ကြွားစိန်မရဲ့ အဖြစ်ဆိုး

 နေရောင်ခြည်နုနုသည် သပြေပင်တန်းများကြားမှ တိုးဝင်လာကာ ဒေါ်သိန်းတင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ ရွှေလက်ကောက်အထပ်ထပ်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သည်။ ဝင်းခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော ထိုအလင်းပြန်မှုသည် ဒေါ်သိန်းတင်အတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို သနပ်ခါးအထပ်ထပ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ မာန်မာနကတော့ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားနေသည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် သူမကို ကြွားစိန်မ ဟု ကွယ်ရာတွင် ခေါ်ကြသည်ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် ထိုအမည်ကိုပင် သူမက ဂုဏ်ယူချင်နေသေးသည်။ မရှိလို့ ကြွားတာမဟုတ်ဘဲ ရှိလွန်းလို့ ကြွားရတာဟု သူမက အမြဲတစေ ဆင်ခြေပေးတတ်သည်။

ဈေးသို့ သွားမည့်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒေါ်သိန်းတင်သည် ခြေလှမ်းများကို တမင်တကာ နှေးကွေးစွာ လှမ်းနေသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုးပုဆိုးအနားသတ်များက လေထဲတွင် တလွင့်လွင့်နှင့်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ယပ်တောင်လေးကို ခတ်လိုက်တိုင်း လက်မှ စိန်လက်စွပ်အကြီးကြီးက နေရောင်အောက်တွင် ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲ လက်နေသည်။ လမ်းဆုံရှိ ဒေါ်ဖွားစိန်တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့ ရောက်လျှင်တော့ သူမ၏ ခြေလှမ်းများက ပို၍ ဟန်ပါလာသည်။ ဟဲ့ သိန်းတင် ဈေးသွားမလို့လား ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းမေးလျှင်တော့ သူမအတွက် စင်မြင့်ပေါ် တက်ရသလိုပင်။ အေးပါအေ မြေးမလေးက ရန်ကုန်ကနေ ပို့လိုက်တဲ့ ပိုးအင်္ကျီအသစ်လေးက ဝတ်ရတာ အသားအေးလွန်းလို့ ဈေးထဲအထိ ဝတ်လာမိတာ ဟု ပြန်ပြောရင်း သူမ၏ လည်ပင်းမှ ဆွဲကြိုးကြီးကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ဘယ်သူကမှ မမေးသော်လည်း ထိုဆွဲကြိုးမှာ ကျပ်သိန်းရာချီ တန်ကြောင်းကိုတော့ စကားထဲ ညှပ်ပြောဖို့ သူမ မမေ့ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့က ဈေးအတွင်း၌ ထူးထူးခြားခြား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် ဒေါ်သိန်းတင် ဆုံမိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အသားဖြူဖြူ လှလှပပရှိပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာလည်း ဒေါ်သိန်းတင်ထက်ပင် သာလွန်နေသယောင် ရှိသည်။ သူမ၏ အမည်မှာ မနှင်းဟု သိရသည်။ မနှင်းသည် ဒေါ်သိန်းတင်၏ ရွှေထည်များကို ကြည့်ကာ ချီးမွမ်းစကား ဆိုလာသည်။ အမကြီးရဲ့ ရွှေတွေက အရောင် တောက်လိုက်တာနော် လက်ရာကလည်း တကယ် အဆင့်မြင့်တယ် ဟု မနှင်းက ပြောလိုက်သောအခါ ဒေါ်သိန်းတင်၏ ရင်ထဲတွင် ပန်းပေါင်းတစ်သောင်း ပွင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိထက် အဆင့်အတန်း မြင့်ပုံရသော သူတစ်ယောက်ထံမှ ချီးမွမ်းခံရခြင်းမှာ ဒေါ်သိန်းတင်အတွက်တော့ အမြင့်ဆုံးသော အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ မနှင်းက သူမသည် နိုင်ငံခြားမှ ကျောက်မျက်ရတနာများကို တင်သွင်းရောင်းချသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းနှင့် အကျိုးအမြတ် အလွန်များသော လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်လာသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဒေါ်သိန်းတင်၏ အိမ်သို့ မနှင်း ရောက်လာသည်။ သူမက အဆင့်မြင့်မားလှသော စိန်နားကပ် တစ်စုံကို ပြသရင်း ဒါက အမကြီးလို လူမျိုးနဲ့မှ လိုက်ဖက်မှာပါ အမကြီးရယ် ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကတော့ ဒါမျိုးကို မြင်ဖူးမှာတောင် မဟုတ်ဘူး ဟု မြှောက်ပင့်ပြောဆိုသည်။ ဒေါ်သိန်းတင်သည် ထိုစိန်နားကပ်ကို ကြည့်ရင်း လောဘဇောများ တက်လာသည်။ သူမထက် သာသူ မရှိစေရဟူသော မာနကလည်း ခေါင်းထောင်လာသည်။ မနှင်းက ဆက်လက်၍ အမကြီးမှာ ရှိတဲ့ ငွေတွေကို ဒီလို ကျောက်မျက်လုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရင် တစ်လကို အတိုးငွေတင် သိန်းပေါင်းများစွာ ရနိုင်တယ် ဟု မက်လုံးပေးသည်။ ဒေါ်သိန်းတင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော်လည်း မနှင်း၏ တိုက်တွန်းမှုနှင့် သူမ၏ ကြွားချင်သော စိတ်ဇောက အနိုင်ရသွားခဲ့သည်။

