ယုတ်မာသူရဲ့ နောင်တရချိန်
ယုတ်မာသူရဲ့ နောင်တရချိန်
အခန်း (တစ်)
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကာလတွေမှာ လောကကြီးဟာ ကျွန်တော့်ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်နေခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အချက်အချာကျတဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုက ခြံဝန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ ဘုရင်တစ်ပါးလို စိုးစံခဲ့တယ်။ အောင်မြင်မှုဆိုတဲ့ အရသာက အရက်ချိုချိုတစ်ခွက်လိုပဲ၊ သောက်လေလေ ငတ်မပြေလေဖြစ်ပြီး ဘေးနားက လူတွေကို နင်းချေဖို့ ဝန်မလေးတော့တဲ့အထိ ကျွန်တော့်ကို ရစ်မူးစေခဲ့တယ်။
"ကိုမင်းသူ... ဒီညစာကိုတော့ အတူတူစားရအောင်နော်၊ သမီးလေးကလည်း ကိုယ့်ကို စောင့်နေတယ်"
သီရိရဲ့ အသံဟာ ဖုန်းထဲမှာ တိုးညင်းလွန်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်ရှုပ်စရာ ဆူညံသံတစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်က ဝိုင်ခွက်ကို လှုပ်ယမ်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မြို့ပြအလှကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ သီရိဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အောက်ခြေအဆင့်မှာ ရှိနေကတည်းက လက်တွဲလာခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ စုပုံလာတဲ့အခါ သူမရဲ့ ရိုးသားမှုတွေ၊ သည်းခံမှုတွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခေတ်မမီတော့တဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
"ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ် သီရိ၊ မင်းတို့ဘာသာ စားလိုက်တော့။ ပြီးတော့... ငါ့ကို ခဏခဏ ဖုန်းမဆက်စမ်းနဲ့၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်"
ကျွန်တော် ဖုန်းကို အကြမ်းပတမ်း ချပစ်လိုက်တယ်။ တစ်ဖက်က သူမ ဘယ်လောက်ထိ မျက်ရည်ကျနေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ရှိနေတာက နောက်ထပ်ရမယ့် ပရောဂျက်တစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အပျော်အပါးတွေပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သစ္စာတရားကို အပိုပစ္စည်းတစ်ခုလို သဘောထားခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း မှန်တယ်လို့ ထင်နေတဲ့ ယုတ်မာမှုဟာ ကျွန်တော့်သွေးထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (နှစ်)
ပြဿနာတွေက ကျွန်တော် မထင်မှတ်ထားတဲ့ဘက်ကနေ စလာခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပြီး အကျိုးတူလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိုထက်ဆိုတဲ့သူက ကျွန်တော့်ကို လုပ်ကြံသွားခဲ့တယ်။ ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှုတွေ၊ အခွန်ရှောင်မှုတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ် ပုံချပြီး သူကတော့ ပြည်ပကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ညတည်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်တွေ အပိတ်ခံရပြီး ကုမ္ပဏီက ရှယ်ယာရှင်တွေက ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။
"ကိုမင်းသူ... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဟင်"
သီရိက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မေးတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒေါသတွေက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်လို ပေါက်ကွဲနေတယ်။ ကျွန်တော် ကျရှုံးနေပြီဆိုတာကို လက်မခံချင်ဘူး။ အဲဒီဒေါသတွေကို ကျွန်တော်က သီရိအပေါ်မှာ ပုံချလိုက်တယ်။
"မင်းကြောင့်... အားလုံး မင်းကြောင့်ပဲ။ မင်းရဲ့ နိမိတ်မရှိတဲ့ အသံတွေ၊ မင်းရဲ့ အမြဲတမ်း ပူညံပူညံလုပ်မှုတွေကြောင့် ငါ့ကံဇာတာတွေ နိမ့်ကုန်တာ"
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေဟာ ဓားသွားတွေထက် ပိုထက်တယ်။ သီရိဟာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူမမျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေထက် သနားဂရုဏာတွေ ပိုများနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် ပိုပြီး ရူးသွပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အိမ်ပေါ်က ဆွဲချပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ မိုးတွေသည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတဲ့ အဲဒီညမှာ ကျွန်တော့်သမီးလေးရဲ့ ငိုသံကိုတောင် ကျွန်တော် နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနက ကျွန်တော့်ကို မျက်ကန်းတစ်ယောက် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
အခန်း (သုံး)
ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားခဲ့တယ်။ ခြံဝန်းကျယ်ကြီးကို ဘဏ်က သိမ်းသွားပြီ။ ကားတွေ၊ ရွှေငွေတွေ အားလုံးဟာ အမှုအခင်းတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အရင်က ကျွန်တော် မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့တဲ့ လမ်းဘေးက လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဖုန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ အားလုံးကို ခေါ်ကြည့်ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ဖုန်းမကိုင်ကြတော့ဘူး။ 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
ကျွန်တော် ငှားရမ်းနေထိုင်ရတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်ရင်း အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့တယ်။ စားစရာလည်း မရှိ၊ အဖော်လည်းမရှိ။ အရင်က ကျွန်တော့်ကို ဖားခဲ့သမျှ လူတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ကြားရမှာတောင် ရွံရှာနေကြပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သီရိကို သတိရလာတယ်။ သီရိသာ ရှိရင်... ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ရင်ကို ပူလောင်စေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုက အဲဒီမှာတင် ရပ်မသွားဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နောက်ဆုံး အဖိုးတန်ပစ္စည်းက သီရိရဲ့ နာမည်နဲ့ ဝယ်ထားပေးခဲ့တဲ့ မြေကွက်လေးတစ်ခုပဲ။ အဲဒီမြေကွက်ကို ရောင်းပြီး ကျွန်တော် ဘဝသစ် ပြန်စမယ်လို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်။ သီရိကို ပြန်ရှာဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူမဆီက လက်မှတ်ရယူပြီး မြေကွက်ကို ရောင်းစားဖို့ပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ဘဝကျိုးပျက်နေတဲ့ ကြားကတောင် သူတစ်ပါးကို အသုံးချဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။
