရိုထဲ၌ အဖေ တန်ဖိုးထားခဲ့သော ပစ္စည်းဟောင်းအချို့နှင့် စာအုပ်များ ရှိနေသည်။ အဖေ့၏ အဝတ်အစားများမှ ရရှိသော ကိုယ်နံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသောအခါ အဖေ မိမိအနားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဖေသည် မိမိအား ပေးရန်အတွက် သိမ်းဆည်းထားသော ငွေစုစာအုပ်ဟောင်းလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ စီးကျလာပြန်သည်။ အဖေသည် မိမိအတွက် ဘာမှ မချန်ထားခဲ့ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ ချွေးနှဲစာများကို တစ်ပြားမကျန် စုဆောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖေ့၏ မေတ္တာမှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် မိမိ သတိမထားမိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော အတိတ်၏ အမှတ်တရများမှာ မိမိအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးခရီး ပို့ဆောင်ရမည့် မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ နေရောင်ခြည်သည် သစ်ပင်များကြားမှ တိုးထွက်လာသော်လည်း နွေးထွေးမှုကို မပေးနိုင်ပေ။ အဖေ့၏ ရုပ်အလောင်းကို ကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသောအခါ အမေသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် အဖေ့ကို ဆွဲထားရှာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရသူတိုင်းကို ရင်ကွဲစေသည်။ အဖေ့ကို အိမ်ပေါ်မှ ချဆောင်သွားချိန်တွင် အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး လွတ်ဟာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အဖေ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပို့ဆောင်ပေးရန် လိုက်ပါလာသူများ၏ တန်းစီနေသော တန်းကြီးမှာ ရှည်လျားလှသည်။ လမ်းဘေးမှ လူအချို့က ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ အဖေသည် လူအများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အဖေနှင့်အတူ သွားလာခဲ့ဖူးသော နေရာများကို ဖြတ်သန်းသွားရတိုင်း နှလုံးသားမှာ တစ်စစီ ကြွေလွင့်နေသည်။

သုသာန်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်အေးစိမ့်နေသည်။ အဖေ့ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြချိန်တွင် မိမိ၏ စိတ်ထဲ၌ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားပြီဟု ထင်မြင်မိသည်။ မီးလျှံများက အဖေ့၏ ရုပ်အလောင်းကို ဝါးမြိုသွားချိန်တွင် ပူလောင်သော အရှိန်က မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သည်။ ထိုမီးလျှံများထဲ၌ အဖေ့၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့မည်။ လူ့ဘဝဆိုသည်မှာ ဤမျှသာပင်လားဟု တွေးတောမိရင်း အနိစ္စသဘောကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အဖေ့၏ ပြာများကို စုစည်းယူရသောအခါ ထိုပြာများမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလှသည်။ တစ်ချိန်က ခွန်အားကြီးမားခဲ့သော အဖေသည် ယခုမူ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ပြာအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤသည်မှာ ဘဝ၏ နောက်ဆုံး အဖြေပင် ဖြစ်တော့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ကြီးမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ခြောက်ကပ်နေသည်။ အဖေ ထိုင်နေကျ ကုလားထိုင်ဟောင်းကြီးမှာ အထီးကျန်စွာ ရှိနေသည်။ အမေသည်လည်း အိပ်ခန်းထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ မိမိသည် အဖေ့၏ နေရာတွင် အစားထိုး၍ မရနိုင်သော်လည်း အိမ်၏ တာဝန်များကို စတင်ပခုံးထမ်းရတော့မည်ကို သိလိုက်ရသည်။ အဖေ့ကို လွမ်းဆွတ်နေရုံဖြင့် မပြီးဘဲ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ရန်နှင့် မိသားစုကို ဆက်လက် ဦးဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ညနေခင်း၏ ဆည်းဆာအလင်းရောင်မှာ အိမ်တွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး ဖုန်မှုန့်လေးများ လေထဲ၌ ဝဲပျံနေသည်ကို မြင်ရသည်။ အဖေသည် ရုပ်ပိုင်းအရ မရှိတော့သော်လည်း သူ၏ သွန်သင်ချက်များနှင့် စိတ်ဓာတ်များမှာ မိမိ၏ သွေးကြောထဲ၌ စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအိမ်ကြီးကို ပြန်လည် နွေးထွေးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ မိမိ၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်မိသည်။ ကြယ်ပွင့်ကလေးများမှာ တစ်လက်လက် တောက်ပနေပြီး အဖေသည် ထိုကြယ်များကြားမှ မိမိကို ငုံ့ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မိသည်။ အဖေ့ကို နောက်ဆုံးခရီး ပို့ဆောင်ခဲ့ရခြင်းမှာ နာကျင်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုက မိမိကို လူကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် ရင့်ကျက်စေခဲ့သည်။ အဖေ့ကို ပေးခဲ့သော ကတိအတိုင်း အမေ့ကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်မည်၊ ဘဝကို ရိုးသားစွာ ဖြတ်သန်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများကို အားအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေ့ဆက်ရမည် ဖြစ်သည်။ လေနုအေးလေး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွားချိန်တွင် အဖေ့၏ အပြုံးကို မြင်ယောင်မိပြီး ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းသွားသည်။ အဖေသည် မိမိ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ထာဝရ ရှင်သန်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အဆုံးသတ်မဟုတ်ဘဲ ဘဝသစ်တစ်ခု၏ အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ရပါတော့သည်။