အတ္တဖြင့်ချည်သောကြိုး

 မိုးရေစက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ တွယ်ကပ်ရင်း အောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောကျနေကြသည်။ ဟင်္သာတိုက်ဟောင်းကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် လေရူးတို့က သစ်ကိုင်းများကို တဝုန်းဝုန်း ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း ထမင်းစားခန်းအတွင်း၌မူ လေထုက ခဲနေသည့်နှယ် လေးလံလွန်းလှသည်။ မင်းထက်သည် လက်ထဲမှ ငွေဇွန်းကို ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ ခပ်ဖြည်းဖြည်း ချလိုက်သည်။ ထိုအသံကပင် တိတ်ဆိတ်လွန်းသော အခန်းထဲ၌ သေနတ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်သွား၏။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော သီရိသည် ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းစေ့များကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ပုခုံးလေးများက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း သူမ မော့မကြည့်ဝံ့ခဲ့ပေ။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် သူတို့အိမ်ထောင်ရေး၏ နာကျင်ဖွယ်ရာ သံစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာခဲ့လေပြီ။ အတ္တဆိုသော အရာသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မြင်မရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုသဖွယ် ခြားနားထားသည်။ မင်းထက်က သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်ပြီးမှ ခိုင်မာလှသော အသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။ မင်း ဒီနေ့လည်း အပြင်ထွက်ခဲ့ပြန်ပြီလားဟု သူက မေးသည်။ သီရိ၏ လက်ချောင်းလေးများက ဇွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ အေးစက်သော မျက်နှာထားကိုသာ ဆင်မြန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ အလုပ်ကိစ္စအတွက် သွားတာပါဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ မင်းထက်၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးသွား၏။ အလုပ်ဆိုတာထက် မင်းရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ငါ့ထက် ပိုတန်ဖိုးထားနေတာ မဟုတ်လားဟု သူက ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားသည် သီရိ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ကြပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အနိုင်ယူလိုစိတ်များဖြင့် ပတ်ချာလည်နေကြသနည်း။

အမှောင်ထုက အခန်းတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာသည်။ မီးအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝါကျင်ကျင် အလင်းရောင်သည် မင်းထက်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာမှုများကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူသည် အောင်မြင်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မိမိ၏ အိမ်တွင်းရေးတွင်မူ ရှုံးနိမ့်နေသူတစ်ဦးသဖွယ် ခံစားနေရသည်။ သီရိသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု သူက တရားသေ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ထိုအတ္တသည်ပင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အက်ကြောင်း ထင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သီရိက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော်လည်း ကျဆင်းမလာအောင် ထိန်းထားသည်။ ရှင်က ကျွန်မကို ယုံကြည်မှု မရှိတာလား ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ စိတ်အလိုကိုပဲ လိုက်စေချင်တာလားဟု သူမက ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးလိုက်သည်။ မင်းထက်က ထိုင်ခုံကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာထက် မင်းက ငါ့ဇနီး ဖြစ်နေလို့ပဲ သီရိ။ ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေချင်ဘူးဟု သူက ဆိုသည်။ သီရိ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာတဲ့လား။ ရှင့်အတွက်တော့ အချစ်ထက် ဂုဏ်သိက္ခာက ပိုအရေးကြီးနေတာပဲဟု သူမက ပြောရင်း ထမင်းစားပွဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုညက မိုးက ပိုမို သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ မင်းထက်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ရင်း အပြင်ဘက်က မှောင်အတိကျနေသော ခြံဝင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ထိုမှောင်အတိကျမှုမျိုး ရှိနေသည်။ သီရိ၏ အခန်းတံခါး ပိတ်သံက သူ့နှလုံးသားကို တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်တစ်အိမ်တည်းတွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း ကမ္ဘာခြားနေကြသကဲ့သို့ပင်။ အတ္တဆိုသော ကြိုးက သူတို့ကို ခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်ထားသော်လည်း ထိုကြိုးကပင် သူတို့၏ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေခဲ့သည်။ မင်းထက်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က ပုံရိပ်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်က သီရိသည် အလွန်တက်ကြွပြီး လွတ်လပ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူကပင် ထိုလွတ်လပ်မှုကို နှစ်သက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ သူကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုလွတ်လပ်မှုကို ချုပ်ချယ်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်များကြားမှ တိုးဝင်လာသော်လည်း အိမ်ကြီးအတွင်း၌မူ နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သီရိသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသော်လည်း စိတ်ကမူ စာမျက်နှာပေါ်တွင် မရှိချေ။ မင်းထက်က အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်။ သူသည် သီရိကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောဘဲ ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။ သီရိက စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး မင်းထက်ကို ကြည့်ကာ ကျွန်မတို့ ဒီလိုပဲ ဆက်သွားနေကြမှာလားဟု မေးလိုက်သည်။ မင်းထက်က တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ မင်းက ဘာဖြစ်စေချင်တာလဲဟု သူက နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ မေးသည်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအချစ်က ကျွန်မကို အကျဉ်းချထားသလို ခံစားနေရတယ်ဟု သီရိက အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောရှာသည်။ မင်းထက်၏ ကျောပြင်က သိသိသာသာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရက်သတ္တပတ်များစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူတို့ကြားက တင်းမာမှုများက လျော့ကျမသွားခဲ့ပေ။ မင်းထက်သည် အလုပ်တွင် ပိုမို နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး သီရိကမူ အိမ်ထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် မင်းထက်သည် မူးရူးပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော သီရိ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကျလိုက်သည်။ ငါ မင်းကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ပါ သီရိရယ်ဟု သူက ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ငိုယိုကာ ပြောရှာသည်။ သီရိသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ထူမရန် ကြိုးစားသည်။ မင်းထက်၏ မျက်နှာတွင် နောင်တရိပ်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။ သူ၏ အတ္တများက သူချစ်သော မိန်းကလေးကို နာကျင်စေခဲ့သည်ကို သူ ယခုမှ သိမြင်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးနေတာလေဟု သီရိက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းထက်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် သီရိ၏ လွတ်လပ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် ကြိုးစားပြီး သူမ၏ စိတ်အလိုကို နားထောင်ပေးလာသည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ခိုင်မာခဲ့သော အတ္တတံတိုင်းကြီးက တစ်နေ့ချင်းနှင့် ပြိုလဲသွားရန် မလွယ်ကူလှပေ။ သီရိကလည်း မင်းထက်၏ ကြိုးစားမှုကို မြင်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်မှုများက ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်မှု ရရှိရန်အတွက် ရှည်လျားသော ခရီးကို လျှောက်လှမ်းနေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။ အတ္တဖြင့် ချည်ထားသော ကြိုးကို ဖြည်ချရန်မှာ ချည်နှောင်ခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို ခက်ခဲလှသည်ကို သူတို့ သဘောပေါက်လာကြသည်။

