၅နှစိကြာပြီးမှ အမှန်ကိုသိရတဲ့အခါ

 ၅နှစ်ကြာပြီးမှ အမှန်ကိုသိရတဲ့အခါ

ကျွန်မ၏ ဘဝကို ပြန်ပြောင်းကြည့်သည့်အခါတိုင်း လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က နွေဦးတစ်ရက်ကို အမြဲတမ်း ပြန်မြင်ယောင်မိပါသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မသည် အသက် အရွယ်၊ လောကကြီးကို ပန်းရောင်မှန်ဖြင့် ကြည့်တတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူနှင့် ကျွန်မသည် တစ်မြို့တည်းသားများဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပထမဆုံးသော အချစ်ဦးများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သူ၏ နူးညံ့သော အပြုံးများ၊ ကျွန်မ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတတ်သည့် အလေ့အကျင့်လေးများသည် ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ 

သို့သော် ကျွန်မတို့၏ အချစ်ခရီးသည် အစကတည်းက ကြမ်းတမ်းခဲ့ပါသည်။ နှစ်ဖက်မိဘများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အဆင်မပြေကြဘဲ ကျွန်မတို့ တွဲနေသည်ကို သိသည့်နေ့မှစ၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟူသော စကားကို နားထဲတွင် ရိုးအီနေအောင် ကြားခဲ့ရသော်လည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး လက်တွဲမဖြုတ်ခဲ့ကြပါ။ ကျွန်မကတော့ ချစ်လွန်း၍ မိဘကိုပင် ဆန့်ကျင်ပြီး သူနှင့်အတူ အနာဂတ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ရည်မှန်းခဲ့သည်။ 

သူသည် ကျွန်မနှင့် အတူရှိနေသည့် အချိန်များတွင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး အလိုလိုက်တတ်သူတစ်ဦးပါ။ သို့သော် အနေဝေးသွားသည့် အခါတိုင်း သူသည် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။ ကျွန်မက စာပို့လျှင် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေတတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်လျှင်လည်း တစ်ခါမှ ပြန်မထူးတတ်ပါ။ "အလုပ်များလို့ပါ၊ ဖုန်းကို သတိမထားမိလို့ပါ" ဟူသော ဆင်ခြေများကို ကျွန်မကလည်း အချစ်မျက်စိဖြင့် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ 

ကျွန်မတို့၏ အနာဂတ်အတွက်၊ သူနှင့်အတူ မိဘတွေရှေ့မှာ ဂုဏ်ရှိရှိ ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် ကျွန်မ နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့က လေဆိပ်တွင် သူ ကျွန်မကို ဖက်ပြီး ငိုခဲ့သည်။ "မင်းကို ငါ စောင့်နေမယ်၊ ငါတို့ အမြန်ဆုံး အတူနေရအောင် ကြိုးစားမယ်" ဟူသော ကတိစကားသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ခွန်အားအရှိဆုံး ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုကတိကို ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မသည် စိမ်းသက်သော တိုင်းပြည်တစ်ခုသို့ ခြေချခဲ့ပါသည်။ 

နိုင်ငံခြားတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပါ။ မနက်မိုးမလင်းခင် အလုပ်သွား၊ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရသည့် ဘဝတွင် ကျွန်မကို အားပေးနေသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်နိုင်ငံသို့ ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် သူ၏ စရိုက်အမှန်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မဘက်ကသာ အမြဲတမ်း ဖုန်းဆက်ရပြီး သူကတော့ တစ်ခါမှ စတင်၍ ဆက်သွယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ 

"ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်တာလဲ" ဟု ကျွန်မ မေးသည့်အခါတိုင်း "ငါက ဖုန်းသိပ်မကိုင်တတ်တာ မင်းသိသားပဲ၊ အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပါ" ဟု အမြဲ ပြန်ပြောတတ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်လျှင်တော့ သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ စကားပြောတတ်သည်။ ချိုသာသည်၊ ဂရုစိုက်ပြသည်။ သို့သော် ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် သူသည် ကျွန်မအတွက် ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်သွားပြန်သည်။ 

နောက်ပိုင်းတွင် အခြေအနေများ ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် နှင့် ဗိုက်ဘာ တို့တွင် မကြာခဏ ပိတ် ထားတတ်လာသည်။ ဖုန်းဆက်လျှင်လည်း စက်ပိတ်ထားသည်က များသည်။ တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ တခါတလေ တစ်လနီးပါး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတတ်သည်။ ထိုအချိန်များတွင် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲ၌ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ 