အခန်း (လေး)
ကျွန်တော် သီရိကို လိုက်ရှာတော့ သူမက မြို့ပြင်က ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းမှာ ဝေယျာဝစ္စတွေ ကူလုပ်ပေးရင်း နေထိုင်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ သမီးလေးကတော့ နွမ်းပါးတဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေနဲ့ ဘုရားရင်ပြင်မှာ ဆော့ကစားနေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်း သီရိရဲ့ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ အရိပ်ထင်သွားတယ်။
"သီရိ... ကိုယ် မှားခဲ့ပါတယ်၊ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
ကျွန်တော်ဟာ အရေခြုံမျက်နှာဖုံးကို စွပ်ပြီး သူမခြေဖဝါးနားမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ သူမဆီက လက်မှတ်ရဖို့ပဲ ချောင်းနေတာ။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို ထူပေးပြီး ငိုယိုနေခဲ့တယ်။ သူမဟာ ဘယ်လောက်တောင် ရိုးအလိုက်သလဲ။ ကျွန်တော် အကြံအစည် အောင်မြင်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီညမှာပဲ အဖြစ်မှန်တစ်ခုကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ သီရိ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူမရဲ့ အိတ်ထဲက စာရွက်စာတမ်းတွေကို ရှာရင်း ပေးစာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ကိုထက်ဆီက လာတဲ့စာ။ အဲဒီစာထဲမှာ ရေးထားတာက "သီရိ... မင်းသူ့ကို မဖမ်းမိအောင် ငါကူညီပေးပြီးပြီ။ မင်းတောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း မင်းသူ့ရဲ့ အမှုတွဲတွေထဲက သက်သေအချို့ကို ငါဖျောက်ပေးလိုက်တယ်။ အလဲအလှယ်အနေနဲ့ မင်းပိုင်တဲ့ မြေကွက်ကို ငါ့ကို လွှဲပေးရမယ်ဆိုတဲ့ ကတိကိုတော့ မမေ့နဲ့" တဲ့။
ကျွန်တော် တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက ကိုထက်က ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ပဲ။ တကယ်တော့ သီရိက ကျွန်တော့်ကို ထောင်မကျအောင်၊ ဘဝပျက်မသွားအောင် သူမ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို ကိုထက်နဲ့ လဲလှယ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမုန်းတွေကို ခါးစည်းခံရင်း ကျွန်တော့်အတွက် အမှောင်ထဲမှာ စတေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ရောင်းစားဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ မြေကွက်က အခုဆိုရင် ကိုထက်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေပြီ။ သီရိဟာ ကျွန်တော့်ကို မပြောဘဲ အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တာ။
အခန်း (ငါး)
မိုးသောက်ယံ အချိန်မှာ ကျွန်တော် ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ သီရိနဲ့ သမီးလေးကတော့ အိပ်ပျော်နေတုန်း။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သီရိရဲ့ နွမ်းပါးလှတဲ့ လက်ကိုင်အိတ်လေး။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ ရောင်းစားလို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားကြည့်မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်မှုတွေ နောက်ကို လိုက်ရင်း ဘေးနားက နတ်သက်ကြွေတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးကို ခြေစုံကန်ခဲ့မိတာပဲ။ သီရိဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်လွန်းလို့ သူမရဲ့ ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အခုအချိန်အထိ သူမကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲလို့ပဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုဟာ ဘယ်လောက်တောင် နက်ရှိုင်းနေသလဲဆိုတာ အခုမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မြင်ပြီး ရွံရှာမိတော့တယ်။
ကျွန်တော် သီရိကို နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ရှေ့မှာ ဆက်နေဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အရည်အချင်း မရှိတော့ဘူး။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်လာရင်း ကျွန်တော့်ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျတဲ့ မျက်ရည်ပဲ။ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ နောင်တဟာ အချိန်နှောင်းမှ ရောက်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်ဟာ အရင်က စီးခဲ့တဲ့ ကားကောင်းကြီးတွေ၊ နေခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးတွေကို မနှမြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အဆုံးရှုံးရဆုံးအရာက သီရိရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မေတ္တာတရားပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ အလုပ်အကိုင်၊ မိသားစု၊ ဂုဏ်သိက္ခာ... ပြီးတော့ လူသားဆန်မှု။
လမ်းဘေးက အမှိုက်ပုံတစ်ခုနားမှာ ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ဖုန်းထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ သီရိဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "ကို... ဘယ်သွားတာလဲ။ မနက်စာ စားဖို့ ပြန်လာခဲ့ပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီမက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်ပြီး အသံထွက်အောင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်မသွားရဲတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေနဲ့ သူမရဲ့ စင်ကြယ်မှုကို မညစ်နွမ်းစေချင်တော့ဘူး။
နောင်တဆိုတာ သေလုမျောပါး ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာတစ်ခုဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတယ်။ လောကကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဒူးထောက်ခိုင်းနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဒူးထောက်ခြင်းက နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားဖို့ဆိုတာ သူရှိနေတုန်းမှာပဲ လုပ်သင့်တဲ့အရာပါ။ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမှ ရလာတဲ့ နောင်တဟာ သင့်ကို ပြုပြင်ပေးမှာမဟုတ်ဘဲ သင့်ကို တစ်သက်လုံး နှိပ်စက်သွားမယ့် အဆိပ်အတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။