ပျောက်သောသူ ရှာမတွေ့

 ပျောက်သောသူ ရှာမတွေ့

ရွာဦးကျောင်း၏ စိုက်ခင်းလေးထဲတွင် ရေလောင်းနေသည့် ကျွန်တော့်ထံသို့ ဦးကျော့ရှိန် လျှောက်လာပုံမှာ ယနေ့ထက်တိုင် မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေအိုရောင် သန်းနေပြီး ဆိတ်ငြိမ်လှသည်။ ဦးကျော့ရှိန်သည် အသက် နီးပါး ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လမ်းလျှောက်လျှင် တုန်ချည့်ခြင်း မရှိသေးဘဲ ခိုင်မာဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်တော့်အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် ဘာနိဒါန်းမှ မပျိုးဘဲ "ဆရာလေးရေ ... သမီးကိစ္စလေး ပြောချင်သဗျ" ဟု ဆိုလာသည်။ ကျွန်တော်က လက်ထဲက ရေပုံးကို အသာချကာ သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်မိသည်။ ကျွန်တော်က ရွာမှာ လာရောက်တာဝန်ကျသည့် ကျောင်းဆရာတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူက ရွာ၏ အချမ်းသာဆုံးစာရင်းဝင် တစ်ဦးဖြစ်သလို သမီးဖြစ်သူ နန်းကြာညိုမှာလည်း အသက် ကျော်သော်လည်း ရုပ်ရည်သန့်သန့်၊ အကျင့်စာရိတ္တ မွန်မွန်မြတ်မြတ်ရှိသည့် အပျိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဦးကျော့ရှိန်က "သမီးကို လင်ကောင်းသားကောင်းလေးများနဲ့ နေရာချထားပေးချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလာသည့်အခါ ကျွန်တော် ခေါင်းထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော့်ကို အောင်သွယ်ခိုင်းနေသလားဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် သူက ဒဲ့တိုးပင် ဆိုလာသည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ ဆရာလေးနဲ့ သမီးကို လွှတ်သဘောတူနေတာ" တဲ့။

ထိုစကားသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မိုးကြိုးပစ်သလိုပင်။ ကျွန်တော်သည် အစိုးရဝန်ထမ်း တစ်ယောက် ဖြစ်သလို၊ အခြေခံလည်း မရှိသူ ဖြစ်သည်။ နန်းကြာညိုမှာတော့ အိမ်ခြံမြေနှင့် ရွှေငွေ ပေါများသည့် သူဌေးသမီး။ ဦးကျော့ရှိန်က ဆက်ပြောသည်မှာ ရွာထဲတွင် အရက်သမားများ၊ လောင်းကစားသမားများသာ များနေသဖြင့် ကျွန်တော့်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို စိတ်ချသည်ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော် ထိုနေ့က မည်သည့် ကတိစကားမှ မပေးခဲ့ပါ။ "ဦးလေးရေ အိမ်ထောင်ရက်သားပြုတယ်ဆိုတာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် လက်ခံကြည်ဖြူမှ လုပ်လို့ရတာပါ။ နန်းကြာညိုက သဘောကျမှဖြစ်မှာပါ" ဟုသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ဦးကျော့ရှိန်ကတော့ "ဆရာလေးဘက်ကသာ ခေါင်းညိတ်လိုက် ချက်ချင်းဖြစ်စေရမယ်" ဟု အားတက်သရော ပြောသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာသည် ရက်စက်တတ်ပါသည်။ ထိုစကားပြောပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ဦးကျော့ရှိန် ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ကြိုတင်မချခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တကြီးစွာ ရခဲ့ရသည်။ နန်းကြာညို၏ ဖခင် ဆုံးရှုံးသွားမှုအပေါ် ကျွန်တော် ကိုယ်ချင်းစာသော်လည်း သူမကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်မှန်း မသိခဲ့ပါ။

ဈာပနပြီးနောက်တွင် နန်းကြာညိုတစ်ယောက် မြို့ပေါ်ရှိ သူမအစ်မထံ သွားနေမည်ဟု ကြားရသည်။ ကျွန်တော်သည် သူမကို ကျောင်းဝင်းထဲမှနေ၍ ငေးကြည့်ရင်း နှုတ်မဆက်ဖြစ်ခဲ့ပါ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဖခင်ကို ဆုံးရှုံးရသည့် ဝေဒနာနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာကို မျှော်လင့်နေသလိုမျိုး ကျွန်တော် ခံစားရသော်လည်း ကျွန်တော့်၏ မဝံ့မရဲစိတ်ကပင် အရာရာကို တားဆီးထားခဲ့သည်။ သူမ မရှိသည့် ခြောက်လအတွင်း ရွာကလေးမှာ ခြောက်ကပ်နေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် သူမ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကိုထွန်းမြိုင် ဆိုသည့် လူတစ်ယောက် ပါလာသည်။ သူတို့ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရွာထဲတွင် သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုသတင်းကို ကြားရသည့်အခါ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နန်းကြာညို၏ အပြုံးများ နောက်ကွယ်တွင် ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုသည်ကို ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးဆနိုင်ခဲ့ပါ။

