ဖေဖေမကြိုက်လို့
ဖေဖေမကြိုက်လို့
အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီအိုကြီးရဲ့ စက္ကန့်တံသွားသံဟာ ဒီညမှာတော့ ပုံမှန်ထက် ပိုကျယ်လောင်နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ အိပ်ရာပေါ်မှာ လူးလှိမ့်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ "ဖေဖေမကြိုက်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး လေးလုံးနဲ့ပဲ ပတ်ချာလည်ခဲ့တာပါ။
အခုထိ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်နေသေးတာက ကျွန်မ အသက် နှစ်အရွယ်တုန်းက မြင်ကွင်းလေးတစ်ခုပေါ့။ အဲဒီတုန်းက မေမေ ကျောင်းလိုက်ပို့တော့ လမ်းထဲက အစ်မတစ်ယောက် ကောလိပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်လေးက လေထဲမှာ တလွင့်လွင့်နဲ့ သိပ်ကို လွတ်လပ်ပုံရတာ။ ကျွန်မကတော့ ဂါဝန်တိုလေးကို လက်နဲ့ဆွဲမပြီး "မေမေ … သမီးလည်း အဲဒီလို ဘောင်းဘီရှည်လေး ဝတ်ချင်တယ်" လို့ ပူဆာမိခဲ့တယ်။ မေမေ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး ကျွန်မလက်ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တာ။ "အို … မဖြစ်ပါဘူးသမီးရဲ့၊ ဖေဖေက မိန်းကလေးတွေ ဘောင်းဘီဝတ်တာ မကြိုက်ဘူး" တဲ့။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး "ဖေဖေမကြိုက်ဘူး" ဆိုတာ ကျွန်မအတွက် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
နောက်ထပ် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခုက အသက် နှစ်အရွယ် ပန်းခြံထဲမှာပေါ့။ မောင်လေးက စက်ဘီးလဲလို့ ငိုနေချိန်မှာ ဖေဖေက သူ့ကို ချော့မော့ပြီး "လဲကျမှ တတ်မှာပေါ့ကွ" လို့ အားပေးခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မက "သမီးလည်း စီးချင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဖေဖေ့မျက်လုံးတွေက ခက်ထန်သွားခဲ့တယ်။ "မိန်းကလေးက ဘာလို့ စက်ဘီးစီးရမှာလဲ" ဆိုတဲ့ စကားနောက်မှာ မေမေ့ကို ပိုက်ဆံထုတ်ပေးပြီး ကျွန်မကို မုန့်ဝယ်ကျွေးဖို့၊ နောက်ခါ စက်ဘီးအကြောင်း မပြောဖို့ နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒတွေကို မုန့်တစ်ထုပ်နဲ့ လဲလှယ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မဟာ ဖေဖေ သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ ဘောင်ထဲမှာပဲ ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။ ဘောင်းဘီ မဝတ်ရ၊ စက်ဘီး မစီးရ၊ အိမ်ပြင်ကို တစ်ယောက်တည်း မထွက်ရ။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝဟာ သံတိုင်မရှိတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ငှက်ငယ်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ဒါဟာ ဖေဖေ့ရဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။
ဆယ်တန်းအောင်တဲ့နှစ်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်တွေက ပိုပြီး ကြီးမားလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရမှတ်က ရန်ကုန်ပညာရေးတက္ကသိုလ် (.) ကို တက်ဖို့ အမှတ်မီခဲ့တယ်။ ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ဖို့ ကျွန်မ သိပ်ကို မျှော်လင့်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ့ရှေ့မှာ အမှတ်စာရင်းကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ချပြတဲ့အခါ ဖေဖေက စာရွက်ကိုတောင် သေချာမကြည့်ပါဘူး။
"သမီး … မိန်းကလေးဆိုတာ အဝေးကြီးသွားစရာ မလိုဘူး။ ဒီမြို့မှာပဲ ရှိတဲ့ ဒေသကောလိပ်မှာ ဘွဲ့တစ်ခုရအောင်ယူ။ အိမ်နဲ့မကွာ နေရတာ အကောင်းဆုံးပဲ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ … သမီးက ဆရာမ ဖြစ်ချင်တာလေ" လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောမိတော့ ဖေဖေ့မျက်နှာက တင်းမာသွားတယ်။ "ငါက နင့်ကို မကောင်းတာ ခိုင်းနေတာလား။ ငါမကြိုက်ဘူးလို့ ပြောရင် မလုပ်နဲ့။ ငါ့စကားကို နားမထောင်ချင်ဘူးလား" ဆိုတဲ့ လေသံက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး အရှုံးပေးစေခဲ့ပြန်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မောင်လေး ဆယ်တန်းအောင်တဲ့အခါကျတော့ ဖေဖေက တစ်မျိုး။ သူ့ကို ရန်ကုန်က စက်မှုတက္ကသိုလ် ကို တက်ဖို့ ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ပြီး ကျောင်းစရိတ်တွေ၊ အသုံးစရိတ်တွေကို တခမ်းတနား စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ မောင်လေးကတော့ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခွင့်ရတဲ့ လေတံခွန်လို ဖြစ်နေချိန်မှာ၊ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်မြို့က ကောလိပ်မှာပဲ စိတ်မပါတဲ့ ဘာသာရပ်ကို တက်ရင်း သာမန်ရိုးရိုးဘွဲ့တစ်ခုနဲ့ပဲ ကျေနပ်ခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အမုန်းမီးစလေးတစ်ခု စပြီး တောက်လောင်လာခဲ့တယ်။ ဖေဖေက ကျွန်မကို မချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေးမို့လို့ နှိမ်တာလား။ ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဘာလို့ အသိအမှတ်မပြုတာလဲ။ ဒီမေးခွန်းတွေက ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တိုင်းကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။ အပြင်ပန်းမှာတော့ လိမ္မာတဲ့ သမီးကြီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ ဖေဖေ့အပေါ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိမ်းကားလာခဲ့ပါတယ်။
ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မဟာ ဖေဖေစီစဉ်ပေးတဲ့ ရုံးစာရေးမ အလုပ်လေးကို လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ဖေဖေကတော့ ကျွန်မကို အိမ်နဲ့ အလုပ်ပဲ ကူးချည်သန်းချည် လုပ်စေချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲက ပုန်ကန်ချင်တဲ့ စိတ်က အဆုံးစွန်ထိ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဖေဖေ မသိအောင် အွန်လိုင်းကနေ ဒီဇိုင်းပညာရပ်တွေကို ခိုးသင်ခဲ့တယ်။ ဖေဖေ မကြိုက်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် လုပ်ကြည့်ချင်လာတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ဘဝထဲကို "ကိုကျော်စွာ" ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက အနုပညာသမား တစ်ယောက်။ လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးသူ။ ဖေဖေ သိရင် သေချာပေါက် ကန့်ကွက်မယ့် လူစားမျိုးပေါ့။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်မိသွားတာက သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကြောင့်ထက်၊ ဖေဖေမကြိုက်တဲ့ လူစားမျိုးဖြစ်နေလို့ ဆိုတဲ့ စိတ်က ပိုများနေမလားတောင် မသိဘူး။ ကျွန်မတို့ တိတ်တဆိတ် တွဲခဲ့ကြတယ်။ ညဘက်တွေမှာ ဖေဖေ အိပ်ပြီဆိုရင် ဖုန်းခိုးပြောရတာ၊ လိမ်ညာပြီး အပြင်ထွက်ရတာတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ လွတ်လပ်မှုကို ခံစားရသလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
"သီရိ … ကိုယ်တို့ ရန်ကုန်ကို ခိုးပြေးကြမလား။ မင်း ဒီမှာ နေရင် ဘယ်တော့မှ လွတ်လပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ကိုကျော်စွာက ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ မောင်လေး ပြန်လာတိုင်း ဖေဖေက သူ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဆက်ဆံပြီး ကျွန်မကိုတော့ "ထမင်းပွဲပြင်ဦး" လို့ပဲ ခိုင်းနေတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက ပြတ်သားသွားခဲ့တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ဖေဖေက ကျွန်မအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ယောက် စီစဉ်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ "ဖေဖေ့ သူငယ်ချင်းသားပဲ၊ အလုပ်အကိုင် အတည်တကျရှိတယ်။ ဖေဖေ သဘောကျတယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မအတွက်တော့ နောက်ဆုံးသော ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ပါပဲ။ ကျွန်မ ဖေဖေ့ကို တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ
ကျွန်မ ရန်ကုန်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုကျော်စွာနဲ့အတူ ဘဝသစ်ကို စတင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝက ကျွန်မထင်သလို ပန်းခင်းမနေခဲ့ပါဘူး။ ကိုကျော်စွာက အလုပ်မရှိ၊ အကိုင်မရှိနဲ့ လောင်းကစားနဲ့ အရက်ထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို သူက ဖြုန်းတီးပစ်တယ်။ လွတ်လပ်မှုဆိုတာကို ကျွန်မ ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်မဟာ ငရဲတစ်ခုထဲကနေ နောက်ထပ် ငရဲတစ်ခုထဲကို ခုန်ဆင်းမိလိုက်သလိုပါပဲ။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မဆီကို မေမေ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ မေမေက ငိုယိုပြီး ပြောပြတာက "သမီး … အိမ်ကို အမြန်ပြန်လာခဲ့ပါဦး။ ဖေဖေ ဆေးရုံတင်ထားရပြီ။ ဖေဖေက သမီး ထွက်သွားကတည်းက စိတ်ထိခိုက်ပြီး လေဖြတ်သွားတာ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ ဖေဖေ့ကို မုန်းတီးခဲ့ပေမဲ့၊ ဖေဖေ ဒီလိုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်နေတယ်။ ဖေဖေကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ပိန်လှီပြီး စကားမပြောနိုင်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ လဲလျောင်းနေရှာတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တဲ့အခါ ဖေဖေ့မျက်လုံးတွေထဲက မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ ကျွန်မ ဖေဖေ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ "သမီး မှားသွားတယ် ဖေဖေ … သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ တောင်းပန်မိပေမဲ့ ဖေဖေကတော့ ကျွန်မကို ပြန်မထူးနိုင်တော့ပါဘူး။
