နောင်တများနဲ့ သမီးမိုက်
နောင်တများနဲ့ သမီးမိုက်
မီးဖိုချောင်ထဲက လွင့်ပျံ့လာတဲ့ ထမင်းနံ့သင်းသင်းလေးဟာ ကျွန်မတို့အိမ်လေးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သက်သေထူနေကျ အမှတ်အသားတစ်ခုပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားမှန်း မသိခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မအဖေဟာ ရိုးသားပြီး စကားနည်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ အမေဆုံးပြီးကတည်းက ကျွန်မကို တစ်ကိုယ်တည်း ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်လို့ သူ့လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းနေပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီလက်တွေဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလုံခြုံဆုံး ခိုလှုံရာတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
"သမီး... ထမင်းစားရအောင်လေ"
အဖေ့ရဲ့ အသံဟာ အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ရေမွှေးတွေ အပြိုင်အဆိုင်ဆွတ်ရင်း မြို့ပြရဲ့ ရောင်စုံမီးတွေဆီကိုပဲ စိတ်ရောက်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ ဒီဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်လေး၊ ဒီရိုးအအ အဖေ၊ ဒီရိုးစင်းလွန်းတဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ငြီးငွေ့နေပြီ။ ကျွန်မမှာ ဒီထက်ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်၊ ဒီထက် ပိုတောက်ပြောင်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို လိုချင်ခဲ့တာ။
"အဖေပဲ စားလိုက်တော့၊ သမီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်မှာ ချိန်းထားတာ ရှိတယ်"
ကျွန်မ အဖေ့ကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ အိတ်ကိုဆွဲပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက အဖေဟာ ကျွန်မအတွက် တိတ်တဆိတ်နဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းခံနေရသလဲဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေဟာ အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာတရားထက် ပိုကြီးထွားနေခဲ့တဲ့ အချိန်ပေါ့။ ကျွန်မ အိမ်က ထွက်လာတိုင်း အဖေဟာ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ရပ်ပြီး ကျွန်မ မြင်ကွင်းက ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ကြည့်ကျန်ခဲ့တတ်တာကိုလည်း ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မဘဝထဲကို ကိုနေဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးဟာ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးကုန်ပါတယ်။ သူက စကားအပြောအဆို ကောင်းတယ်၊ ဝတ်နိုင်စားနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို မြှောက်ပင့်ပေးတတ်တယ်။ သူက ကျွန်မကို နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့၊ ချမ်းသာတဲ့ ဘဝတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ နားချခဲ့တယ်။
"သီရိ... မင်း ဒီလိုဘဝမှာပဲ တစ်သက်လုံး ပုပ်သိုးနေတော့မှာလား။ တို့နှစ်ယောက် နိုင်ငံခြားသွားကြမယ်၊ ဟိုမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှာပြီး မင်းအဖေကိုပါ ပြန်ခေါ်ထားလို့ ရတာပဲ"
ကိုနေရဲ့ စကားတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်ဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အာမခံကြေးနဲ့ ဗီဇာကြေးအတွက် ငွေအမြောက်အမြား လိုနေတာပါ။ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ အဖေ့မှာလည်း မရှိလောက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တစ်ရက်မှာတော့ အဖေ့ရဲ့ ဗီရိုဟောင်းလေးထဲက အဝတ်အစားတွေကြားမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ဘဏ်စုစာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာရှိတဲ့ ငွေပမာဏဟာ ကျွန်မတို့ တစ်သက်လုံး သုံးလို့မကုန်နိုင်လောက်အောင် များပြားနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေ လွတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
"အဖေ... ဒီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲ။ ဘာလို့ သမီးကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့တာလဲ"
ကျွန်မ အဖေ့ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်မေးမြန်းခဲ့တယ်။ အဖေဟာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။
"အဲဒီပိုက်ဆံက... အဲဒါက သမီးအတွက် အရေးပေါ်မှ သုံးဖို့ ဖယ်ထားတာပါ သမီးရယ်။ အခု မသုံးပါနဲ့ဦး"
"အခုက အရေးပေါ်ဆုံးပဲပေါ့! သမီး ဘဝတက်လမ်းအတွက် သုံးမှာလေ။ အဖေက သမီးကို ဒီလိုပဲ ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ သေသွားစေချင်တာလား"
ကျွန်မရဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေဟာ အဖေ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို ဖြစ်စေခဲ့မှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ အဖေဟာ ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားရင်း ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မဟာ အဖေ့ရဲ့ စုစာအုပ်ကို ခိုးယူပြီး ကိုနေနဲ့အတူ မြို့ကို ထွက်ပြေးခဲ့တော့တယ်။ ကျွန်မ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ ငိုသံကိုလည်း နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်တွေနောက်ကိုပဲ အရူးအမူး လိုက်ခဲ့မိတာ။
မြို့ကြီးကို ရောက်ပြီး နှစ်ပတ်လောက်အကြာမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ အိမ်မက်တွေဟာ တစစီ ကြွေလွင့်ပျက်စီးခဲ့ရပါတယ်။ ကိုနေဟာ ကျွန်မ ယူလာသမျှ ပိုက်ဆံအားလုံးကို လိမ်လည်ယူဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ ဖုန်းဆက်စရာ လူမရှိ၊ အားကိုးစရာ လူမရှိ၊ တည်းခိုခန်းခတောင် ပေးဖို့ မရှိတော့တဲ့အထိ ဘဝပျက်ခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မ အဖေ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေဟာ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း များစွာ၊ စာတိုပေါင်း များစွာ ပေးပို့ခဲ့ပေမဲ့ "" ပြပြီး ဘာစာမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။
(အဖေ... သမီး မှားသွားပြီ။ သမီးကို လာခေါ်ပါဦး။)
(သမီး ပိုက်ဆံတွေ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ အဖေ။ သမီး ဘာလုပ်ရမလဲ။)
ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကျွန်မ ပေးပို့ထားတဲ့ စာတွေဟာ အဖေဖတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့တာဟာ ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေပါတယ်။ အဖေ ကျွန်မကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်လိုက်ပြီလား။ အဖေ ကျွန်မကို မုန်းသွားပြီလား။ တစ်ညလုံး လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ငိုနေရင်း ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေကို စတင် မြင်ယောင်လာခဲ့တယ်။ အဖေ ရှာဖွေထားတဲ့ ချွေးနည်းစာတွေကို ကျွန်မက အတ္တတွေနဲ့ ဖျောက်ပစ်ခဲ့တာ။
ရက်ပေါင်းများစွာ ငတ်ပြတ်ပြီး လမ်းဘေးမှာ အိပ်ခဲ့ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖေ့လောက် ကျွန်မကို ချစ်တဲ့သူ မရှိဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိခဲ့ရတာက အမှန်တရားရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ အရှက်ရရ၊ ဘယ်လောက်ပဲ အဆူခံရပါစေ အဖေ့ခြေဖဝါးကို ဦးချပြီး တောင်းပန်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးဟာ ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ဆိုးဝါးနေခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ "ရောင်းရန်ရှိသည်" ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် ရပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါဘူး။ အိမ်နီးနားချင်း ဒေါ်ကြီးမြက ကျွန်မကို မြင်တော့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့တယ်။
"သီရိ... ညည်း ပြန်လာပြီလား။ ညည်းအဖေကတော့... ညည်းအဖေကတော့ မရှိတော့ဘူးအေ"
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဖေက ဘယ်ကို သွားတာလဲ။ ဒေါ်ကြီးမြ ပြောပြမှ ကျွန်မ အဖြစ်မှန်အားလုံးကို သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေဟာ အဖေ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေက သူ့မှာ ရှိတဲ့ ကျောက်ကပ်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းပြီး ကျွန်မ နိုင်ငံခြားသွားချင်တယ်ဆိုလို့ စုပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပါ။
ဒါတင်မကသေးဘူး... ကျွန်မ မြို့ကို ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုနေဆိုတဲ့ လူယုတ်မာက ကျွန်မ နာမည်ကို အသုံးချပြီး လူတွေကို လိမ်လည်ခဲ့တာကြောင့် ကျွန်မဟာ တရားစွဲခံရမယ့် အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ အဖေဟာ အဲဒီအမှုတွေကို ကျေအေးဖို့၊ ကျွန်မ အဖမ်းမခံရဖို့အတွက် ကျန်တဲ့ အိမ်နဲ့ ခြံကိုပါ အကုန်ရောင်းပြီး လျော်ကြေးတွေ ပေးခဲ့ရတာပါ။