နန်းကြာညိုနှင့် ကိုထွန်းမြိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ရွာတွင် အိမ်ဆိုင်လေးဖွင့်ပြီး စီးပွားရှာကြသည်။ ကိုထွန်းမြိုင်က နန်းကြာညို၏ အဆက်အသွယ်များ၊ အရင်းအနှီးများဖြင့် သစ်ကုန်သည်၊ ဝါးကုန်သည်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်သည်။ အစပိုင်းတွင်တော့ သူတို့လင်မယားမှာ လူတကာ အားကျရသည့် စုံတွဲဖြစ်ခဲ့သည်။ နန်းကြာညို၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပသော အပြုံးများကို မြင်ရသည့်အခါ ကျွန်တော် စိတ်အေးခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပါ။ ကိုထွန်းမြိုင်သည် ငွေရလာသည်နှင့်အမျှ လူက ပြောင်းလဲလာသည်။ မြို့တက်ပြီး ပစ္စည်းဝယ်သည်ဟု အကြောင်းပြကာ ရက်ရှည်လများ ပျောက်နေတတ်သည်။ တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ထံမှ အရက်နံ့များ ရလာသည်။ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာပြီး နန်းကြာညိုနှင့် စကားများသံများမှာ ရွာသားများအကြား အတင်းအဖျင်း ဖြစ်လာသည်။

တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် ကျွန်တော် ကျောင်းမှအပြန် လမ်းဘေးက နန်းကြာညိုတို့ဆိုင်လေးရှေ့မှ ဖြတ်သွားမိသည်။ နန်းကြာညို၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်နေပြီး မျက်လုံးအိမ်များမှာ ဖောင်းအစ်နေသည်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်သော်လည်း သူမ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူမ၏ ခါးကလေးမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ပိန်ချုံးသွားသလို ခံစားရသည်။ ရွာထဲက သတင်းများအရ ကိုထွန်းမြိုင်သည် တစ်ဖက်ရွာမှ စိန်မြဆိုသည့် မိန်းကလေးနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကိုထွန်းမြိုင်သည် စီးပွားရေးကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နန်းကြာညို စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများကို ယူငင်ကာ လောင်းကစားနှင့် မိန်းမကိစ္စများတွင် အသုံးချနေတော့သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် "အကယ်၍ ထိုနေ့က ဦးကျော့ရှိန်ပြောတာကိုသာ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ခဲ့ရင်" ဟူသော အတွေးက တဆစ်ဆစ် နာကျင်စေသည်။

နန်းကြာညို၏ ဘဝသည် တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြိုလဲလာခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေစဉ် နန်းကြာညိုတို့ အိမ်ဘက်မှ ဆဲဆိုသံများနှင့် အရာဝတ္ထုများ ကွဲအက်သံများကို ကြားရသည်။ ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ထီးတစ်ချောင်းနှင့် ထိုအိမ်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့မိသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ကိုထွန်းမြိုင်က မူးရူးနေပြီး နန်းကြာညိုကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဆွဲချကာ ရိုက်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "နင့်အဖေ ထားခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေးစမ်း ... ငါ အကြွေးဆပ်ရမှာ" ဟု ကိုထွန်းမြိုင်က အော်ဟစ်နေသည်။ နန်းကြာညိုမှာတော့ ဘာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ ငိုယိုကာ ခွေယိုင်နေရှာသည်။ ကျွန်တော် ကြားထဲက ဝင်တားသည့်အခါ ကိုထွန်းမြိုင်က ကျွန်တော့်ကိုပါ ရန်လုပ်သည်။ "မင်းက ဘာလဲ ... ကျောင်းဆရာဆိုပြီး လူတတ်လုပ်ချင်နေတာလား ... သွားစမ်း" ဟု ဆိုကာ ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်ပစ်သည်။ နန်းကြာညိုသည် ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လာသည်။ ထိုအကြည့်တွင် ရှက်စိတ်၊ အားငယ်စိတ်နှင့် ဘဝကို လက်လျှော့လိုက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ကယ်ချင်သော်လည်း သူမက ကျွန်တော့်ကို "သွားပါ ဆရာလေး ... ကျွန်မကိစ္စ ကျွန်မ ရှင်းပါရစေ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောကာ တားခဲ့သည်။

