စိတ်ချခဲ့မည်
စိတ်ချခဲ့မည်
မန္တလေးမြို့ရဲ့ ညနေခင်း နေရောင်ခြည်က ရန်ကုန်နဲ့မတူဘဲ တစ်မျိုးလေး ပူစပ်စပ်နိုင်လှသည်။ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ နန်းမြို့ရိုးဟောင်းနဲ့ ကျုံးရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အေးချမ်းမှုထက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေမိသည်။ ဘေးမှာ ကားမောင်းနေတဲ့ မောင်မောင်သွင်ကတော့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင်။ သူက ကျွန်တော့်သမီးလေး မြတ်နိုးရဲ့ ချစ်သူ၊ မကြာခင်မှာ သမက်လောင်း ဖြစ်လာမယ့်သူပေါ့။ သမီးကတော့ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် လိုက်မလာနိုင်ဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်း ထည့်ပေးလိုက်တာ။ "ဖေဖေ သွားလိုက်ပါ၊ သူတို့က လူကောင်းတွေပါ" ဆိုတဲ့ သမီးရဲ့ စကားသံက နားထဲမှာ ဝဲနေတုန်း။ ကျွန်တော်ကတော့ သမီးလေးကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ စိတ်မသန့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ သမီး မျက်နှာပွင့်ဖို့အတွက် ဒီခရီးကို ကျွန်တော် လိုက်လာခဲ့ရတာပါ။
မောင်မောင်သွင်တို့အိမ်ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်မှာ အံ့ဩလွန်းလို့ ပါးစပ်တောင် မပိတ်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ ခြံဝင်းကြီးက ကျယ်လိုက်တာ၊ အိမ်ကြီးကလည်း နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလို ခန့်ထည်လွန်းလှသည်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ မိဘတွေက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ကြိုဆိုကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေနောက်မှာ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တဲ့ လေးလံမှုတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဧည့်ခန်းမှာ နေရာချပေးပြီး လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းနဲ့ ဧည့်ခံကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်မှာက ဆီးချိုရှိတယ်လေ။ ဒါကို သမီးက သိပေမယ့် မောင်မောင်သွင်တို့ကတော့ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ သောက်လိုက်ရင်လည်း ဆီးချိုတက်မှာ ကြောက်ရ၊ မသောက်ဘဲ ထားလိုက်ရင်လည်း အားနာစရာ ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။
"ဆရာကြီး ဇနီးဆုံးတာ ဘယ်လောက်တောင်ရှိသွားပြီလဲခင်ဗျာ" လို့ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ ဖခင်က မေးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုက ပြန်ပွင့်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ကျွန်တော့်ဇနီးဆုံးတာ နှစ် ရှိသွားပြီဗျ" လို့ ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးပဲ ဖြေလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ကမ္ဘာမှာ သမီးလေး မြတ်နိုးကပဲ အရာရာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ခုနစ်နှစ်သမီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ပြီး မိခင်ရော ဖခင်ပါ လုပ်ပြီး ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာ။ သမီးလေးကလည်း သိပ်လိမ္မာရှာပါတယ်။ မိတဆိုးလေးမို့ သူများအထင်မသေးအောင် ကျောင်းက ဆရာ၊ ဆရာမတွေ လက်ထဲမှာပဲ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာပါ။ ဧည့်ခန်းထဲက စကားဝိုင်းကတော့ ဆက်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်တွေကတော့ ရန်ကုန်က အိမ်လေးဆီကိုပဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရောက်နေမိတယ်။ သမီးလေး ဘာလုပ်နေမလဲ၊ ထမင်းကော စားပြီးပြီလား။ ပြီးတော့ သမီးက ဘာလို့ ဒီခရီးကို ကျွန်တော့်ကို အတင်းလွှတ်ရတာလဲဆိုတာကိုလည်း စဉ်းစားလို့ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိတယ်။
