"ဆွေမျိုး"
အခန်း (၁)
မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက သွပ်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်လေးထဲက သစ်သားအိမ်ဟောင်းလေးထဲမှာ နေလင်း တစ်ယောက် ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ နေလင်းက စာရေးဆရာတစ်ယောက်။ သူရေးသမျှ စာမူခလေးတွေနဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်နန်း ကို လုပ်ကျွေးနေသူဖြစ်သည်။
“နေလင်း... ဟိုမှာ နင့်ဒေါ်လေးတို့ ရောက်လာကြပြီ”
အောက်ထပ်က ဒေါ်နန်းရဲ့ အသံကြောင့် နေလင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်မိသည်။ ‘ဒေါ်လေး’ ဆိုတာက နယ်က ဒေါ်စိန်အေး။ တစ်နှစ်မှာ တစ်ခါလောက် ရန်ကုန်ကို ဆေးခန်းပြဖို့ဆိုပြီး ရောက်လာတတ်သော်လည်း အမှန်တော့ အလည်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒေါ်စိန်အေးနောက်မှာ သူ့သား အောင်ကိုလည်း ပါလာစမြဲ။
“ဟယ်... အမကြီး၊ နေကောင်းရဲ့လား။ ကျန်းမာရေးကတော့ သိပ်မကောင်းလှဘူးအေ၊ ဒါနဲ့ပဲ မြို့တက်လာရတာ”
ဒေါ်စိန်အေးက အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်း ညည်းညည်းညူညူ လုပ်တော့သည်။ အောင်ကိုကတော့ အိမ်ရှေ့က နေလင်းရဲ့ စာအုပ်စင်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ မွှေနှောက်နေလေပြီ။
အခန်း (၂)
ညစာစားပွဲမှာတော့ ‘ဆွေမျိုး’ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဥ်အောက်က ဖိအားတွေ စတင်လာတော့သည်။
“နေလင်းကလည်း အခုထိ စာပဲရေးနေတုန်းလား။ ငါ့သား အောင်ကိုတောင် ခုဆို နယ်မှာ ပွဲရုံလေး ဘာလေးနဲ့ အဆင်ပြေနေပြီ။ နင်လည်း အစိုးရဝန်ထမ်းလေး ဘာလေး လုပ်ပါလားအေ၊ ဒါမှ အမကြီးအတွက်လည်း အားကိုးရမှာ”
ဒေါ်စိန်အေးရဲ့ စကားက နေလင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပင်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်နန်းကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထမင်းကိုသာ ငုံ့စားနေသည်။ နေလင်းကတော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ့မှာ ရည်မှန်းချက်ရှိသည်။ သူရေးနေတဲ့ ဝတ္ထုရှည်ကြီးသာ ပြီးသွားရင်...။
“ဒေါ်လေးရယ်... ဝါသနာပါတာ လုပ်ရတာက ပိုပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်”
“ပျော်တာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ပိုက်ဆံကရော? အမကြီးဆိုရင်လည်း ကြည့်ဦး၊ ဝတ်စရာ အသစ်တောင် မရှိရှာဘူး”
အောင်ကိုက ဘေးကနေ ဝင်ထောက်သည်။ နေလင်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ ဆွေမျိုးဆိုတာ အခက်အခဲရှိရင် ကူညီဖို့ထက်၊ အားနည်းချက်ကို ရှာပြီး နှိမ်ဖို့ ချောင်းနေကြသူများလားဟု သူ တွေးမိသည်။
အခန်း (၃)
တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ဒေါ်နန်း ရုတ်တရက် လဲကျသွားသည်။ သွေးတိုးတက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ နေလင်းမှာ လက်ထဲတွင် စုဆောင်းထားသော ငွေအနည်းငယ်သာရှိသည်။ ဆေးရုံစရိတ်က သူထင်ထားတာထက် ပိုများနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် အိမ်မှာ တည်းခိုနေသော ဒေါ်စိန်အေးတို့ သားအမိကို သူ အားကိုးတကြီး ကြည့်မိသည်။
“ဒေါ်လေး... အမေ ဆေးရုံတက်ရမယ်တဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ ငွေနည်းနည်း လိုနေလို့၊ ဒေါ်လေးတို့ ခေတ္တချေးပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။ အကျိုးအမြတ်ရရင် ချက်ချင်းပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”