ထိုညကစ၍ နန်းကြာညိုကို ရွာထဲတွင် မည်သူမျှ မမြင်ရတော့ပါ။ ကိုထွန်းမြိုင်သည်လည်း နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အိမ်ရှိ ပစ္စည်းများကို အကုန်ရောင်းချကာ ရွာမှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ နန်းကြာညို၏ အိမ်ကြီးမှာ ခြောက်ကပ်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရွာသားများက သူမ မြို့ပေါ်ရှိ အစ်မဖြစ်သူဆီ သွားသည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူမအစ်မထံ စုံစမ်းကြည့်မိသည်။ သူမ အစ်မဆီသို့ နန်းကြာညို ရောက်မလာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်သည် တစ်ပတ်ခန့်ကြာသောအခါ နန်းကြာညို၏ အိမ်ဟောင်းကြီးထဲသို့ ဝင်ကြည့်မိသည်။ အိမ်ထဲတွင် ဖုန်များ တက်နေပြီး အရာရာမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။ ဘုရားစင်ရှေ့တွင် ဦးကျော့ရှိန်၏ ဓာတ်ပုံမှာ မှန်ကွဲလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။

ကျွန်တော် အိမ်အနှံ့ လိုက်ကြည့်ရင်း နောက်ဖေးဘက်က သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ထားသည့် စာတိုလေးတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နန်းကြာညို၏ လက်ရေးဖြစ်ပြီး "ကျွန်မ ရှက်လွန်းလို့ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့နေရာကို ထွက်သွားပါပြီ။ ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ လိုက်မရှာပါနဲ့တော့။ ပျောက်နေတဲ့သူဟာ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပါဘူး" ဟု ရေးထားသည်။ ထိုစာကို ဖတ်ရင်း ကျွန်တော် ခြေမခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ သူမ ပြောချင်သည့် "ပျောက်နေတဲ့သူ" ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ လူ့လောကထဲကနေ ဖျောက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လပေါင်းများစွာ ကြာသွားသော်လည်း နန်းကြာညိုထံမှ မည်သည့် သတင်းမျှ မကြားရတော့ပါ။ ကိုထွန်းမြိုင်သည်လည်း တစ်နေရာတွင် အသေဆိုးနှင့် သေဆုံးသွားသည်ဟု သတင်းများ ကြားရသည်။ ကျွန်တော်သည် ညနေတိုင်း ကျောင်းစိုက်ခင်းကို ရေလောင်းရင်း ဦးကျော့ရှိန်၏ စကားများကို ပြန်ကြားယောင်နေမိသည်။ "ဆရာလေးဘက်ကသာ ခေါင်းညိတ်လိုက် ချက်ချင်းဖြစ်စေရမယ်" ဟူသော စကားမှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သာ ထိုနေ့က သတ္တိရှိခဲ့လျှင်၊ ကျွန်တော်သာ သူမကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့လျှင် ယနေ့ နန်းကြာညိုသည် ဤသို့သော ဘဝကျိုးပျက်မှုနှင့် ကြုံရပါမည်လော။

ရွာကလေးမှာတော့ အရင်အတိုင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသလို ရှိသော်လည်း ကျွန်တော့်အတွက်မူ အရာရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းကြာညိုတို့၏ အိမ်ဟောင်းကြီးမှာ ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လူသူမနီးသည့် အိမ်ပျက်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညဖက်တွင် ထိုအိမ်ဘက်မှ ငိုရှိုက်သံလိုလို၊ လေတိုးသံလိုလို ကြားရတတ်သည်ဟု ရွာသားများက ဆိုကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သိပါသည်။ ထိုအိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ နန်းကြာညို၏ နောင်တများနှင့် ကြေကွဲစရာ ကောင်းသော အတိတ်များသာ ဖြစ်သည်။ သူမကို ရှာတွေ့ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ။ သူမသည် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်၏ ဘဝထဲမှလည်း ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပျောက်သောသူသည် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပါ။ အထူးသဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ ပျောက်ဆုံးသွားအောင် ဖျောက်ပစ်လိုက်သူတစ်ဦးကို မည်သည့်မြေပုံ၊ မည်သည့်အချက်အလက်နှင့်မျှ ရှာဖွေ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ကျွန်တော် နာကျင်စွာ သိရှိလိုက်ရပါသည်။

သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ မပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေတတ်သည့် မီးတောက်ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ အချစ်ကို ကိုးကွယ်မိခြင်းထက် မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့က ပို၍ အရေးကြီးလှပါသည်။