"အဖေ့ဈာပန"
အခန်း (၁)
"သား... ထက်မြတ်... အဖေ နေမကောင်းဘူး၊ အမြန်ပြန်လာပါ..."
ဖုန်းထဲက အမေ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။ အဲ့ဒီအသံက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို ရေနွေးပူနဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုမျိုး ပူခနဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က မြို့မှာ အင်ဂျင်နီယာအလုပ်နဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ အဖေဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို အားကိုးရာ။ အဖေက စကားနည်းပေမယ့် ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာကတော့ အပြောအဆိုထက် အလုပ်နဲ့ သက်သေပြခဲ့သူပါ။
"ဘာဖြစ်တာလဲအမေ... အဖေ အခြေအနေ အများကြီး ဆိုးလို့လား" လို့ ပြန်မေးပေမယ့် အမေက ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အဝတ်အစား နှစ်စုံကို အိတ်ထဲ ကတိုက်ကရိုက် ထိုးထည့်လိုက်မိတယ်။ အလုပ်ရှင်က သဘောကောင်းလို့ လစာကြိုထုတ်ပေးရုံတင်မက အိမ်အတွက် လက်ဆောင်တွေပါ ထည့်ပေးလိုက်တာတောင် ကျွန်တော့်စိတ်တွေက တစ်ကိုယ်လုံး ရွာကို ရောက်နေပြီ။ ကားဂိတ်ကို ပြေးရတာက အသက်ရှူရတာတောင် မေ့နေသလိုပဲ။ ခုတစ်လော အိပ်မက်တွေက မကောင်းဘူး။ အဖေ့အခြေအနေက တကယ်ပဲ စိုးရိမ်ရပြီလား။
"ဘုရား... ဘုရား... အဖေဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့"
ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း အဖေ ဆုံးမဖူးတဲ့ စကားတွေ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ "ဘယ်အလုပ်ပဲလုပ်လုပ် စေတနာထားပါ သား... ကိုယ့်အလုပ်အပေါ် စေတနာထားမှ အလုပ်က ကိုယ့်အပေါ် ပြန်ကြည့်မှာ" တဲ့။ အဖေက ဒီလိုလူစားမျိုး။ သူများအတွက်ပဲ အမြဲတွေးပေးတတ်တဲ့လူ။
ကားက တရွေ့ရွေ့သွားနေပေမယ့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ကားက ဘာလို့ ဒီလောက်နှေးနေရတာလဲလို့ ဒေါသထွက်မိတယ်။ ရွာလမ်းက ကြမ်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလမ်းကြမ်းကြမ်းတွေက ကျွန်တော့်ကို အဖေ့ဆီ အမြန်ဆုံး ပို့ပေးမယ့် လမ်းတွေလေ။
အခန်း (၂)
ညနေစောင်း လောက်မှာ မြို့လေးကို ရောက်တယ်၊ အဲ့ဒီကနေမှ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီ ငှားပြီး ရွာဘက်ကို ဆက်လာခဲ့တာ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်နေမိတယ်။ ရွာထိပ်ကို ရောက်တော့ နေဝင်ရီတရော အချိန်။
ထူးဆန်းတာက ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။ ဖြူဖျော့ဖျော့ အဝတ်အစားနဲ့ လူတစ်ယောက်။ ဆိုင်ကယ်မီးရောင်အောက်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ အဖေ!