"တကယ်ချစ်ရင် ဒီလောက်ကြာအောင် အဆက်အသွယ်မလုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား" ဟူသော မေးခွန်းသည် ကျွန်မ၏ ခေါင်းထဲတွင် နေ့ညမပြတ် ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မဘက်က အတင်းအကြပ် ကြိုးစားပြီး အဆက်အသွယ်ပြန်ရသည့်အခါတိုင်း သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပင်။ "ဖုန်းပျက်နေလို့ပါ၊ လိုင်းမကောင်းလို့ပါ" ဟူသော စကားများဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို လက်လွှတ်လိုက်ရမှာ ကြောက်လွန်း၍ သူပြောသမျှကို အမှန်ဟု မှတ်ယူခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်မှာ သူ့အပေါ် ထားရှိသော အတိုင်းအဆမရှိသည့် ယုံကြည်မှုပင် ဖြစ်သည်။ 

သူနှင့် အဆက်အသွယ်မရသည့် ရက်များ များလာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်မ၏ စိတ်ကျန်းမာရေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ညဘက်ဆိုလျှင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ငိုယိုရလွန်း၍ မျက်လုံးများ မို့အစ်နေတတ်သည်။ အိပ်မပျော်သလို စားချင်စိတ်လည်း မရှိတော့ပါ။ အလုပ်ခွင်တွင်လည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမှားမှားအယွင်းယွင်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ 

"နှင်း... မင်း ဒီအတိုင်းဆိုရင် အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခံရလိမ့်မယ်။ သတိထားဦး" ဟု လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သတိပေးသော်လည်း ကျွန်မ နားထဲ မဝင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးမှာ သူ ဘာကြောင့် ကျွန်မကို ပစ်ထားသလဲ၊ သူ ဘာတွေ လုပ်နေသလဲ ဆိုသည်ကိုသာ စဉ်းစားနေမိသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း မိဘများက ကျွန်မ နိုင်ငံခြားမှာ အဆင်ပြေနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ငွေတောင်းကြသည်။ ကျွန်မကတော့ ရသမျှ လစာကို မိဘထံ တစ်ဝက်၊ သူ့ထံ တစ်ဝက် ပို့ပေးနေခဲ့သည်။ သူကတော့ "ငါတို့ အနာဂတ်အတွက် စုထားပေးမယ်" ဟု ဆိုကာ ကျွန်မ ပို့သမျှ ငွေများကို လက်ခံခဲ့သည်။ 

တစ်ရက်တွင်တော့ ကျွန်မ အလုပ်ခွင်၌ မူးလဲသွားခဲ့သည်။ ဆရာဝန်က စိတ်ဖိစီးမှု လွန်ကဲခြင်းနှင့် အာဟာရချို့တဲ့ခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသတင်းကို သူ့ထံ အကြောင်းကြားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူသည် ကျွန်မကို ထုံးစံအတိုင်း ပိတ်ထားပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရသည့် အထီးကျန်မှုသည် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သည်။ ကျွန်မအတွက် သူသည် ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ ကမ္ဘာထဲမှာ ကျွန်မ ရှိမနေတော့သလို ခံစားလာရသည်။ 

အလုပ်ရှင်က ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် အလုပ်ပျက်ကွက်မှုများကြောင့် အလုပ်မှ နုတ်ထွက်ရန် အကြောင်းကြားလာခဲ့သည်။ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားရသည်။ အလုပ်မရှိလျှင် မိဘကို ဘယ်လို ထောက်ပံ့မလဲ၊ သူနှင့်ရော ဘယ်လို အနာဂတ် တည်ဆောက်မလဲ။ ကျွန်မ၏ စိတ်တွေ မွန်းကြပ်လွန်း၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အထိပင် စဉ်းစားခဲ့မိသည်။ သို့သော် ငါးနှစ်တာ သံယောဇဉ်ကို နှမြော၍ ကျွန်မ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူရှိရာ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ပြီး အဖြေရှာရန်သာ ကျွန်မ စိတ်ကူးခဲ့သည်။ 

ကျွန်မ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ရောက်သည့်နေ့သည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြောင်းမကြားဘဲ ကျွန်မတို့ မြို့လေးသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူသည် ကျွန်မကို တွေ့လျှင် အံ့ဩဝမ်းသာသွားလိမ့်မည်၊ ကျွန်မတို့ကြားက နားလည်မှုလွဲတာတွေ ပြေလည်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ 