ဒေါ်သိန်းတင်သည် သူမ စုဆောင်းထားသမျှ ရွှေထည်အချို့နှင့် ငွေသားများကို မနှင်းထံသို့ အပ်နှံလိုက်သည်။ ပထမလတွင်တော့ မနှင်းက ပြောထားသည့်အတိုင်း အတိုးငွေများကို မှန်မှန်လာပေးသည်။ ထိုအတိုးငွေများကို ရရှိသောအခါ ဒေါ်သိန်းတင်သည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် ပို၍ပင် ခြေလှမ်းစိပ်လာသည်။ အလှူအတန်းများတွင် အလှူငွေကို သိန်းဂဏန်းအထိ ထည့်ဝင်ရင်း သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်နေသည်။ တစ်ဖက်မှလည်း မနှင်းက အရင်းအနှီး ထပ်တိုးရန် တိုက်တွန်းလာသည်။ အမကြီးရယ် အခုဟာက ဈေးကွက်က အရမ်းကောင်းနေတာ အမကြီးမှာ ရှိတဲ့ ရွှေတွေအားလုံး ထည့်လိုက်ရင် နောက်နှစ်ဆို အမကြီး ဒီရပ်ကွက်မှာတင် မဟုတ်ဘူး မြို့ပေါ်မှာပါ အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်သွားမှာ ဟု နားချသည်။ ဒေါ်သိန်းတင်သည် သူမ၏ ဘိုးဘွားပိုင် ရွှေထည်များအပြင် အိမ်ဂရန်ကိုပါ ပေါင်နှံပြီး မနှင်းထံသို့ ငွေများ အပ်နှံလိုက်ပြန်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဒေါ်သိန်းတင်၏ ဘဝထဲသို့ မုန်တိုင်းရိပ်များ စတင်ဝင်ရောက်လာသည်။ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သော ဒေါ်မြစိန်က သိန်းတင်ရယ် နင် အဲဒီမိန်းမကို သိပ်မယုံနဲ့ဦး သူက ဘယ်ကမှန်းလည်း မသိဘဲနဲ့ နင့်ဆီက ငွေတွေ အများကြီး ယူသွားတာ စိုးရိမ်စရာကြီး ဟု သတိပေးရှာသည်။ သို့သော် မာနတက်နေသော ဒေါ်သိန်းတင်ကတော့ ဒေါ်မြစိန်ကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ နင်က ငါကြီးပွားမှာကို မနာလိုဖြစ်နေတာလား မြစိန် ငါ့အကြောင်း ငါသိပါတယ် ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ဒေါ်မြစိန်နှင့်လည်း စကားမပြောတော့ဘဲ သူမ၏ ဂုဏ်ပကာသန လောကထဲတွင်သာ ပျော်မွေ့နေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်တော့ မကြာမီ သူမသည် တိုက်အိမ်ကြီးနှင့် ကားအကောင်းစားကို စီးကာ တစ်မြို့လုံးက ငေးကြည့်ရမည့်သူ ဖြစ်နေသည်။

