ဆိုးသွမ်းတဲ့လင်မယား

 ညဉ့်ဦးယံ၏ မှောင်ရိပ်သည် ကျေးရွာလေး၏ အစွန်အဖျားရှိ ယိုင်နဲ့နဲ့ အိမ်ကလေးပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံထားသည်။ သွပ်မိုးဟောင်းများပေါ်သို့ တဖြဖြရွာသွန်းနေသော မိုးစက်သံများက ဆူညံနေသော်လည်း အိမ်ထဲရှိ လင်မယားနှစ်ဦး၏ တိတ်ဆိတ်မှုကိုမူ မဖြိုခွင်းနိုင်ပေ။ အောင်ကိုသည် အခန်းထောင့်တွင် ကျုံ့ကျုံ့ထိုင်ရင်း ဆေးလိပ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖွာရှိုက်နေသည်။ ဆေးလိပ်မီးရောင်ကြောင့် သူ၏ ခက်ထန်လှသော မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်ကလေးက ရုတ်တရက် ထင်ရှားလာသည်။ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေသော မြသီတာကတော့ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်နေရင်းမှ အောင်ကို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မာန်မာနနှင့် နာကျည်းမှုများ ရောပြွမ်းနေ၏။ သူတို့ကို တစ်ရွာလုံးက ဆိုးသွမ်းသူများဟု ကန်ထုတ်ထားကြသည်။ သူခိုးဟု ဆိုကြသည်၊ လူမိုက်ဟု သမုတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုဆိုးသွမ်းမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်မျှ နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းများ ရှိနေသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ကြပေ။ လောကကြီးက သူတို့ကို ကျောခိုင်းခဲ့စဉ်က သူတို့နှစ်ဦးသာ အချင်းချင်း လက်တွဲခဲ့ကြရသည်။ အောင်ကိုက ဆေးလိပ်ပြာကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခါချလိုက်ရင်း မြသီတာကို လှမ်းကြည့်သည်။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် သူတို့၏ နောက်ဆုံးလုပ်ရပ်ကို စတင်ရတော့မည်။ ဤရွာမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန်နှင့် သူတို့ကို နှိပ်စက်ခဲ့သူများကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်အတွက် သူတို့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ မြသီတာက ခေါင်းကို အသာငုံ့လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုထက် ပိုသော ခံစားချက်တစ်ခုက နေရာယူထားသည်။ ၎င်းမှာ အောင်ကိုအပေါ် ထားရှိသော အနှိုင်းမဲ့ ချစ်ခြင်းတရားပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဆိုးသွမ်းသည်ဟု အပြောခံရသော်လည်း တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထားရှိသော သစ္စာတရားကမူ ဖြူစင်လွန်းလှသည်။

နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်တစ်ခုတွင် အောင်ကိုက မြသီတာ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးများဖြင့် မြသီတာ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ မင်း ကြောက်နေလား သီတာ ဟု သူက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ မြသီတာက ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း အောင်ကို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး ကိုကို၊ ကိုကိုနဲ့ အတူရှိနေရင် ငရဲကို သွားရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ လိုက်ရဲတယ် ဟု သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘဝသည် လှိုင်းလေထန်သော ပင်လယ်ပြင်တွင် လွင့်မျောနေသော လှေငယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ပင်။ လောကဓံ၏ ရိုက်ပုတ်မှုများကြောင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများက မာကျောခက်ထန်နေခဲ့ပြီ။ ရွာဦးကျောင်းက ခေါင်းလောင်းသံကို ဝေးဝေးက ကြားနေရသော်လည်း ထိုအသံက သူတို့အတွက်တော့ ငြိမ်းချမ်းမှု မပေးနိုင်ပေ။ သူတို့အတွက်ကတော့ ဤညသည် ဘဝသစ်အတွက် ပြင်ဆင်ရမည့် ည သို့မဟုတ် ပျက်စီးခြင်း၏ အစပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အောင်ကိုက မြသီတာ၏ နဖူးကို အသာနမ်းရှိုက်လိုက်ရင်း အစီအစဉ်များကို ထပ်မံ စဉ်းစားနေသည်။ သူတို့ ရည်မှန်းထားသည်မှာ ရွာက သူဌေးကြီး ဦးဘုန်းမြတ်၏ အိမ်မှ ရွှေထုပ်ဖြစ်သည်။ ထိုသူဌေးကြီးသည် သူတို့မိသားစုများကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး လယ်ယာမြေများကို သိမ်းယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

