ဖိနပ်ချုပ်ဆိုင်က ကောင်မလေး
ဖိနပ်ချုပ်ဆိုင်က ကောင်မလေး
လမ်းမတန်းရဲ့ ဖုန်တထောင်းထောင်းကြားမှာ ကျွန်မ ခြေစုံရပ်မိနေတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ မသိဘူး။ နေပူရှိန်က ခေါင်းပေါ်ကနေ တည့်တည့်ကြီး လောင်မြိုက်နေပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုလောက်တော့ မပြင်းထန်ပါဘူး။ ကျွန်မရှေ့မှာရှိတဲ့ ဖိနပ်ဆိုင်ကြီးက ခန့်ညားလွန်းနေတယ်။ ဆိုင်ရှေ့မှာ ထောင်ထားတဲ့ ကျောက်သင်ပုန်းလေးပေါ်က စာသားက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပဲ။
“အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအလိုရှိသည်၊ အခြေခံလစာ သိန်း”
သုံးသိန်း …။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ အသက်ဆက်ဖို့ ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုး၊ မောင်လေးရဲ့ ကျောင်းလစာနဲ့ ကျွန်မတို့ သုံးသားအမိရဲ့ ဝမ်းရေးက ဒီသုံးသိန်းပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။ ကျွန်မ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်တယ်။ တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို အားတင်းပြီး ဆိုင်ထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်မိတော့ အေးစိမ့်နေတဲ့ လေအေးပေးစက်အအေးဓာတ်က ကျွန်မရဲ့ ချွေးစေးတွေကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေသလိုပဲ။
ဆိုင်ထဲမှာ သတင်းစာတစ်စောင်ကို အာရုံစိုက်ဖတ်နေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက ဆိုင်ရှင်ဖြစ်မှာပါ။
“ကလေးမ ဘာအလိုရှိလို့လဲကွယ်” တဲ့။ သူ့အသံက တည်ငြိမ်ပေမဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်နေသလိုပဲ။
“သမီး … အလုပ်ခေါ်ထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကိုတွေ့လို့ပါရှင်”
ကျွန်မအသံတွေ တုန်နေတာကို ကိုယ့်ဘာကိုယ်တောင် သတိထားမိတယ်။ သူက သတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို သေချာကြည့်တယ်။ “ဪ အလုပ်လျှောက်ချင်လို့လား။ အေးကွယ် … အလုပ်လာလျှောက်တဲ့သူတွေက များတယ်။ တစ်ယောက်မှ စိတ်တိုင်းမကျပါဘူး။ သမီးကိုလည်း အလုပ်တော့ ဒီအတိုင်း မခန့်နိုင်ဘူး။ စမ်းသပ်ပြီးမှ ခန့်နိုင်မယ်ကွယ့်”
ကျွန်မ ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။ “ဟုတ်ကဲ့ စမ်းသပ်နိုင်ပါတယ်ရှင်။ သမီး ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ လုပ်ပါ့မယ်”
သူက ကောင်တာပေါ်က ဘူးတစ်ဘူးကို ညွှန်ပြတယ်။ “ဒီမှာတွေ့လား … သားရေခြေညှပ်ဖိနပ်နှစ်ရန်။ အဲဒီဖိနပ်က နာမည်ကြီးဖိနပ်တွေပေါ့။ နှစ်ရန်ပဲကျန်တော့တယ်။ တစ်ရန်ကို ငါးသောင်းလောက်ရောင်းရတယ်။ တကယ်လို့ နှစ်နာရီအတွင်း ဒီဖိနပ်တစ်ရန်လောက်ကို ရောင်းပြနိုင်မယ်ဆိုရင် သမီးကို အလုပ်ခန့်မယ်။ သမီးဈေးရောင်းတဲ့အရည်အချင်းကိုကြည့်ပြီးတော့ လစာကိုလည်း သုံးသိန်းမဟုတ်ဘူး။ လေးသိန်းအထိ ပေးမယ်”
လေးသိန်း …။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ လေးသိန်းဆိုရင် အမေ့အတွက် အာဟာရဖြစ်မဲ့ အစားအစာတွေပါ ပိုဝယ်ပေးလို့ရပြီ။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ဆိုင်ထဲမှာ လှုပ်ရှားတော့တာပေါ့။ ကြက်မွှေးတံမြက်စည်းလေးကိုယူပြီး ဖိနပ်စင်ပေါ်က ဖုန်တွေကို သုတ်တယ်။ ဆိုင်ကြမ်းပြင်ကို လှည်းတယ်။ ဆိုင်ရှင်ဦးလေးကြီးကတော့ မသိမသာ ခိုးကြည့်နေတာ ကျွန်မသိတာပေါ့။
မကြာခင်မှာပဲ လူကြီးတစ်ယောက် ဆိုင်ထဲဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ အပြုံးတုကို မျက်နှာမှာ အမြန်တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်တယ်။
“ကြွပါရှင် … ဘယ်လိုဖိနပ်မျိုးများ ပြပေးရမလဲရှင်”
“သားရေဖိနပ်ကောင်းကောင်းတစ်ရန်လောက် လိုချင်လို့ပါ” လို့ သူက ဆိုတယ်။