"အဖေ... အဖေ ရွာထိပ်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ကျွန်တော် ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ဝုန်းခနဲ ဆင်းလိုက်မိတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအပြုံးက တစ်မျိုးပဲ။ နွေးထွေးပေမယ့် ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ပါနေသလိုမျိုး။ အဖေ့မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိန်သွားသလိုပဲ၊ မျက်တွင်းတွေလည်း ကျနေတယ်။
"သား... ပြန်လာပြီလား... အဖေ သားကို စောင့်နေတာ"
အဖေ့အသံက ခပ်တိုးတိုးပဲ။ ကျွန်တော် အဖေ့နား သွားပြီး လက်ကို ဆွဲလိုက်ချင်ပေမယ့် အဖေက ရှေ့ကနေ ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်သွားတယ်။ အဖေ နေမကောင်းဘူးဆိုလို့ စိတ်ပူနေတာ၊ အခုတော့ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးသားပဲလို့ တွေးပြီး ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားမိတယ်။
"အမေက ဖုန်းထဲမှာ ငိုသံပါအောင် ပြောလို့ ကျွန်တော်ဖြင့် စိတ်ပူလိုက်ရတာ အဖေရာ"
ကျွန်တော် အဖေ့နောက်ကနေ စကားတွေ တတွတ်တွတ် ပြောရင်း လိုက်လာခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ခေါင်းလေး ငြိမ့်ပြရုံပဲ။ လရောင်အောက်မှာ အဖေ့ခြေလှမ်းတွေက လေထဲမှာ လွင့်နေသလိုမျိုး ခံစားရပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို ပြန်တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာတာနဲ့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ်။ အိမ်မှာ လူတွေ အများကြီးပဲ။ မီးချောင်းတွေ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး လူတွေက ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်တွတ်တွတ် ပြောနေကြတယ်။ တချို့က ငိုနေကြသလိုပဲ။
ကျွန်တော် အဖေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖေက အိမ်ဝိုင်းထဲ မဝင်ဘဲ ခြံစည်းရိုးနားမှာ ရပ်နေတယ်။
"အဖေ... အိမ်ထဲဝင်လေ... လူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"
အဖေက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ "သား... အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပါနော်... ညီမလေးကိုလည်း လူလားမြောက်အောင် ကြည့်ပေးပါ... အဖေ သားအပေါ် စိတ်ချတယ်"
အဲ့ဒီစကားကို ပြောပြီး အဖေက မှောင်ရိပ်ထဲကို တိုးဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အိမ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အမေ့ရဲ့ အော်ဟစ်ငိုသံကြီးကြောင့် ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။
"သား... ထက်မြတ်... မင်း အဖေတော့ ငါ့ကို ထားခဲ့ပြီ သားရဲ့..."
အမေက ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ ဖက်ပြီး ငိုတော့တာပဲ။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ ဘာလဲ... ခုနက ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ လမ်းလျှောက်လာတာ အဖေလေ။ ရွာထိပ်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာ အဖေလေ။
ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကို ပြေးတက်သွားမိတယ်။ အိမ်အလယ်မှာ အဖြူရောင် ပိတ်စအုပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်။ အဲ့ဒီပိတ်စကို ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ လှန်ကြည့်လိုက်တော့... အေးစက်ပြီး ငြိမ်သက်နေတဲ့ အဖေ့မျက်နှာ။
"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... အမေ မှားနေပြီ... ခုနကတင် အဖေနဲ့ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လာတာ... အဖေက ကျွန်တော့်ကို စကားတောင် ပြောသေးတယ်"
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး ပြောပေမယ့် ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူး။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို သနားစက္ကူနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်တော် ဘာကို ယုံရမလဲ။ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တာက အဖေအစစ်လား... ဒါမှမဟုတ်...