မန္တလေးရဲ့ ညက တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ ဧည့်ခန်းဆောင်ထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လှဲနေပေမယ့် အိပ်လို့မပျော်နိုင်ဘူး။ ဖုန်းကို ယူကြည့်တော့ သမီးဆီက ဘာသတင်းမှ မတက်သေးဘူး။ ကျွန်တော် သမီးဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်ပေမယ့် တစ်ဖက်က ပြန်မဖြေဘူး။ စာတိုလေးတွေ ပို့ထားတာကိုတော့ "" ပြနေပေမယ့် စာပြန်မလာဘူး။ ဒါဟာ သမီးရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။ သမီးက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ ဒီလိုမျိုး ပစ်မထားဖူးဘူး။ ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုလိုမျိုး တဒိတ်ဒိတ် တုန်နေမိတယ်။ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ မိဘတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်မျိုးပဲ။ ကရုဏာသက်နေသလိုလို၊ အားနာနေသလိုလိုနဲ့။
မနက်လင်းတော့ မောင်မောင်သွင်က ကျွန်တော့်ကို မြို့ထဲ လိုက်ပို့မယ်ဆိုလို့ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ကားပေါ်မှာ ကျွန်တော်က "မောင်မောင်သွင်၊ မြတ်နိုးဆီ ဖုန်းဆက်လို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်၊ မင်းဆီကော ဆက်သွယ်သေးလား" လို့ မေးလိုက်မိတယ်။ မောင်မောင်သွင်က စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "သူ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ ဦးလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့" လို့ ပြောပေမယ့် သူ့အသံက တုန်ရီနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ပူလောင်လာတယ်။ "မောင်မောင်သွင်၊ ဦးလေးကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ၊ သမီး တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား" လို့ ထပ်မေးတော့ သူက ဘာမှမပြောဘဲ ကားကိုပဲ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနေတော့တယ်။
နေ့လယ်စာ စားကြတဲ့အခါမှာလည်း ကျွန်တော် ဘာမှ မြိန်အောင် မစားနိုင်ခဲ့ဘူး။ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ အမေက "ဆရာကြီးရယ်၊ သမီးလေးအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျမတို့က သမီးလေးကို ကိုယ့်သမီးအရင်းလိုပဲ သဘောထားမှာပါ" လို့ ပြောလာတယ်။ ဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။ ကျွန်တော် သမီးဆီကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖုန်းခေါ်နေမိတယ်။ လူကြီးတွေ စကားပြောနေရင်းနဲ့လည်း ကျွန်တော့်စိတ်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေတယ်။ သမီးဆီက "ဖေဖေ၊ သမီး နေကောင်းပါတယ်" ဆိုတဲ့ စာလေးတစ်ကြောင်းကိုပဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေမိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေသာ ကုန်သွားတယ်၊ ဖုန်းကတော့ တိတ်ဆိတ်နေမြဲပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးအတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ပါ။ အခု သမီးရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေသလို ခံစားရတယ်။
ဒုတိယမြောက်ညမှာတော့ ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ မောင်မောင်သွင်ကို ခေါ်ပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "မောင်မောင်သွင်၊ မင်း ဦးလေးကို မညာနဲ့တော့။ မြတ်နိုး ဘယ်မှာလဲ။ သူ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မန္တလေးကို မလိုက်နိုင်ဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲလား" လို့ ကျွန်တော် တင်းတင်းမာမာပဲ မေးလိုက်တယ်။ မောင်မောင်သွင်က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ခဏကြာမှ "ဦးလေး... မြတ်နိုးက ဦးလေးကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ကျနော့်ကို ကတိတောင်းထားတယ်" လို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်သံက နားထဲအထိ ကြားနေရတယ်။ "ဘာကတိလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်မေးမိတယ်။