ဒေါ်စိန်အေး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။
“အို... နေလင်းရယ်၊ ငါတို့မှာလည်း နယ်ကနေ တက်လာရတာဆိုတော့ လက်ထဲ ဘာမှမပါဘူးအေ။ အောင်ကို့ ပွဲရုံကလည်း အခုတလော အရှုံးပေါ်နေတာ”
အောင်ကိုကလည်း ဖုန်းကိုသာ အသည်းအသန် ပွတ်နေပြီး လူချင်းမဆုံအောင် ရှောင်နေသည်။ မနေ့ကမှ ရွှေဝယ်ဖို့ စကားပြောနေကြသော သူတို့သားအမိ၏ စကားသံများကို နေလင်း ကြားခဲ့ရသည်ကို သူတို့ မသိကြ။
အခန်း (၄)
နေလင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆေးရုံခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်နေစဉ် သူ့ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်က လာပုတ်သည်။ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့အိမ်နီးချင်း ဦးဘသန်း။
“သား... မင်းအမေအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ ဒီမှာ ငါ့ဆီမှာ ရှိတာလေး ယူသွားဦး။ နောက်မှ အေးဆေးပြန်ပေး”
ဦးဘသန်းက သူ့ရဲ့ ချွေးနည်းစာ ငွေထုပ်လေးကို ကမ်းပေးသည်။ ဦးဘသန်းနဲ့ နေလင်းတို့က သွေးမတော် သားမစပ်။ ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲချိန်မှာ လက်တွဲပေးသူမှာ ဆွေမျိုးရင်းချာများ မဟုတ်ဘဲ ‘လူစိမ်း’ တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးရာ...” နေလင်းရဲ့ မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာသည်။
အခန်း (၅)
နှစ်နှစ်အကြာ...။
နေလင်းရဲ့ ဝတ္ထုရှည်ကြီးက စာပေဆုရရှိခဲ့ပြီး ရုပ်ရှင်အဖြစ်ပါ ရိုက်ကူးခြင်း ခံရသည်။ သူတို့အိမ်လေးက အရင်လို သစ်သားအိမ်အိုလေး မဟုတ်တော့ဘဲ နှစ်ထပ်တိုက်လေး ဖြစ်နေပြီ။
တစ်နေ့တွင် အိမ်ရှေ့သို့ ကားတစ်စီး ဆိုက်လာသည်။ ကားပေါ်က ဆင်းလာသူမှာ ဒေါ်စိန်အေးနှင့် အောင်ကို။
“ဟယ်... ငါ့တူကြီး နေလင်း။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ ဒေါ်လေးတို့လည်း နင့်ကို သတိရနေတာနဲ့ လာခဲ့တာ။ အောင်ကိုတောင် ပြောသေးတယ်၊ သူ့အစ်ကိုက တော်လိုက်တာတဲ့”
ဒေါ်စိန်အေးက အရင်ကလိုပင် စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့နေတော့သည်။ နေလင်းကတော့ သူတို့ကို အိမ်ထဲ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ရင်ထဲက နွေးထွေးမှုမျိုး မရှိတော့။
“ဒေါ်လေးတို့ လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဒီနေ့ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်ရှိလို့”
ထိုအချိန်တွင် ဦးဘသန်းက အိမ်ထဲသို့ ပြုံးပြုံးကြီး ဝင်လာသည်။ နေလင်းက ဦးဘသန်းကို ဆီးကြိုရင်း -
“ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ‘တကယ့်ဆွေမျိုး’ ဦးဘသန်းလေ။ ဒေါ်လေးတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ”
ဒေါ်စိန်အေးတို့ သားအမိ မျက်နှာ ပျက်သွားကြသည်။ ဆွေမျိုးဆိုသည်မှာ သွေးသားတော်စပ်ရုံဖြင့် မပြီးဘဲ၊ စိတ်နှလုံးချင်း နီးစပ်ဖို့ လိုအပ်ကြောင်း နေလင်း တစ်ယောက် ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
နိဂုံး
လောကကြီးမှာ ဆွေမျိုးဆိုတာ အမျိုးမျိုး ရှိတတ်ကြပါတယ်။ သွေးတော်စပ်ပေမဲ့ စိမ်းကားသူတွေ ရှိသလို၊ သွေးမတော်ပေမဲ့ သံယောဇဉ်ကြီးသူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ တကယ့် ‘ဆွေမျိုး’ စစ်စစ်ဆိုတာ ခက်ခဲချိန်မှာ လက်တွဲမဖြုတ်ဘဲ အတူရှိနေပေးသူသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။