ကျွန်မ စင်ပေါ်က ဖိနပ်တွေကို တစ်ရန်ပြီး တစ်ရန် ပြပါတယ်။ ဆိုင်ရှင်ရောင်းခိုင်းတဲ့ ငါးသောင်းတန် ဖိနပ်ကိုတော့ ချက်ချင်းမထုတ်သေးဘူး။ ဝယ်သူက ဈေးနှုန်းတွေကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါနေတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ကျွန်မက အဲဒီဖိနပ်ဘူးကို ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။
“ဒါက မန္တလေးဖိနပ်စစ်စစ်ပါရှင်၊ သားရေကလည်းအစစ်ပါ။ စပယ်ရှယ် အော်ဒါချုပ်ပေါ့။ ဈေးကတော့ နည်းနည်းများတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးရဲ့ ဂုဏ်နဲ့ လိုက်ဖက်မှာပါ”
ကျွန်မရဲ့ စကားအပြောအဆိုနဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပဲလားမသိဘူး၊ အဲဒီလူကြီးက ဖိနပ်ကို ဝယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပျော်လိုက်တာ။ လေးသိန်းဆိုတဲ့ လစာက ကျွန်မလက်ထဲ ရောက်လာတော့မယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အစပြုခြင်းလို့ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။
အလုပ်ရပြီး နှစ်လလောက်အထိ အရာအားလုံးက အိမ်မက်လိုပါပဲ။ ဆိုင်ရှင် ဦးလေးကြီးက ကျွန်မကို ယုံကြည်လာတယ်။ လစာကလည်း ပုံမှန်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ကောင်းကင်ပြာကြီးပဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မေ့နေခဲ့တယ်။
ကျွန်မမှာ ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ နာမည်က သုတတဲ့။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်းက သုံးနှစ်ရှိပြီ။ သူက ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ အလုပ်ရတော့ သူက ကျွန်မထက်တောင် ပိုပျော်နေခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ ခံစားမိလာတယ်။
ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် '' ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းပြန်လာရင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါကွာ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ပြီးသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ဖိနပ်ဆိုင်မှာ တစ်နေကုန် မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဈေးရောင်းရလို့ ညောင်းညာနေတဲ့ ကြားက သူ့ဆီက ဖုန်းလေးတစ်ချက်လာမလားဆိုပြီး ညသန်းခေါင်ထိ စောင့်တတ်ခဲ့တာ။
“သုတ … ဒီနေ့ အမေ့ဆေးခန်းပြရမှာမို့လို့လေ၊ အလုပ်ဆင်းရင် လာကြိုပေးလို့ရမလား” လို့ ကျွန်မ မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်တယ်။
နှစ်နာရီကြာမှ စာပြန်လာတယ်။ “ငါ အချိန်ပိုဆင်းရမယ်၊ နင်ဘာသာနင် သွားလိုက်ပါ” တဲ့။
ရင်ထဲမှာ စူးခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ "သူလည်း အလုပ်တွေပင်ပန်းနေလို့ပါလေ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ဘာကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ အမေ့ကို ကျောပိုးပြီး ဆေးခန်းကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့ရတယ်။ အမေ့ရဲ့ ရောဂါက ပိုဆိုးလာတယ်။ ဆရာဝန်က အထူးကုနဲ့ ပြရမယ်၊ ဆေးရုံတင်ရမယ်လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်မ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေကို ပြန်ရေကြည့်တော့ မလောက်မငှပါပဲ။ လစာ လေးသိန်းဆိုတာ ဒီဘက်ခေတ်မှာ ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး။ အိမ်ငှားခ၊ စားစရိတ်၊ မောင်လေးကျောင်းစရိတ်နဲ့တင် ကုန်နေပြီ။ ကျွန်မ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘူး။ မှောင်မည်းနေတဲ့
သုတဆီက ဖုန်းလာရင်တော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ မျှော်လင့်မိပေမဲ့ သူကတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝေးကွာသွားခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်း သူစိမ်းမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖေ့ဘွတ်ခ်ပေါ်မှာ သုတရဲ့ ဓာတ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မောနေကြတာ။ စာသားလေးက "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင် … လိုချင်တာလေး ဝယ်ပေးလို့" တဲ့။