မောင်မောင်သွင်က သူ့ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပြတယ်။ အဲဒီပုံထဲမှာ သမီးက ဆေးရုံအင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတယ်။ မျက်နှာလေးက ဖြူဖျော့ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံပဲ။ "မြတ်နိုးမှာ နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန် ရှိနေတာ ဦးလေး မသိခဲ့ဘူးလား" တဲ့။ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ သမီးလေး... သမီးလေးက ဖေဖေ့ကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။ သူ နေမကောင်းဖြစ်တိုင်း "ဖေဖေ၊ သမီး အိပ်ရေးပျက်လို့ပါ" လို့ပဲ အမြဲ ပြောခဲ့တာ။ သမီးက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူမှာစိုးလို့ အရာရာကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့တာလား။ မောင်မောင်သွင်က ဆက်ပြောပြတယ်... မြတ်နိုးက ဒီခွဲစိတ်မှုကို ခံယူရမှာဖြစ်ပေမယ့် အောင်မြင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းက သိပ်မရှိဘူးတဲ့။ အဲဒါကြောင့် သူ မရှိတော့ရင် ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူ ရှိနေအောင် မောင်မောင်သွင်ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ဒီခရီးကို အတင်းလွှတ်လိုက်တာတဲ့။
ကျွန်တော် အဲဒီနေရာမှာတင် ဒူးထောက်ကျသွားမိတယ်။ "သမီးရယ်... ဖေဖေ့ကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ဖေဖေက သမီးဘေးမှာ ရှိနေပေးချင်တာပေါ့" လို့ မြည်တမ်းရင်း ငိုကြွေးမိတော့တယ်။ ကျွန်တော် သိခဲ့တဲ့ သမီးလေးက သိပ်ကို အနစ်နာခံလွန်းတဲ့ ကလေးပါ။ သူ့ကိုယ်သူထက် ကျွန်တော့်ကို ပိုချစ်ခဲ့တဲ့ကလေး။ ကျွန်တော့်ကို မန္တလေးကို လွှတ်လိုက်တာဟာ သူ သေသွားရင်တောင် ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်မယ့် မိသားစုအသစ်တစ်ခုနဲ့ "စိတ်ချခဲ့ချင်" လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါဟာ သမီးရဲ့ နောက်ဆုံး အစီအစဉ်ပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးကို စောင့်ရှောက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာ သမီးကသာ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်ရှောက်သွားခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း ရန်ကုန်ကို ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ မောင်မောင်သွင်ကလည်း သူ့ကားနဲ့ လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ကားမောင်းနေတဲ့ တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲနေသလိုပဲ။ သမီးလေး အသက်ရှိနေပါဦးမလား။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက် မြင်ခွင့်ရပါဦးမလား။ ရန်ကုန်ကို ရောက်ခါနီးမှာ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ ဖုန်းမြည်လာတယ်။ သူ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ သမီးလေး ကျွန်တော့်ကို ထားသွားပြီဆိုတာ။ "မြတ်နိုး... မြတ်နိုး..." လို့ ကျွန်တော် အော်ခေါ်မိပေမယ့် လေထဲမှာပဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
ဆေးရုံကို ရောက်တဲ့အခါ အဖြူရောင် အိပ်ရာခင်းကြီးအောက်မှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သမီးရဲ့ မျက်နှာလေးကတော့ အေးချမ်းနေတုန်းပဲ။ သမီးရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်တော့ အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်လောကလုံးကို အမှောင်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "သမီးရယ်... ဖေဖေ ရောက်လာပြီလေ။ ဖေဖေ့ကို ကြည့်ပါဦး" လို့ ပြောပေမယ့် သမီးကတော့ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ သမီး ရေးထားတဲ့ စာအိတ်လေး တစ်အိတ်ရှိတယ်။