အခန်း (၄)
အဖေ့ဈာပန တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အမေ ပြောပြချက်အရ အဖေက ကျွန်တော်ပြန်မလာခင် သုံးနာရီလောက်ကတည်းက ဆုံးသွားခဲ့တာတဲ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ရွာထိပ်မှာ အဖေ့ကို တွေ့ခဲ့တာက နေဝင်ပြီးမှလေ။
"သား... မင်း စိတ်ပင်ပန်းလို့ မြင်ယောင်တာ ဖြစ်မှာပါ" လို့ အမေက ချော့ပြောပေမယ့် ကျွန်တော် သိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ အဲ့ဒီအပြုံး၊ အဖေ့ရဲ့ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ဘူး။
ထူးဆန်းတာက အဖေ ဆုံးပြီးတဲ့နောက် အိမ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာတာပဲ။ ညဘက်ဆိုရင် အဖေ အမြဲထိုင်တတ်တဲ့ ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ထိုင်နေသလိုလို၊ အဖေ သုံးတတ်တဲ့ ဆေးပေါ့လိပ်နံ့က အိမ်ထဲမှာ သင်းနေတတ်တာမျိုး။
ကျွန်တော့် ညီမလေးကလည်း ပြောတယ်။ "ကိုကို... ညက အဖေ သမီး အခန်းထဲ လာတယ်... သမီး ခေါင်းကို ပွတ်ပေးပြီး စာကြိုးစားပါလို့ ပြောသွားတယ်" တဲ့။
ကျွန်တော်တို့ မိသားစုထဲမှာ အဖေက မရှိတော့ပေမယ့် ရှိနေသလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် အမေကတော့ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲဘူး။ အမေ တစ်ခုခုကို ကြောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို နောင်တရနေတာလား။ ကျွန်တော် အမေ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အခန်း (၅)
အဖေ ဆုံးပြီး ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့။ ရက်လည် ဆွမ်းကျွေးဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတဲ့ အချိန်။ အမေက အဖေ့ရဲ့ သေတ္တာအဟောင်းလေးကို ဖက်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့ ငိုနေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
"ကျွန်မ မှားပါတယ် ရှင်ရယ်... ရှင် ဒီလောက် ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
အမေ့ရဲ့ စကားသံတွေက နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်တော် အမေ့နားကို တိုးသွားပြီး အမေ့လက်ထဲက သေတ္တာလေးကို ယူလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ စာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ်ရှိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း စာအုပ်။
စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဖေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက ကင်ဆာရောဂါ ခံစားနေရတာပါ။ ဒါပေမယ့် အဖေက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။
စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာက - "ဒီနေ့ သားဆီက ပိုက်ဆံပို့လာတယ်... သားကတော့ ငါ့ကို ဆေးကုစေချင်တာ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ရောဂါက ပိုက်ဆံကုန်ရုံပဲ ရှိမှာ... ဒီပိုက်ဆံတွေကို သားအတွက် အိမ်ဆောက်ဖို့ စုထားပေးရမယ်... ငါ့ဝေဒနာကို ငါပဲ ခံလိုက်မယ်... သား သိသွားရင် သူ အလုပ်မှာ စိတ်မဖြောင့်ဘဲ ဖြစ်နေရှာမှာ..."
ကျွန်တော် ပို့သမျှ ပိုက်ဆံတွေကို အဖေက ဆေးမကုဘဲ သိမ်းထားခဲ့တာ။ အဖေက နာကျင်မှုတွေကို အံကြိတ်ခံပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဘာမှမဖြစ်သလို နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှမသိဘဲ အဖေ့ကို ပိုက်ဆံပို့ပေးနိုင်လို့ ဂုဏ်ယူနေခဲ့မိတာ။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် အမေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။
"ဘာလို့လဲအမေ... အဖေ ဒီလောက် ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဖုံးထားတာလဲ... အမေသာ ပြောရင် ကျွန်တော် အဖေ့ကို အကောင်းဆုံး ဆေးရုံမှာ ပြပေးမှာပေါ့"
အမေက ငိုယိုပြီး ပြောပြတယ်။ အဖေက အမေ့ကို အကျပ်ကိုင်ထားတာတဲ့။ "သားကို ပြောရင် ငါ သေလိုက်မယ်" ဆိုပြီး တားထားခဲ့တာ။ အဖေက သူသေမယ့်ရက်ကိုတောင် သူကြိုသိနေခဲ့ပုံရတယ်။
ဒါပေမယ့် အကြီးမားဆုံး အမှန်တရားက အဲ့ဒါ မဟုတ်သေးဘူး။ ကျွန်တော် စာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ဖတ်လိုက်မိတဲ့အခါ...