ကျွန်မ လက်ထဲက ဖိနပ်လေး လွတ်ကျသွားခဲ့တယ်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗလောင်ဆူသွားတယ်။ ကျွန်မက ဒီမှာ တစ်နေကုန် ညောင်းညာခံ၊ မျက်နှာချိုသွေးပြီး ပိုက်ဆံရှာနေရချိန်မှာ သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ပေးနေတာလား။ ကျွန်မ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်တယ်။ မကိုင်ဘူး။ ဆယ်ခါ၊ အခါနှစ်ဆယ် …။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖုန်းစက်ပိတ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီညက ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဘဝကို အရမ်းမုန်းတီးမိခဲ့တယ်။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆိုးရွားလာတယ်။ အမေ့ကျန်းမာရေးက အသည်းအသန်ဖြစ်လာလို့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ ဆေးရုံစရိတ်က သိန်းဂဏန်းမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဆယ်ဂဏန်းဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်ကနေ ပိုက်ဆံရှာရမလဲ မသိတော့ဘူး။
ဆိုင်ရှင် ဦးလေးကြီးဆီမှာ လစာကြိုထုတ်ဖို့ တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်။ “ဦးလေး … သမီးကို ကူညီပါဦး။ အမေ ဆေးရုံတင်ထားရလို့ပါ”
သူက ကျွန်မကို သနားသလို ကြည့်တယ်။ “အေးကွယ် … ဦးလေးလည်း တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကူညီပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ဆိုတာ စည်းကမ်းရှိရတယ်လေ။ သမီး အခုနောက်ပိုင်း အလုပ်မှာ အာရုံမစိုက်တာ ဦးလေး သတိထားမိတယ်။ ဈေးရောင်းတာလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး”
ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ စိတ်တွေက ဆေးရုံမှာ တစ်ဝက်၊ သုတဆီမှာ တစ်ဝက် ရောက်နေတာ။ ဖောက်သည်ကို ပြုံးပြဖို့တောင် အင်အားမရှိတော့ဘူး။ ဦးလေးကြီးက ပိုက်ဆံငါးသိန်း ထုတ်ပေးပေမဲ့ အဲဒါကလည်း အမေ့အတွက် တစ်ပတ်စာဆေးဖိုးတောင် မရှိပါဘူး။
အဲဒီကြားထဲမှာ သုတဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရ ကိုင်လိုက်မိတာ။ “သုတ … နင် ဘယ်တွေရောက်နေတာလဲ။ ငါ့မှာ အမေ ဆေးရုံတင်ထားရလို့ …”
“အေး … အဲဒါ ပြောမလို့။ မြလေး … ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်”
ကျွန်မ နားထဲမှာ အုန်းခနဲ မြည်သွားတယ်။ “ဘာပြောတယ် …”
“ငါ နင့်ကို မချစ်တော့ဘူး။ နင်က အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ ပြောနေတာ။ နင်နဲ့တွေ့ရင် ငါ စိတ်ညစ်ရတယ်။ ငါ့မှာ ချစ်သူအသစ်ရှိနေပြီ။ သူက နင်လို မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ။ နောက်ပြီး … နင် ငါ့ဆီက ချေးထားတဲ့ ငါးသိန်းလည်း ပြန်မဆပ်ပါနဲ့တော့။ အဲဒါ လမ်းခွဲလက်ဆောင်အဖြစ် ထားလိုက်တော့မယ်”
သူက ဖုန်းချသွားတယ်။ ကျွန်မ ငိုတောင်မငိုနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့အတွက် ဘယ်လောက်ပေးဆပ်ခဲ့ရလဲ။ သူ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေတုန်းက ကျွန်မ ရတဲ့ လစာလေးထဲက ဖဲ့ပြီး ကျွေးခဲ့တာ။ သူ လိုချင်တဲ့ ဖုန်းဝယ်ဖို့ ကျွန်မ နားကပ်လေး ချွတ်ပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက ကျွန်မကို "စိတ်ညစ်စရာ" တဲ့လား။
ကျွန်မ ဆိုင်ထဲမှာ အရူးတစ်ယောက်လို ရပ်နေမိတယ်။ အပြင်မှာ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာချလာတယ်။ ဆိုင်ထဲကို လူတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သေချာကြည့်လိုက်တော့ သုတနဲ့ ဟိုမိန်းကလေး။ သူတို့က မိုးခိုရင်း ဖိနပ်ဝင်ကြည့်တာ။