ညနေခင်း တစ်ခုတွင် သူတို့နှစ်ဦး ခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေကြစဉ် သီရိက ပန်းပင်လေးများကို ရေလောင်းနေသည်။ မင်းထက်က ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေရင်း သီရိကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကကဲ့သို့ပင် နွေးထွေးမှု ရှိနေသည်။ ကျွန်မကို အချိန်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဟု သီရိက ပြောသည်။ မင်းထက်က သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ငါ့ရဲ့ အတ္တတွေက ငါတို့ကြားမှာ ဝင်မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် ငါ အမြဲ ကြိုးစားသွားမှာပါဟု သူက ကတိပေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ နားလည်မှုရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးက လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သို့သော်လည်း လူ့စိတ်ဆိုသည်မှာ ဆန်းကြယ်လှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတိတ်က နာကျင်မှုများက ပြန်လည် နိုးထလာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ မင်းထက်သည် သီရိ၏ ဖုန်းတွင် အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခုမှ မက်ဆေ့ခ်ျ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် သဝန်တိုမှု မီးလျှံက ပြန်လည် တောက်လောင်လာပြန်သည်။ သူသည် ထိုမက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ငါ သူမကို ယုံကြည်ရမယ်ဟု သူက မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် သတိပေးရသည်။ အတ္တဆိုသည်မှာ အမြစ်ပြတ်ရန် ခက်ခဲသော အပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ပင်။ ဂရုမစိုက်မိပါက ပြန်လည် ကြီးထွားလာတတ်သည်။

သီရိသည် မင်းထက်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိသည်။ သူမက မင်းထက်၏ အနားသို့ တိုးသွားပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးလိုက်သည်။ မင်းထက်က ခေါင်းခါပြရင်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဟု ဖြေသည်။ သို့သော် သီရိက သိနေသည်။ သူမက မင်းထက်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ရှင် ကျွန်မကို ယုံကြည်တယ် မဟုတ်လားဟု တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ မင်းထက်က သီရိ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုများနှင့်အတူ အချစ်ရိပ်များလည်း ပါဝင်နေသည်။ အေး ငါ မင်းကို ယုံကြည်ချင်တယ် သီရိဟု သူက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုရိုးသားမှုသည်ပင် သူတို့ကြားက ကြိုးကို ပြေလျော့စေခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဘဝခရီးသည် ဖြောင့်ဖြူးနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အတ္တဆိုသော အရာသည် သူတို့၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အတားအဆီး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထိုအတားအဆီးကို အတူတကွ ကျော်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဦး၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို တစ်ဦးက လေးစားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ကြသည်။ အတ္တဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြတ်တောက်သွားတတ်သော်လည်း နားလည်မှုဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးမှာမူ မည်သည့်အခါမျှ ပြတ်တောက်မသွားနိုင်ပေ။

မိုးစက်များ စဲသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်တွင် လမင်းကြီးက ထိန်ထိန်သာလာသည်။ ဟင်္သာတိုက်ဟောင်းကြီးသည်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘဲ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းထက်နှင့် သီရိသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် အတူရပ်ရင်း လရောင်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို ခံစားနေရသည်။ အတ္တကို စွန့်လွှတ်လိုက်သောအခါမှသာ အချစ်၏ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားရသည်ကို သူတို့ နားလည်သွားကြလေပြီ။

ဘဝဆိုသည်မှာ အပေးအယူ မျှတမှသာ သာယာလှပသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့နှစ်ဦးသည်လည်း အတ္တများကို ဘေးဖယ်ကာ တစ်ဦး၏ လိုအပ်ချက်ကို တစ်ဦးက ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း ရှေ့ဆက်သွားရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်ကြသည်။ အတ္တဖြင့် ချည်သော ကြိုးသည် ယခုမူ မေတ္တာဖြင့် ရက်လုပ်သော ကြိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ သူတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် နာကျင်မှုများဖြင့် စတင်ခဲ့သော်လည်း နားလည်မှုများဖြင့် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်ပင်လျှင် စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ စွမ်းအား ဖြစ်ပေတော့သည်။ အတ္တကို အနိုင်ယူနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော လက်နက်မှာ မေတ္တာတရားသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့၏ ဘဝက သက်သေပြနေခဲ့လေသည်။