မိုးသံက ပို၍ စိပ်လာသကဲ့သို့ သူတို့၏ ရင်ခုန်သံများကလည်း မြန်ဆန်လာသည်။ အောင်ကိုက အဝတ်စုတ်တစ်ခုဖြင့် ပတ်ထားသော ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ စမ်းသပ်နေသည်။ ဓားသွား၏ အေးစက်သော အထိအတွေ့က သူ၏ သွေးများကို ဆူပွက်စေသည်။ မြသီတာကတော့ သူမ၏ အထုပ်ကလေးကို ပြင်ဆင်နေ၏။ ထိုအထုပ်ထဲတွင် သူတို့၏ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နှင့်အတူ အောင်ကို ပေးထားသော လက်စွပ်ကလေး တစ်ကွင်းသာ ရှိသည်။ ဤရွာတွင် သူတို့အတွက် အမှတ်တရဆို၍ နာကျင်စရာများသာ ရှိခဲ့သည်။ လူတွေက သူတို့ကို ဆိုးသွမ်းသော လင်မယားဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း အမှန်တကယ် ဆိုးသွမ်းနေသည်မှာ ဤလောကကြီးဟု သူတို့က ခံယူထားကြသည်။ လူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော သူဌေးကြီးမှာ လူတော်ဟု အထင်ခံရပြီး ထိုသူဌေးကို ပြန်လည်တော်လှန်သူများက လူဆိုးဟု သတ်မှတ်ခံရခြင်းမှာ တရားမျှတပါသလောဟု မြသီတာ စဉ်းစားနေမိသည်။ အောင်ကိုက သူမကို ကြည့်ရင်း မင်း ဒီည အိပ်ထားလိုက်ဦး သီတာ၊ မနက် မိုးမလင်းခင် ငါတို့ သွားကြမယ် ဟု ပြောကာ မီးအိမ်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံများသာ ထင်ထင်ရှားရှား ကြားနေရတော့သည်။

မိုးသောက်ယံ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် အသံမထွက်စေဘဲ အိမ်ကလေးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းမထက်တွင် ရွှံ့ဗွက်များက ပြည့်နှက်နေပြီး အေးစက်သော လေပြေက သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ အိမ်ကြီးက ရွာ၏ အလယ်တွင် တင့်တယ်စွာ ရှိနေသည်။ အောင်ကိုက မြသီတာ၏ လက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အိမ်ကြီး၏ အနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်သွားကြသည်။ အစောင့်များမှာ အိပ်မောကျနေချိန်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အတွက် အခွင့်ကောင်းပင်။ အောင်ကိုက ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ သူတို့ အထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ ခမ်းနားထည်ဝါမှုများကို တွေ့မြင်ရသည်။ ဆင်းရဲသားများ၏ သွေးနှင့် ချွေးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဤအိမ်ကြီးကို မြင်ရသောအခါ အောင်ကို၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများက ပြန်လည် မြင့်တက်လာသည်။ သူတို့သည် သူဌေးကြီး၏ အိပ်ခန်းသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ဦးဘုန်းမြတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အောင်ကိုက ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အနားသို့ တိုးသွားသည်။ ထိုစဉ် မြသီတာက အောင်ကို၏ လက်ကို အသာဆွဲလိုက်သည်။ မသတ်ပါနဲ့ ကိုကို၊ ကျွန်မတို့ လိုချင်တာယူပြီး ထွက်သွားရအောင် ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။ အောင်ကိုက ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း မြသီတာ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကရုဏာကို မြင်သောအခါ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဗီရိုအတွင်းရှိ ရွှေထုပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုရွှေထုပ်ကို ယူကာ အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ရန် ပြင်စဉ်တွင် ဦးဘုန်းမြတ်က နိုးလာပြီး ဟေ့ ဘယ်သူလဲ ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အောင်ကိုက မြသီတာကို ဆွဲကာ အမြန်ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ရွာသူရွာသားများ နိုးလာကြပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးရန် လိုက်လံ အော်ဟစ်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တောအုပ်ထဲသို့ ဦးတည်ကာ အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ခူးခတ်နေသော ဆူးပင်များ၊ ချော်လဲစေသော ကျောက်တုံးများက သူတို့၏ ခရီးကို နှောင့်နှေးစေသော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာသော အသံများကြောင့် သူတို့ မရပ်တန့်ရဲပေ။ မြသီတာ၏ ခြေထောက်တွင် ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း အောင်ကိုက သူမကို ပွေ့ချီကာ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးခဲ့သည်။ သူတို့သည် တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ အောက်တွင် စီးဆင်းနေသော မြစ်မင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်မှ လိုက်လာသော လူအုပ်ကြီးက နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အောင်ကိုက မြသီတာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ငါတို့ ဒီမြစ်ထဲကို ခုန်ချရလိမ့်မယ် သီတာ၊ မင်း ငါ့ကို ယုံလား ဟု မေးလိုက်သည်။ မြသီတာက ပြုံးလိုက်ရင်း ကိုကိုရှိတဲ့ နေရာဟာ ကျွန်မအတွက် အန္တရာယ်ကင်းဆုံးပဲ ဟု ပြန်ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းခိုင်မြဲစွာ တွဲလျက် မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။