သူ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သည့်အခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မ၏ ခြေထောက်များ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အိမ်ရှေ့တွင် မင်္ဂလာမဏ္ဍပ်တစ်ခုကို ခမ်းနားစွာ ဆောက်လုပ်ထားသည်။ မဏ္ဍပ်ရှေ့ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ရေးထားသော နာမည်များမှာ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကို 

ကျွန်မ ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်လို အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူနှင့် ထိုမိန်းကလေးသည် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့များကို ကြည့်ရင်း ပြုံးရွှင်နေကြသည်။ ကျွန်မကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် သူ၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိသလို ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ 

"မင်း... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..." သူ စကားပင် မဆုံးနိုင်ခဲ့ပါ။ 

"ဒါ... ဒါတွေက ဘာလဲ။ ငါးနှစ်... ငါးနှစ်လုံးလုံး ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တာလား" ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိသည်။ 

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ထွက်လာပြီး ကျွန်မကို နှိမ်ချသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ငါ့သားက မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ အတည်မယူခဲ့ဘူး။ မင်း ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ငါတို့ မိသားစု အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့ သုံးခဲ့တာ။ အခု သူလက်ထပ်မယ့် မိန်းကလေးက သူဌေးသမီး။ မင်းလို နိုင်ငံခြားမှာ ကျပန်းအလုပ်လုပ်နေတဲ့ မိန်းမကို ငါ့သားက ယူပါ့မလား။ အရှက်ရှိရင် အခုထွက်သွား" တဲ့။ 

ကျွန်မ ငွေကြေးတွေ၊ အချိန်တွေ၊ အချစ်တွေ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှသည် သူတို့ မိသားစု၏ အကြွေးဆပ်ရန်နှင့် သူ၏ မင်္ဂလာဆောင် စရိတ်အတွက် ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် ရစရာမရှိအောင် ကြေမွသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မကို အဝေးရောက်နေစဉ် အကြောင်းပြချက်မရှိ ပိတ်ထားခဲ့သည်မှာ ထိုမိန်းကလေးနှင့် တွဲနေသည်ကို ကျွန်မ မသိစေရန် ဖြစ်ကြောင်း၊ အတူရှိချိန်တွင် ကောင်းပြခဲ့သည်မှာ ကျွန်မထံမှ ငွေများကို ဆက်လက် ရယူနိုင်ရန် ဖြစ်ကြောင်းကို ငါးနှစ်ကြာမှ ကျွန်မ သိခဲ့ရသည်။ 

ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် လုံးဝ ကျိုးပျက်သွားခဲ့သည်။ အလုပ်ပြုတ်၊ အချစ်ရှုံး၊ မိဘများ၏ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့မိသည်။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ငွေများကို သူ၏ လက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့သဖြင့် ကျွန်မတွင် ဘာစုဆောင်းမှုမှ မရှိတော့ပါ။ မိဘများကလည်း ကျွန်မကို အပြစ်တင်ကြသည်။ "ငါတို့ ပြောသားပဲ" ဟူသော စကားသည် ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ 

ကျွန်မသည် 

မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်သည့်အခါ ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာ၊ စိမ်းကားနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကိုသာ မြင်ရတော့သည်။ ကျွန်မသည် သူ့ကို ချစ်ခဲ့သည်မဟုတ်ဘဲ သူဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကိုသာ ချစ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ချစ်သူဖြစ်တာ ငါးနှစ်ဆိုသော်လည်း ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ရက်မှ တကယ် မသိခဲ့ရပါ။ 

ယခုတော့ ကျွန်မ ဘဝကို အစကနေ ပြန်စဖို့ ကြိုးစားနေရသည်။ သို့သော် ထိုဒဏ်ရာသည် ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းသံကြားလျှင်ပင် ကျွန်မ တုန်လှုပ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ အချစ်ဦးဆိုသည်မှာ လှပသော ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် မီးတောက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်မ နာကျင်စွာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ 

ကျွန်မ၏ ဘဝကို စတေးပြီး ရရှိခဲ့သော အမှန်တရားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်လွန်း၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့သွားသည့်အခါ၊ ထိုအချစ်သည်ပင် သင့်ကို ပြန်လည် သတ်ဖြတ်လိမ့်မည် ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ 

နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - 

"လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်ဖို့ ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ လုံလောက်တယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ တကယ်ချစ်တဲ့သူဟာ သင့်ကို ဘယ်တော့မှ မရေရာတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပစ်မထားပါဘူး။ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းတာထက်၊ အသိဉာဏ်နဲ့ ချစ်တတ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။"