"ညည်းအဖေက ညည်းဆီက ဖုန်းတွေ လာနေတာကို မြင်ပေမဲ့ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ရှာဘူး။ သူက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ အသက်ရှူစက်နဲ့ အသက်လုနေရတာလေ။ သူ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ညည်းကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ဘာမှ ပြန်မပြောနဲ့လို့ မှာသွားခဲ့တာ"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ပေးပို့ခဲ့တဲ့ "သမီးကို လာခေါ်ပါ" ဆိုတဲ့ စာတွေကို အဖေဟာ ဝေဒနာတွေကြားကနေ ဖတ်ပြီး ဘယ်လောက်တောင် ငိုကြွေးနေခဲ့မလဲ။ မိမိကိုယ်ကို မကယ်တင်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေမှာတောင် သမီးဖြစ်သူရဲ့ အမှားတွေကို လိုက်လံ ဖာထေးပေးခဲ့တဲ့ အဖေ။ ကျွန်မဟာ သမီးမိုက်တင်မကဘဲ လူသတ်သမားတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အဖေ့ရဲ့ အသက်ကို ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေနဲ့ လဲလှယ်ပစ်ခဲ့တာ။
အဖေ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ကျွန်မ ဒူးထောက်ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိပါဘူး။ မိုးစက်အချို့က ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို ကျဆင်းနေပေမဲ့ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ အဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ရှိနေတယ်။ အဲဒီစာလေးက အဖေ မသေခင်မှာ ဒေါ်ကြီးမြကို မှာခဲ့တဲ့ စာလေးပါ။
(သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဖေ သမီးကို အဝေးကြီးအထိ လိုက်မပို့နိုင်တော့ဘူး။ သမီး ဘယ်မှာပဲ ရှိရှိ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖေကတော့ သမီးကို အမြဲတမ်း ချစ်နေမှာပါ။ သမီးရဲ့ အနာဂတ်လေး လှပဖို့အတွက် အဖေ အကုန်လုံး ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ လူတွေကို ယုံကြည်တဲ့အခါ သတိထားပါ သမီးရယ်။ အဖေ မရှိတော့ရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။)
စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အသံတွေ ထွက်မလာတော့တဲ့အထိ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပါတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ပြောချင်တဲ့ စကားတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ "အဖေ သမီး မှားခဲ့ပါတယ်" လို့ တစ်ခွန်းလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပြောခွင့်ရချင်သေးတယ်။ "အဖေ သမီးကို ချစ်သလိုမျိုး သမီးလည်း အဖေ့ကို အရမ်းချစ်တာပါ" လို့ ပြန်ပြောခွင့် မရှိတော့ဘူး။
အဖေဟာ ကျွန်မအတွက် သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်၊ သူ့ရဲ့ အိမ်၊ နောက်ဆုံး သူ့ရဲ့ အသက်ကိုပါ ပေးဆပ်သွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ကို နောင်တတွေနဲ့ အထီးကျန်ခြင်းတွေကိုပဲ ပြန်ပေးခဲ့မိတယ်။ အခု ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အိမ်မက်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အရာအားလုံးထက် အဖေ ဆိုတဲ့ ခိုလှုံရာကြီးလည်း မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်မ အုတ်ဂူပေါ်က မြေကြီးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အဖေ့ရဲ့ အနံ့အသက်လေးကို ရှာဖွေနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ရလာတာက အေးစက်နေတဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနံ့ပါပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်သွားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မိမိကိုယ်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်တွေဟာ နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရသလို၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ မေတ္တာတရားတွေဟာလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အသက်ထက်ဆုံး သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါပြီ။
သမီးမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ နောင်တတွေဟာ အဖေ့အုတ်ဂူထက်မှာ မိုးရေတွေနဲ့အတူ စီးဆင်းနေပါတော့တယ်။
နောင်တဆိုတာ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်တစ်ခါ အမှားမလုပ်မိဖို့ ရေးထိုးထားတဲ့ နာကျင်စရာ ကဗျာတစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်သည်။