ပထွေးနဲ့အိပ်မိတဲ့ည
အမှောင်ထုက အခန်းထဲမှာ ကြီးစိုးနေပြီး မိုးရေစက်တွေ မှန်ပြတင်းကို ရိုက်ခတ်သံက နှလုံးခုန်သံထက်တောင် ပိုကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တုန်ယင်နေပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံလွန်းလို့ အသက်ဝဝရှူဖို့တောင် ခက်ခဲနေမိတယ်။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အမျိုးသားရဲ့ အသက်ရှူသံက မှန်မှန်လေး။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီညဟာ ကမ္ဘာပျက်တဲ့ည၊ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငရဲမီးနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ရတဲ့ညပဲ။ ကျွန်မ နာမည်က နွေ။ အသက် နှစ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ လှပရမယ့်အစား ဘာကြောင့် ဒီလို အတိဒုက္ခတွင်းထဲ ကျဆင်းသွားခဲ့ရတာလဲဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက စတင်ခဲ့တာလို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။
ဦးမင်းသူက ကျွန်မအမေရဲ့ ဒုတိယမြောက် ခင်ပွန်း။ ကျွန်မ အသက် နှစ်အရွယ်မှာ အမေက သူ့ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်လာခဲ့တာ။ အစပိုင်းမှာတော့ သူက အရမ်းကို သဘောကောင်းတဲ့ ဖခင်အရင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မ လိုချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်ပေးတယ်၊ အမေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရင် ကျွန်မဘက်က အမြဲကာကွယ်ပေးတယ်။ အမေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရတတ်တော့ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ဦးမင်းသူ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်တွေက များလာခဲ့တယ်။ ဦးမင်းသူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သတိထားမိတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးမှုတွေအောက်မှာ အသားကျပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သိတယ်။ ကျွန်မက အဖေမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာရလို့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ဆာလောင်နေတဲ့ မိန်းကလေးဆိုတာကို သူက အသုံးချခဲ့တာ။
ကျွန်မတို့ကြားက ပတ်သက်မှုက ဖခင်နဲ့ သမီးဆိုတဲ့ စည်းကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ တာစူနေတာ ကြာပါပြီ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ကိုင်တဲ့အခါ၊ ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်တဲ့အခါမျိုးမှာ ကျွန်မ ရင်ထဲ တုန်လှုပ်မိပေမဲ့ ရုန်းထွက်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကျွန်မကို "သမီးက ဦးအတွက် တစ်ဦးတည်းသော အဖော်ပဲ၊ အမေက သမီးကို တကယ်နားလည်တာမဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မကို သူ့အနားက မခွာနိုင်အောင် ချည်နှောင်ထားခဲ့လို့ပဲ။ အဲဒီ ချည်နှောင်မှုက ကျွန်မအတွက်တော့ အချစ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ တကယ်တော့ အဲဒါက ကျွန်မကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုမယ့် အဆိပ်ငွေ့တွေဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း () — အဖျားတက်ခြင်းနှင့် အလှည့်အပြောင်း
အမေက နယ်က အဘွားနေမကောင်းလို့ဆိုပြီး ခရီးထွက်သွားတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ဦးမင်းသူ နှစ်ယောက်တည်း။ အဲဒီနေ့က မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ကိုယ်ပူတက်ပြီး ဖျားနေခဲ့လို့ အိပ်ရာထဲမှာ လူးလှိမ့်နေမိတာ။ ဦးမင်းသူက ဆေးနဲ့ ရေနွေးအိတ်ကို ယူပြီး ကျွန်မအခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ နဖူးကို ထိတွေ့လိုက်တဲ့အခါ အဖျားရှိန်ကြောင့် ပူနေတဲ့ ကျွန်မကိုယ်လေးက သိသိသာသာ တုန်ခါသွားခဲ့တယ်။ "သမီးလေး... အရမ်းနေမကောင်းဖြစ်နေတာပဲ၊ ဦး ဘေးမှာ ရှိနေပေးမယ်နော်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းပေမဲ့ အဲဒီအသံထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်စေတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပါဝင်နေတာကို ကျွန်မ ခံစားမိတယ်။
ညဉ့်နက်လာလေ မိုးသံက ပိုကျယ်လာလေပဲ။ ကျွန်မက ဆေးရှိန်ကြောင့် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်တစ်ခုက ဝင်နေခဲ့တယ်။ ဦးမင်းသူက ကျွန်မရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ "သမီး သိလား... ဦးက သမီးကို သမီးတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး ချစ်တာ။ သမီးရဲ့ အမေထက်တောင် သမီးကို ပိုတွယ်တာတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်မိတယ်။ အဲဒါဟာ မှားယွင်းနေမှန်း သိပေမဲ့ အဖျားရှိန်နဲ့ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ စိတ်ကြောင့် သူ့ကို တွန်းမထုတ်မိခဲ့ဘူး။