ကျွန်မကို မြင်တော့ သုတက မျက်နှာပျက်သွားပေမဲ့ ဟိုမိန်းကလေးကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ “မောင် … ဟိုဖိနပ်လေး လှတယ်နော်။ ငါးသောင်းတဲ။ ဝယ်ပေးပါလား”
အဲဒီဖိနပ်က ကျွန်မ အလုပ်စဝင်တုန်းက ရောင်းခဲ့ရတဲ့ ဖိနပ်မျိုးပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“ဒီဖိနပ်က ရှင့်လိုလူနဲ့ မတန်ဘူး” လို့ ကျွန်မ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်မိတယ်။
သုတက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ “မြလေး … နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါ အလုပ်ခွင်လေ”
“အလုပ်ခွင်ဟုတ်လား။ ငါ့ဘဝပျက်နေတာကို နင် သိရဲ့လား။ ငါ့အမေ ဆေးရုံမှာ သေမင်းနဲ့ စစ်ခင်းနေတာကို နင်သိရဲ့လား။ နင်ကတော့ ငါ့ဆီက ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ တခြားမိန်းကလေးကို ဖိနပ်ဝယ်ပေးနေတာလား။ နင် လူမဟုတ်ဘူး သုတ … နင် လူမဟုတ်ဘူး!”
ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိတော့တာပဲ။ ဆိုင်ထဲက လူတွေအားလုံး ကျွန်မကို ကြည့်နေကြတယ်။ ဆိုင်ရှင်ဦးလေးကြီးကလည်း
ဒေါသနောက်မှာ ကျန်ခဲ့တာကတော့ ပျက်စီးခြင်းပါပဲ။ ဆိုင်ရှင်ဦးလေးကြီးက ကျွန်မကို သူ့ရုံးခန်းထဲ ခေါ်သွားတယ်။
“မြလေး … ဦးလေး စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်မှာ ဒီလို ပြဿနာဖြစ်တာကို ဦးလေး ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ သမီး ဒီနေ့ပဲ အလုပ်က နားလိုက်ပါတော့”
ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ခွေကျသွားတယ်။ “ဦးလေး … တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ သမီး စိတ်လွတ်သွားလို့ပါ။ အလုပ်ပြုတ်လို့ မဖြစ်လို့ပါ ဦးလေးရယ်။ အမေ့အတွက် …”
“ဦးလေး သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းဆိုတာ လုပ်ငန်းပဲ။ သမီး စိတ်မတည်ငြိမ်ဘဲနဲ့ ဆက်လုပ်ရင် ဆိုင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မယ်။ ရော့ … ဒါ ဒီလအတွက် လစာနဲ့ နည်းနည်းပိုထည့်ပေးထားတာ။ သွားတော့ကွယ်”
ကျွန်မ ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ကိုင်ပြီး မိုးထဲလေထဲကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ လောကကြီးက ကျွန်မကို ဝိုင်းပြီး လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ အချစ်လည်း ဆုံးရှုံးရတယ်၊ အလုပ်လည်း ပြုတ်တယ်၊ အမေကလည်း ဆေးရုံမှာ။
ဆေးရုံကို ရောက်တော့ မောင်လေးက ငိုပြီး ကြိုနေတယ်။ “မမ … အမေ … အမေ မရှိတော့ဘူး”
ကျွန်မ လက်ထဲက ပိုက်ဆံအိတ်လေး မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားတယ်။ အမေ့အနားကို ပြေးသွားတော့ အမေက အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်မ နောက်ဆုံးအချိန်မှာတောင် အမေ့ဘေးမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ သုတကို ရန်တွေ့နေတဲ့အချိန်၊ အလုပ်ပြုတ်အောင် လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ အမေက ကျွန်မကို စောင့်ရင်း ထွက်သွားခဲ့တာ။
ကျွန်မ အမေ့ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးပြီး အော်ငိုမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာအသံမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေတာပဲ။ ကျွန်မ ဘာတွေအတွက် ကြိုးစားခဲ့တာလဲ။ လေးသိန်းရဖို့အတွက် လူစိမ်းတွေကို ပြုံးပြခဲ့တယ်၊ ဖိနပ်တွေ ဖုန်သုတ်ခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်မာနကို နှိမ့်ချခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ဘာမှ ကျန်မနေခဲ့ဘူး။