အဲဒီစာထဲမှာ သမီးက "ဖေဖေ... သမီး ဖေဖေ့ကို ထားသွားရမှာ သိပ်ဝမ်းနည်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ့ကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ချင်ဘူး။ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ မိဘတွေက လူကောင်းတွေပါ။ သူတို့က ဖေဖေ့ကို သမီးကိုယ်စား ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးပါလိမ့်မယ်။ သမီး ဖေဖေ့ကို မောင်မောင်သွင်တို့ဆီမှာ စိတ်ချခဲ့ပါရစေ။ ဖေဖေ နေကောင်းအောင် နေပေးပါနော်။ သမီး ဖေဖေ့ကို သိပ်ချစ်တယ်" တဲ့။ စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ စကားလုံးတွေ ပျောက်ရှကုန်တယ်။ သမီးက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ စဉ်းစားသွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သမီးမရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ဆီမှာ စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်မှာလဲ။ သမီးကသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရာရာ ဖြစ်ခဲ့တာလေ။
သမီးရဲ့ နာရေးကို မောင်မောင်သွင်တို့ မိသားစုကပဲ အကုန်အစင် တာဝန်ယူပေးခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ လူရှိပေမယ့် ဝိညာဉ်မရှိတဲ့ ရုပ်တုတစ်ခုလိုပဲ။ သမီးရဲ့ ပြာခွက်ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ နေခဲ့တဲ့ အိမ်လေးကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာ သမီးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက အပြည့်ရှိနေတုန်းပဲ။ သမီး သုံးခဲ့တဲ့ ခွက်ကလေး၊ သမီး ဖတ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကလေးတွေ။ ကျွန်တော် သမီးရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ဝင်ထိုင်ရင်း ငိုမိပြန်တယ်။ သမီးက ကျွန်တော့်ကို သူများဆီမှာ စိတ်ချခဲ့ချင်လို့ ဒီဇာတ်လမ်းကို ဆင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေပဲ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သမီး ဝေဒနာခံစားနေရချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ မန္တလေးမှာ သူဌေးအိမ်က ဧည့်သည်လုပ်နေခဲ့မိတာကို တွေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။
မောင်မောင်သွင်က ကျွန်တော့်ဆီကို လာပြီး "ဦးလေး... ကျနော်တို့နဲ့ မန္တလေးကို လိုက်ခဲ့ပါတော့။ မြတ်နိုးကို ကျနော် ကတိပေးထားခဲ့တယ်" လို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်အပြင်က ညမှောင်မှောင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်မိတယ်။ "မဟုတ်ဘူး မောင်မောင်သွင်... ဦးလေး ဒီအိမ်မှာပဲ နေပါရစေ။ ဒီမှာ သမီးရဲ့ အမှတ်တရတွေ ရှိတယ်။ သမီးက ဦးလေးကို စိတ်ချခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့်၊ ဦးလေးကတော့ သမီးမရှိဘဲ ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ စိတ်မချနိုင်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သမီးက သူ့အချစ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံး နေရာမှာ ထားခဲ့ချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ပြောကြပေမယ့်၊ ဒီပေးဆပ်မှုက သိပ်ကို နာကျင်လွန်းလှပါတယ်။
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ ဆီးချိုဆေးတွေကို သောက်ရင်း၊ သမီးရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ရင်း တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးစေမိတယ်။ သမီးက ကျွန်တော့်ကို သူများလက်ထဲမှာ စိတ်ချခဲ့ပေမယ့်၊ ကျွန်တော့် နှလုံးသားကတော့ သမီးနောက်ကို လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီ။ လူဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးတတ်ကြပေမယ့်၊ အဲဒီအကောင်းဆုံးဆိုတာက တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ ထာဝရ ဒဏ်ရာ ဖြစ်သွားတတ်တယ်ဆိုတာ သမီးလေး မသိခဲ့ရှာဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ သမီးရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ကျန်းမာအောင် နေထိုင်သွားပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ သမီး "စိတ်ချခဲ့မည်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာပဲ ထာဝရ နစ်မြုပ်နေတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတရံမှာ အချစ်ကြောင့် အနစ်နာခံခြင်းဟာ ချန်ရစ်ခဲ့သူအတွက် ထာဝရပျောက်ကွယ်မရနိုင်တဲ့ နောင်တနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ပေးဆပ်ရတတ်ပါတယ်။