သတ်မှတ်ထားသော အတိုးငွေ ပေးရမည့်ရက် ရောက်လာသော်လည်း မနှင်း ပေါ်မလာတော့ပေ။ ဒေါ်သိန်းတင်သည် စိတ်ပူပန်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရင်း မနှင်း၏ ဖုန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုသော်လည်း စက်ပိတ်ထားသည်ဟူသော အသံသာ ကြားနေရသည်။ နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဒေါ်သိန်းတင်၏ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်မှုများ ဒီရေလို တိုးလာသည်။ သူမသည် ညဘက်များတွင် အိပ်မပျော်တော့ဘဲ မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ငိုကြွေးနေမိသည်။ သို့သော် အပြင်ထွက်လျှင်တော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးပြနေရသည်။ ထိုဟန်ဆောင်မှုက သူမကို ပို၍ ပင်ပန်းစေသည်။ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက ဆုံးရှုံးသွားသော ငွေကြေးများထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ လျှို့ဝှက်ချက်သည် ကြာရှည် ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။ အိမ်ပေါင်နှံထားသော ငွေတိုးချေးစားသူများက အိမ်သို့ ရောက်လာကာ အကြွေးတောင်းကြသည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် သတင်းက တောမီးလို ပျံ့သွားသည်။ ကြွားစိန်မ ဒေါ်သိန်းတင် တစ်ယောက် လိမ်ခံလိုက်ရပြီတဲ့ ဟူသော စကားသံများက လမ်းဆုံလမ်းခွတိုင်းတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ဒေါ်သိန်းတင်သည် အိမ်ပြင်ပင် မထွက်ရဲတော့ဘဲ တံခါးများကို ပိတ်ထားမိသည်။ သူမ အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ရွှေထည်များနေရာတွင် ယခုတော့ အကြွေးရှင်များ၏ ကြိမ်းမောင်းသံများသာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မာနများမှာလည်း ဖုန်မှုန့်လို လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီ။

ဒေါ်သိန်းတင်သည် မနှင်း နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်သို့ လိုက်သွားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် မနှင်း မရှိတော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုအိမ်မှာလည်း အငှားအိမ်သာ ဖြစ်သည်။ မနှင်းသည် လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အခြားသူ အများအပြားကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လိမ်လည်သွားကြောင်း ရဲစခန်းတွင် သွားရောက် တိုင်တန်းသောအခါမှ သိရသည်။ ဒေါ်သိန်းတင်သည် စခန်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ သူမ ရှာဖွေခဲ့သမျှ၊ သူမ ဂုဏ်ယူခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ သူမကို ကြည့်နေသော လူများ၏ အကြည့်များတွင် သနားစရာဟူသော အရိပ်အယောင်ထက် ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခြင်းများက ပို၍ များပြားနေသယောင် သူမ ခံစားရသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဒေါ်သိန်းတင်သည် ဗလာကျင်းနေသော သူမ၏ အခန်းလေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။ နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော သူမ၏ ဓာတ်ပုံကြီးမှာတော့ ရွှေဆွဲကြိုးကြီးဖြင့် ဝင့်ကြွားနေဆဲ။ သူမသည် ထိုဓာတ်ပုံကို ဖြုတ်ချကာ တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော အပိုင်းအစများကို ကြည့်ရင်း ငါဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့တာလဲ ဟု မိမိကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ သူမ၏ ဝင့်ကြွားမှုများ၊ သူမ၏ မာနများသည် သူမကို အမှောင်တွင်းထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သော လက်သည်များပင် ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူမတွင် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ ရှိသမျှ အရာအားလုံးသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် ဒေါ်သိန်းတင်သည် သူမ၏ အိမ်လေးကိုပါ လက်လွှတ်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆွဲကာ ရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဒေါ်မြစိန်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အမြန် လျှောက်သွားမိသည်။ ဒေါ်မြစိန်ကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ရှည်လျားစွာ ချလိုက်သည်။ ဒေါ်သိန်းတင်၏ ခြေလှမ်းများသည် လေးလံနေသော်လည်း သူမ သွားရမည့် လမ်းကိုတော့ သူမ မသိပေ။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် သူမ၏ အရိပ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျဆင်းနေသည်။ တစ်ချိန်က ရွှေရောင်တောက်ခဲ့သော ဘဝသည် ယခုတော့ မီးခိုးရောင် အတိ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရပြီ။

ဇာတ်သိမ်းတွင်တော့ ဒေါ်သိန်းတင်သည် မြို့စွန်ရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းတွင် ဝေယျာဝစ္စများ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရင်း ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းနေရရှာသည်။ သူမ၏ လက်တွင်တော့ ရွှေလက်ကောက်များ မရှိတော့ဘဲ ပုတီးတစ်ကုံးသာ ရှိတော့သည်။ သူမသည် မှန်ကို ကြည့်တိုင်း အရင်လို မာနစိတ်များ မဝင်တော့ဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် သင်ခန်းစာများသာ ဖြစ်ကြောင်း ဆင်ခြင်နေမိသည်။ လောကတွင် အရှိထက် အဟန်ကို ဦးစားပေးခြင်း၏ ရလဒ်မှာ အလွန်ပင် ခါးသီးလှသည်။ သူမသည် ညနေခင်း နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရင်း အတိတ်က ကြွားစိန်မ အဖြစ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုအပြုံးမှာတော့ ဝင့်ကြွားခြင်း မပါဘဲ နောင်တနှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းတို့ ရောယှက်နေသော အပြုံးတစ်ပွင့်သာ ဖြစ်ပါတော့သည်။