သူ့ရဲ့ လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေထဲကို တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "ဦး... မလုပ်ပါနဲ့" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောမိပေမဲ့ အသံက အပြင်ကို ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ဖက်ထားရင်း "ရှူး... ဘာမှမဖြစ်ဘူး နွေ။ ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး" လို့ ချော့မြှူနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတာက နွေးထွေးမှု မဟုတ်ဘဲ အေးစက်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တုံ့ပြန်မှုကတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက မိုးရေစက်တွေနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတွေ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း () — ပြိုလဲသွားသော ဝိညာဉ်
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ နိုးလာတော့ အခန်းထဲမှာ လင်းထိန်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကတော့ မှောင်မည်းနေတုန်းပဲ။ ဘေးနားမှာ ဦးမင်းသူ မရှိတော့ဘူး။ လိပ်ပြာမသန့်တဲ့ စိတ်နဲ့ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲကို ပြေးဝင်ပြီး ကိုယ်ပေါ်က အညစ်အကြေးတွေကို အတင်းပွတ်တိုက် ဆေးကြောမိတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆေးကြောပါစေ... ရင်ထဲက ခံစားနေရတဲ့ ရွံရှာမှုကတော့ ပျောက်မသွားဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော၊ ဦးမင်းသူကိုရော၊ အဝေးမှာ ရောက်နေတဲ့ အမေကိုရော အကုန်လုံးကို မုန်းတီးမိတယ်။ အမေသာ အိမ်မှာ ရှိနေရင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။
နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဦးမင်းသူက အခန်းထဲကို ကော်ဖီခွက်ကိုင်ပြီး ပြုံးပြုံးကြီး ဝင်လာတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပါပဲ။ "နွေ... နေကောင်းသွားပြီလား။ ဦး ဈေးကနေ သမီးကြိုက်တဲ့ မုန့်တွေ ဝယ်လာတယ်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ ပုံမှန်ဆန်လွန်းတဲ့ အမူအရာက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေတယ်။ "ကျွန်မကို အနားမလာပါနဲ့တော့ ဦး" လို့ တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ "ဘာလဲ... အခုမှ လာပြီး မူနေတာလား။ မနေ့ညကတော့ သမီးကိုယ်တိုင်ပဲ ဦးကို ဖက်ထားခဲ့တာ မဟုတ်လား" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသုံးချပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေတာ။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဦးမင်းသူက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို စစ်ဆေးတယ်၊ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်တယ်။ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ရင်လည်း သူက အမြဲလိုက်ပို့တယ်။ အမေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း ကျွန်မက ဘာမှမပြောရဲဘဲ ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေရတယ်။ အမေနဲ့ ဦးမင်းသူ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနေတာကို မြင်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အန်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာတယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်အမေရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ အိပ်မိခဲ့တဲ့ သမီးယုတ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေခဲ့တယ်။ အိပ်မက်ဆိုးတွေက ညတိုင်း ခြောက်လှန့်နေပြီး ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့လာခဲ့ရတယ်။
အခန်း () — မထင်မှတ်ထားသော အမှန်တရား
တစ်နေ့တော့ အမေ အပြင်သွားတုန်း ဦးမင်းသူရဲ့ စားပွဲတင်ကွန်ပျူတာမှာ သူ ဖွင့်ထားခဲ့တဲ့ ဖိုင်တစ်ခုကို ကျွန်မ မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီဖိုင်ထဲမှာ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီးပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ပုံတွေ၊ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်တဲ့ပုံတွေ... အကုန်လုံးက ကျွန်မ မသိအောင် ခိုးရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေ။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားဟောင်းတွေဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းထဲကနေ သူကိုယ်တိုင် စာတွေပို့ပြီး လမ်းခွဲခိုင်းခဲ့တဲ့ အထောက်အထားတွေကိုလည်း တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို အထီးကျန်အောင် တမင်လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘေးမှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့မှ သူက အကာအကွယ်ပေးမယ့်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ဝင်လာခဲ့တာ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေက အတောမသတ်နိုင်အောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကို ဦးမင်းသူ ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ရှိနေတာကို မြင်တော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တယ်။ "တွေ့သွားပြီပေါ့လေ... နွေ။ အမှန်တော့ ဦးက သမီးကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မထည့်နိုင်လို့ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ။ သမီးက ဦးအနားမှာပဲ တစ်သက်လုံး ရှိနေရမယ်" တဲ့။ သူက ကျွန်မဆီကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတယ်။ "အမေ့ကို ကျွန်မ အကုန်ပြောပြမယ်" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်တော့ သူက ရယ်တယ်။ "ပြောလေ... သမီး ပြောရင် သမီးပဲ သိက္ခာကျမှာ။ မနေ့ညက ကိစ္စတွေကို သမီးအမေ သိသွားရင် သူ ဘယ်သူ့ကို ယုံမယ်ထင်လဲ။ သူ့လင်ကိုလား၊ သူ့လင်နဲ့ အိပ်တဲ့ သမီးကိုလား" တဲ့။
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လို ကျွန်မကို ရစ်ပတ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာ သေချာပေါက် မိနေခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတင်မကဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့သလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ အမေ ပြန်ရောက်လာတာ။ ဦးမင်းသူက ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကို အတင်းပိတ်ပြီး "တိတ်တိတ်နေ... တစ်လုံးမှ အသံမထွက်နဲ့" လို့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။
အခန်း () — လွတ်မြောက်ခြင်းလား၊ ပျက်စီးခြင်းလား
ကျွန်မ ရှိသမျှ အားနဲ့ ဦးမင်းသူရဲ့ လက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး အခန်းပြင်ကို ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ အမေ။ ကျွန်မ အမေ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကျပြီး အကုန်လုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်တယ်။ ဦးမင်းသူက နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး "မိန်းမ... ဒါက သမီးက စိတ်ကယောင်ကတမ်းတွေ လျှောက်ပြောနေတာ၊ သူ ဖျားနေလို့" ဆိုပြီး ဖုံးဖိဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဖုန်းနဲ့ ကွန်ပျူတာထဲက ပုံတွေကို အမေ့ကို ပြလိုက်တယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်သွားပြီး လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေ မြေပြင်ပေါ်ကို လွတ်ကျသွားခဲ့တယ်။
အမေက ဘာမှမပြောဘဲ ဦးမင်းသူရဲ့ ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်တယ်။ "ထွက်သွား... ငါ့အိမ်ပေါ်က အခုချက်ချင်း ထွက်သွား" လို့ အမေက တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ အော်ဟစ်တယ်။ ဦးမင်းသူကတော့ အရှက်မရှိတဲ့ မျက်နှာနဲ့ "မင်းတို့ သားအမိတွေ ငါမရှိရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားတယ်။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။ အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ သနားခြင်း၊ နာကျင်ခြင်းနဲ့အတူ ရွံရှာခြင်း အရိပ်အယောင်အချို့ကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။
ကျွန်မတို့ သားအမိကြားမှာ အရင်လို နွေးထွေးမှုတွေ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ အမေက ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ပါတဲ့ အိတ်တစ်လုံးကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး။ လမ်းပေါ်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်မ သိတယ်။ အဲဒီ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာတော့ ကျွန်မ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ အချစ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာက ဖျက်ဆီးခြင်းဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ လမ်းမပေါ်က မီးရောင်တွေအောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေရင်း ရင်ထဲက နောင်တတွေကို မိုးရေထဲမှာ မျောချပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညက အဖြစ်အပျက်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်မှာ ထာဝရ အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - တချို့သောအမှားတွေက နောင်တရဖို့အချိန်တောင် မပေးဘဲ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပစ်တတ်တယ်။ အယုံလွယ်ခြင်းနဲ့ အားကိုးရာ ရှာမှားခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။