အဲဒီညမှာ မေမေက ကျွန်မကို စာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်အုပ်နဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ် လာပေးတယ်။ "ဒါတွေက ဖေဖေ သမီးအတွက် စုပေးထားတာ။ ဖေဖေက သမီးကို ဘာလို့ အဝေးကို မလွှတ်ချင်တာလဲ သိလား။ မောင်လေးက ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းတက်ရင်း မူးယစ်ဆေးစွဲပြီး ဒုက္ခရောက်နေတာ သမီးမသိအောင် ဖေဖေ ဖုံးထားခဲ့တာ။ မောင်လေးကို ပြုပြင်ပေးဖို့ ဖေဖေ ပိုင်သမျှ အကုန်ကုန်ခဲ့ရတယ်။ သမီးကိုတော့ အဲဒီလို လောကအပူတွေနဲ့ မထိတွေ့စေချင်လို့၊ သမီးကို ဘေးကင်းစေချင်လို့ ဖေဖေက ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာပါ သမီးရယ်။ ဖေဖေ့ရဲ့ နည်းလမ်းက မှားချင်မှားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကတော့ အစစ်အမှန်ပါ" တဲ့။
ကျွန်မ ဘဏ်စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဖေဖေ တစ်လချင်းစီ ခွဲစုပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မှတ်ချက်နေရာမှာ "သမီးကြီး လုပ်ငန်းစဖို့အတွက်" လို့ ဖေဖေ့လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့ ဖေဖေဟာ တကယ်တမ်းတော့ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် တိတ်တဆိတ် အုတ်မြစ်ချပေးနေခဲ့တာပါ။
ဖေဖေ ဆုံးသွားခဲ့တာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဧည့်သည်တွေလည်း ပြန်ကုန်ကြပြီ။ ကျွန်မ ဖေဖေ ထိုင်နေကျ ကုလားထိုင်အိုကြီးမှာ ထိုင်ရင်း အိမ်ရှေ့က ခြံဝင်းကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ ဖေဖေ့ရဲ့ အသံတွေ၊ ဖေဖေ့ရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အခုမှပဲ အဲဒီတားမြစ်ချက်တွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။
ဖေဖေက ကျွန်မကို ဘောင်းဘီ မဝတ်ခိုင်းတာဟာ သူစိမ်းတွေရဲ့ အကြည့်တွေကနေ ကာကွယ်ပေးချင်လို့။ စက်ဘီး မစီးခိုင်းတာဟာ ကျွန်မ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှာကို မလိုလားလို့။ ရန်ကုန်ကို မလွှတ်တာဟာ ကျွန်မကို လောကရဲ့ အရောင်အသွေးဆိုးတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မကို "သမီးမိန်းကလေး" မို့လို့ နှိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ၊ "သမီးမိန်းကလေး" မို့လို့ ပိုပြီး မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဖေဖေ့ရဲ့ စေတနာကို အမုန်းတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ ဖေဖေ စကားပြောနိုင်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ နားမလည်ပေးခဲ့ဘူး။ အခု ကျွန်မမှာ လွတ်လပ်ခွင့်တွေ ရှိနေပြီ။ ဘောင်းဘီ ဝတ်ချင်သလို ဝတ်လို့ရပြီ။ ရန်ကုန်မှာလည်း သွားနေလို့ ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီက ကျွန်မကို မလှပစေတော့သလို၊ ကျွန်မ ရရှိတဲ့ လွတ်လပ်မှုကလည်း ကျွန်မကို မပျော်ရွှင်စေတော့ပါဘူး။
ကျွန်မ ဖေဖေ့ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။ "ဖေဖေ … သမီး အခု စက်ဘီးစီးတတ်နေပြီ သိလား။ ဒါပေမဲ့ စက်ဘီးပေါ်မှာ သမီးကို ထိန်းပေးမယ့် ဖေဖေ မရှိတော့ဘူး။ ဖေဖေ မကြိုက်တာတွေကို သမီး မလုပ်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ တစ်ခါလောက်ပဲ ပြန်လာပြီး သမီးကို ဆူပါဦးလား"
နာရီအိုကြီးရဲ့ စက္ကန့်တံသံကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ သွားနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အချိန်တွေက ဖေဖေမရှိတဲ့နေ့မှာပဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါပြီ။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာမှန်း သိခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီလောက်ထိ နာကျင်ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့ဖူးဘူး။
သင်ခန်းစာ- "တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ပိတ်ပင်ထားတဲ့ တံတိုင်းတွေဟာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဒုက္ခတွေကနေ ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ ဒိုင်းလွှားတွေလည်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စကားလုံးတွေမှာတင် မရှာဘဲ၊ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနောက်က စေတနာကို ရှာဖွေတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။"