အဲဒီညက ဆေးရုံစင်္ကြံမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ ဖုန်းထဲက သုတရဲ့ နံပါတ်ကို ကြည့်ပြီး ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ လမ်းခွဲခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မက ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ ပြောနေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံက ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ ဘဝက ဖိနပ်ဟောင်းတစ်ရန်လိုပါပဲ။ ပေါက်ပြဲပြီး အပယ်ခံလိုက်ရပြီ။
တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် …။
ကျွန်မ လမ်းဟောင်းလေးအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာမိတယ်။ ဟိုဖိနပ်ဆိုင်ကြီးကတော့ အရင်အတိုင်း ခန့်ညားဆဲပဲ။ ဆိုင်ရှေ့မှာ ကျောက်သင်ပုန်းလေးကလည်း ရှိနေတုန်းပဲ။
“အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအလိုရှိသည်” တဲ့။
ကျွန်မ ဆိုင်ထဲကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဆိုင်ရှေ့မှာ တွန့်ဆုတ် တွန့်ဆုတ်နဲ့ ရပ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ပုံစံအတိုင်းပဲ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။
ကျွန်မ သူမအနားကို လျှောက်သွားပြီး ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်တယ်။
“ညီမလေး … အလုပ်လျှောက်မလို့လား”
သူမက ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ “ဟုတ် … ဟုတ်ကဲ့ပါမမ။ လစာ သုံးသိန်းပေးမယ်ဆိုလို့ပါ”
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက ခါးသက်သက်နိုင်လှတယ်။ “အေး … ကြိုးစားကြည့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ။ ဒီဆိုင်က ဖိနပ်တွေက လှတယ်၊ ခိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးရဲ့ ဘဝကိုတော့ ဒီဖိနပ်တွေက မချုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ ပိုက်ဆံနောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ ကိုယ့်အတွက် တကယ်အရေးကြီးတဲ့သူတွေကို လစ်ဟင်းမသွားစေနဲ့ဦး”
ကောင်မလေးက ကျွန်မကို နားမလည်သလို ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မ ဆက်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မက ဈေးလေးတစ်ခုမှာ အကြော်ရောင်းနေတဲ့သူပါ။ လစာ လေးသိန်းမရသလို၊ လေအေးပေးစက်လည်း မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ မောင်လေးရှိတယ်။ အမေ့ကို လွမ်းဆွတ်ရတဲ့ အမှတ်တရတွေရှိတယ်။
သုတကိုတော့ တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ တွေ့တတ်ပါတယ်။ သူက ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပြီတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မျက်နှာတွေမှာ ပျော်ရွှင်မှု မတွေ့ရဘူး။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြစ်တင်စကားတွေ ပြောရင်း ရန်ဖြစ်နေကြတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရယ်ချင်မိတယ်။ ကျွန်မ ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေက များပေမဲ့၊ အခုတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးချမ်းနေပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်မှာ စီးထားတာကတော့ ငါးသောင်းတန် သားရေဖိနပ် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါးထောင်တန် ရိုးရိုးညှပ်ဖိနပ်လေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖိနပ်က ကျွန်မကို ဘယ်သွားသွား လိပ်ပြာလုံစေတယ်။
ဘဝမှာ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ … "တန်ဖိုး" ဆိုတာ ဈေးနှုန်းတံဆိပ်ပေါ်မှာ ရှိတာမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ အရာပေါ်မှာပဲ ရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အရာရာကို ငွေကြေးနဲ့ တိုင်းတာနေသရွေ့၊ သင့်လက်ထဲမှာရှိတဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို သင် မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။