ရေစီးက သန်လှသဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ ရေစီးနှင့်အတူ လွင့်မျောသွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် အောင်ကိုက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းပေါ်လာသော်လည်း မြသီတာကို မတွေ့တော့ပေ။ သီတာ၊ သီတာ ဟု သူက အသည်းအသန် အော်ဟစ်ရှာဖွေသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ မြစ်ကမ်းနဖူးရှိ သစ်ပင်မြစ်တစ်ခုကို ဆွဲကိုင်ထားသော မြသီတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အောင်ကိုက သူမအနားသို့ အမြန်ကူးသွားပြီး ကမ်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မောဟိုက်နေကြပြီး ရင်ထဲတွင်တော့ အောင်မြင်မှုနှင့်အတူ နာကျင်မှုများ ဒွန်တွဲနေသည်။ သူတို့ ယူလာသော ရွှေထုပ်မှာမူ ရေထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အောင်ကိုက ရွှေထုပ် ပျောက်သွားတာကို နှမြောတသဖြစ်နေစဉ် မြသီတာက အောင်ကို၏ လက်ကို အသာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရွှေတွေမရှိတော့ပေမယ့် ကိုကိုနဲ့ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လေ၊ ဒါဟာ ကျွန်မတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ရတနာပဲ ဟု ပြောလိုက်သည်။

အောင်ကိုက ငိုင်ကျသွားသည်။ သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မြသီတာ၏ စကားကြောင့် သူ၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဟုတ်ပါတယ် သီတာ၊ ငါတို့ဟာ တစ်လောကလုံးရဲ့ အမြင်မှာ ဆိုးသွမ်းသူတွေ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းကတော့ ဘယ်သူမှ မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ အရာပဲ ဟု သူက ဆိုသည်။ သူတို့သည် စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများဖြင့်ပင် ဝေးလံသော မြို့သစ်တစ်ခုသို့ ခြေကျင်ခရီး ဆက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့တွင် သူတို့သည် ဘဝသစ်ကို စတင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ အောင်ကိုက ကူလီထမ်းသည်၊ မြသီတာကတော့ သူများအိမ်တွင် အဝတ်လျှော်ပေးသည်။ သူတို့၏ ဘဝက ရိုးရှင်းသွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ အေးချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ရွာက လူတွေကတော့ သူတို့ကို ဆိုးသွမ်းသော လင်မယားဟု ယနေ့တိုင် ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုဆိုးသွမ်းမှုဆိုသော စကားလုံး၏ အောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော သူတို့၏ မြင့်မြတ်သော သစ္စာတရားကိုမူ မည်သူမျှ မြင်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