"သား... ထက်မြတ်... မင်း ရွာကို ပြန်လာတဲ့နေ့က လမ်းမှာ ကားမှောက်ခဲ့တာ မင်း သိလား... အဲ့ဒီနေ့က မင်း ကားပေါ်မှာ မပါသွားအောင် ငါ မင်းကို တစ်နေရာမှာ တားထားခဲ့တာ... မင်းကို ငါ လမ်းပြပေးခဲ့တာ သား..."
ကျွန်တော် ကြက်သီးတွေ ဖြန်းခနဲ ထသွားတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့နေ့က အဝေးပြေးကား တစ်စီး ချောက်ထဲကျပြီး လူအားလုံး သေကုန်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အဲ့ဒီကားကို မမှီဘဲ နောက်တစ်စီးနဲ့ လိုက်လာခဲ့တာ။
မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ကားဂိတ်ကို ရောက်တော့ အဲ့ဒီကားက ထွက်ခါနီး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် ပုခုံးကို တစ်ယောက်ယောက်က လှမ်းပုတ်သလို ခံစားရလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီမှာ ခဏ ကြောင်နေတုန်း ကားက ထွက်သွားခဲ့တာ။
အဖေက သူ သေဆုံးသွားပြီးတာတောင် သူ့သားကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာလား။
အခန်း (၇)
အဖေ့ရဲ့ ရက်လည်မှာ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ရည်စူးပြီး အလှူအတန်းတွေ အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အဖေ့အပေါ် ထားတဲ့ နောင်တတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ပျက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
အဖေက ကျွန်တော့်ကို ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်ခဲ့တယ်၊ လူတောတိုးစေချင်ခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်တော် ဖြစ်နေပါပြီ အဖေ... ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအောင်မြင်မှုတွေကို အဖေနဲ့အတူ မခံစားနိုင်တော့ဘူး။
အဖေ ကျွန်တော့်ကို ရွာထိပ်မှာ လာကြိုခဲ့တာက သူ နှုတ်ဆက်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ချလက်ချနဲ့ ထားခဲ့နိုင်ဖို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် လာတွေ့တာ။
အခု ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ အဖေ စုထားပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေက အဖေ့ရဲ့ အသက်နဲ့ လဲပြီး စုပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေကို သုံးပြီး ရွာမှာ ဆေးပေးခန်းလေး တစ်ခု ဆောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဖေ့လို ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရတဲ့သူတွေ ဆေးကုသမှု ခံယူနိုင်အောင်ပေါ့။
သင်ခန်းစာ။ "မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းပါတယ်။ သူတို့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေကို ပြုံးပြီး ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြတာဟာ သားသမီးတွေ စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့ပါ။ သူတို့ ရှိနေတုန်းမှာ ဂရုစိုက်ကြပါ... မရှိတော့မှ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားတွေက သင့်ကို တစ်သက်လုံး နောင်တရစေပါလိမ့်မယ်။"
အခန်း (၈)
ဆေးပေးခန်းဆောက်ဖို့ မြေနေရာရှာရင်း အဖေအရမ်းမြတ်နိုးတဲ့ ရွာနောက်ဘက်က ခြံကွက်လေးဆီ ကျွန်တော်ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီခြံထဲမှာ အဖေကိုယ်တိုင် စိုက်ခဲ့တဲ့ သရက်ပင်ကြီးတွေက အခုဆို ဝေေ၀ဆာဆာနဲ့။ ခြံထဲက တဲအိုလေးထဲမှာ အဖေသုံးခဲ့တဲ့ တူ၊ ဆောက်နဲ့ လက်သမားကိရိယာတချို့က ဖုန်တက်နေပြီ။