လများ ကုန်လွန်သွားသောအခါ မြသီတာတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိလာသည်။ အောင်ကိုက အလုပ်မှအပြန်တွင် သူမအတွက် ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကို အမြဲတမ်း ခူးလာတတ်သည်။ သူတို့၏ အိမ်ကလေးမှာ သေးငယ်သော်လည်း နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများကို သူတို့ မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင်တော့ ညဉ့်နက်ချိန်၌ ထိုအမှတ်တရများက ပြန်လည် နိုးထလာတတ်သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုနာကျင်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရစမြဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါက ဆိုးသွမ်းသည်ဟု အမည်တပ်ခံခဲ့ရသော ထိုလင်မယားသည် ယခုအခါတွင်တော့ အချင်းချင်း ဖေးမကူညီရင်း ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ဖြတ်သန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် လောကကြီးက ရက်စက်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ကတော့ လောကကြီးကို အရှုံးမပေးခဲ့ကြပေ။

နေဝင်ချိန် တစ်ခုတွင် အောင်ကိုနှင့် မြသီတာတို့သည် မြစ်ကမ်းနဖူးတွင် ထိုင်ရင်း စီးဆင်းနေသော ရေပြင်ကို ကြည့်နေကြသည်။ အောင်ကိုက သီတာ၊ ငါတို့ တစ်ချိန်က ဆိုးခဲ့တာတွေကို မင်း နောင်တရလား ဟု မေးလိုက်သည်။ မြသီတာက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းရင်း နောင်တမရပါဘူး ကိုကို၊ အဲဒီလို ဆိုးခဲ့လို့လည်း ကိုကိုနဲ့ ကျွန်မ ဒီနေ့အထိ လက်တွဲနိုင်ခဲ့တာပေါ့၊ ကျွန်မတို့က ဆိုးသွမ်းလို့ ဆိုးခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်ချင်လို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာပါ ဟု ပြန်ပြောသည်။ အောင်ကိုက ပြုံးလိုက်သည်။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ခဲ့ကြရတာပါ၊ အခုတော့ ငါတို့ရဲ့ ကလေးလေးအတွက် ငါတို့ဟာ အကောင်းဆုံး မိဘတွေ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြရအောင် ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့၏ စကားသံများက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီး မြစ်ရေပြင်ကတော့ အေးချမ်းစွာ စီးဆင်းနေမြဲ ဖြစ်သည်။

ဇာတ်သိမ်းပိုင်းတွင် သူတို့သည် ထိုမြို့ကလေး၌ပင် အခြေချကာ သားသမီးများဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အတိတ်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း သူတို့၏ ရိုးသားမှုနှင့် ကြိုးစားမှုကိုတော့ မြို့သားများက လေးစားကြသည်။ တစ်ခါက ဆိုးသွမ်းသော လင်မယားဟု သမုတ်ခံခဲ့ရသူများသည် ယခုအခါတွင်တော့ မေတ္တာနှင့် သစ္စာတရား၏ သင်္ကေတများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပုံပြင်မှာ ရွာကလေးတွင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလို ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အတွက်ကတော့ ထိုအရာများမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။ နေရောင်ခြည်သည် သူတို့၏ အိမ်ရှေ့သို့ ကျရောက်လာပြီး ဘဝသစ်၏ အလင်းရောင်ကို ဖြန့်ကျက်ပေးနေတော့သည်။

ဤဇာတ်လမ်းက ပေးလိုသော အဓိပ္ပာယ်မှာ လူတစ်ယောက်၏ အပြင်ပန်း ဆိုးသွမ်းမှုနောက်ကွယ်တွင် မမြင်နိုင်သော အကြောင်းတရားများ ရှိနေနိုင်ကြောင်းနှင့် စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းတရားသည် မည်သည့် အခက်အခဲကိုမဆို ကျော်လွှားနိုင်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ အောင်ကိုနှင့် မြသီတာတို့၏ ဘဝသည် ဆူးခက်များအကြားတွင် ပွင့်လန်းခဲ့သော ပန်းကလေးများကဲ့သို့ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော်လည်း လှပနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ အမည်နာမများမှာ လူအများ၏ အပြောတွင် ညစ်နွမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာမူ ယနေ့တိုင် စင်ကြယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လောကကြီး၏ အဆုံးအဖြတ်ထက် မိမိကိုယ်တိုင်၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် သစ္စာတရားကသာ ဘဝကို ပိုမို တင့်တယ်စေကြောင်း သူတို့ သက်သေပြခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းတွဲလျက် အနာဂတ်၏ လမ်းမများထက်သို့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။