ကျွန်တော် တဲလေးကို ရှင်းလင်းရေးလုပ်ရင်း ကြမ်းပြင်အောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ သစ်သားသေတ္တာအရှည်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သေတ္တာပေါ်မှာ "ထက်မြတ်အတွက်" လို့ အဖေ့လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာ။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် အံ့သြသွားရတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ အင်ဂျင်နီယာသုံး ပေတံတွေ၊ ပုံဆွဲကိရိယာတွေနဲ့အတူ စာအိတ်တစ်အိတ်ရှိနေတယ်။
စာအိတ်ထဲမှာ အဖေ ရွာက လူကြီးတွေဆီကနေ ရယူထားတဲ့ မြေစာချုပ်တချို့နဲ့အတူ မှတ်စုတစ်ခု ပါလာတယ်။ "သား... မင်း မြို့မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းရင် ရွာကို ပြန်လာခဲ့ပါ... ဒီမြေကွက်က မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းစတင်ဖို့ ငါပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အရင်းအနှီးပဲ" တဲ့။
အဖေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် နောင်ရေးကိုတင်မက၊ ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်ကျလာမယ့်အချိန်အတွက်ပါ ခိုလှုံရာတစ်ခုကို ကြိုတင်ဖန်တီးပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် မြို့မှာ အောင်မြင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေချိန်မှာ အဖေကတော့ ကျွန်တော် ပြိုလဲသွားမှာကို အမြဲစိုးရိမ်ပေးခဲ့တာ။
အခန်း (၉)
ဆေးပေးခန်း စတင်တည်ဆောက်တဲ့နေ့မှာ ရွာက လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဦးဘညိမ်း ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ ဦးဘညိမ်းက အဖေ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းပါ။ သူက အဖေ့အကြောင်း ကျွန်တော်မသိသေးတဲ့ အချက်တွေကို ပြောပြခဲ့တယ်။
"သား... မင်းအဖေက မင်းကို ကျောင်းထားဖို့အတွက် သူပိုင်တဲ့ လယ်တွေကို ရောင်းခဲ့ရတာ... ဒါပေမယ့် မင်းသိရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ သူကတော့ ပွဲစားလုပ်လို့ ရတဲ့ပိုက်ဆံလို့ပဲ လိမ်ပြောခဲ့တာလေ"
ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ နာကျင်သွားရပြန်တယ်။ ကျွန်တော် ကျောင်းတက်တုန်းက အဖေ့ဆီက ပိုက်ဆံတောင်းတိုင်း "သား အေးအေးဆေးဆေးသာနေ၊ အဖေ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိတယ်" လို့ အမြဲပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်ကြားယောင်မိတယ်။ တကယ်တော့ အဖေဟာ သူ့ရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်မြေတွေကို တစ်ကွက်ချင်းရောင်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဝယ်ပေးခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို နင်းပြီး လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပါလားဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရတာတောင် ခက်ခဲစေခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာက ကျွန်တော်ထင်ထားတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၁၀)
ဆေးပေးခန်း တည်ဆောက်မှုက တစ်ဝက်လောက်ရောက်တော့ အခက်အခဲတချို့ ကြုံရတယ်။ မြေအောက်ရေထုတ်ဖို့ နေရာရှာမရတာကြောင့် လုပ်ငန်းတွေ ရပ်ဆိုင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ညဘက် ခြံထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း စိတ်ညစ်နေမိတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အဖေ့ရဲ့ ဆေးပေါ့လိပ်နံ့ကို ကျွန်တော် ပြန်ရလိုက်တယ်။ လေထုထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ အသံ ခပ်တိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ "ခြံထောင့်က ညောင်ပင်အောက်မှာ တူးကြည့်ပါ သား..."
ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်နေ့မနက်မှာ အလုပ်သမားတွေကို အဲ့ဒီနေရာမှာ တူးခိုင်းလိုက်တယ်။ မယုံနိုင်စရာကောင်းတာက အဲ့ဒီနေရာကနေ ရေကြည်ရေအေးတွေ ပန်းထွက်လာတာပဲ။ ရွာကလူတွေကတော့ "ဦးဘုန်းကတော့ သေတာတောင် သူ့သားကို ကူညီနေတုန်းပဲ" လို့ တအံ့တဩ ပြောကြတယ်။
အဖေဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ မရှိတော့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ မေတ္တာအရိပ်ကတော့ ကျွန်တော့်အနားမှာ အမြဲရှိနေဆဲပါ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အဖေက လက်တွေ့ပြသပေးခဲ့တာပါ။
အခန်း (၁၁)
ဆေးပေးခန်း ဖွင့်ပွဲနေ့မှာ အမေက ကျွန်တော့်ကို အဖေ နောက်ဆုံးဝတ်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပုံအင်္ကျီလေးကို ပေးတယ်။ အဲ့ဒီအင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှာ ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်လေးတစ်ရွက် ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒါက အဖေ သေခါနီးမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ရေးဖို့ကြိုးစားထားတဲ့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ စာတစ်စောင်ပါ။
"သား... အဖေ သွားရတော့မယ် ထင်တယ်... မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖက်ထားချင်ပေမယ့် မင်းက အလုပ်တွေများနေတာဆိုတော့ အဖေ မခေါ်တော့ဘူး... သား အောင်မြင်တာကို မြင်ရတာ အဖေ့အတွက်တော့ ဆေးထက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်... နောင်ဘဝဆိုတာ ရှိရင်လည်း မင်းရဲ့ အဖေပဲ ပြန်ဖြစ်ချင်ပါသေးတယ်..."
စာကိုဖတ်ပြီး ကျွန်တော် လူပုံအလယ်မှာတင် ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ကျွန်တော်လည်း အဖေ့သားပဲ ပြန်ဖြစ်ချင်ပါတယ် အဖေရာ..."
အဖေဟာ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော် အဖေ့အနားမှာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မရှိပေးနိုင်ခဲ့တာကို သူ စိတ်မဆိုးခဲ့ပါဘူး။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာပါ။
အခန်း (၁၂)
အခုဆိုရင် ဆေးပေးခန်းလေးက ရွာသူရွာသားတွေအတွက် အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်လည်း မြို့က အလုပ်ကို အပြီးအပိုင်စွန့်ပြီး ရွာမှာပဲ အခြေချနေထိုင်တော့တယ်။ အဖေ ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့တဲ့ ခြံကွက်လေးထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အင်ဂျင်နီယာရုံးခန်းလေးကို ဖွင့်ထားတယ်။
ညနေတိုင်း ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ ကျွန်တော် သွားထိုင်တတ်တယ်။ အဖေ့ကို မတွေ့ရတော့ပေမယ့် လေပြည်ညင်းတွေ တိုက်ခတ်လာတိုင်း အဖေ ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး အားပေးနေသလို ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာကို အဖေ့ဆီက ရခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ "ပေးဆပ်ခြင်း" ပါပဲ။ အဖေဟာ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော့်အတွက် ပေးဆပ်သွားခဲ့သလို၊ ကျွန်တော်ကလည်း အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကို အခြေခံပြီး သူများတွေအတွက် ပြန်လည်ပေးဆပ်သွားမှာပါ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ တချို့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက စကားလုံးတွေထဲမှာ မရှိဘဲ လုပ်ရပ်တွေထဲမှာပဲ ရှိတတ်ပါတယ်။ မိဘတွေရဲ့ အသံတိတ်ပေးဆပ်မှုတွေကို သူတို့ရှိနေတုန်းမှာ မြင်အောင်ကြည့်ပြီး တန်ဖိုးထားပါ။ နောင်တဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ပေးဆပ် ပြန်ပြင်လို့ မရနိုင်တဲ့ အရာဖြစ်လို့ပါပဲ။