စိတ်သောကများတဲ့ မိန်းမ
စိတ်သောကများတဲ့ မိန်းမ
မိုးအနည်းငယ် စွေနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မသည် မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးရေစက်တွေကြား တိုးဝှေ့သွားလာနေကြသည့် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရင်ထဲမှာတော့ ဖော်ပြရခက်သည့် လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတစ်ခုက နေရာယူထားသည်။ ကျွန်မနာမည်က မေနှင်း။ အသက်က သုံးဆယ်ကျော်၊ အိမ်ထောင်သက်တမ်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဘဝကို ပြန်တွေးကြည့်တိုင်း ဟိုးအရင်က ဖတ်ဖူးခဲ့တဲ့ ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံပြင်လေးကို အမြဲသတိရမိတတ်သည်။
ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ဟာ သန်မာထွားကြိုင်းနေပေမယ့် သူ့ခြေထောက်မှာ ချည်ထားတဲ့ ကြိုးအသေးလေးတစ်ပင်ကို ဘာလို့ ရုန်းမထွက်တာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်း။ ငယ်ငယ်တုန်းက မရုန်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အသိစိတ်ဟာ ကြီးလာတဲ့အထိ စွဲမြဲနေပြီး "ငါမလွတ်နိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့တင် သူ့ကိုယ်သူ အကျဉ်းချထားတဲ့ ဆင်ကြီး။ ကျွန်မဘဝဟာလည်း အဲဒီဆင်ကြီးလိုပါပဲ။ ကျွန်မကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးကတော့ "မိသားစု" ဆိုတဲ့ အမည်နာမနဲ့ "ချစ်ခြင်းမေတ္တာ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်က စိတ်သောကတွေပါပဲ။
ကိုရဲထွဋ်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ ရှစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ သားသမီးမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ကိုရဲထွဋ်အတွက်တော့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ အစပိုင်းက သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အကြီးတန်းမန်နေဂျာအဖြစ် အလုပ်လုပ်ရင်း အိမ်ရဲ့ စီးပွားရေးကို တာဝန်ယူထားရသူပါ။ ကိုရဲထွဋ်ကတော့ ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ အနုပညာဟာ ငွေမဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဝါသနာကို ကျွန်မ တန်ဖိုးထားခဲ့တယ်။ သူအေးအေးဆေးဆေး ပန်းချီဆွဲနိုင်ဖို့၊ စိတ်ဖိစီးမှုမရှိဖို့ ကျွန်မကပဲ အစစအရာရာ လိုက်လျောဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။
"နှင်း ... ကိုယ့်ကို ဒီလအတွက် အရောင်တွေဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး"
သူ ဒီစကားကို ပြောတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးပြုံးလေးပဲ ပေးခဲ့တာချည်းပါပဲ။ ကျွန်မ ရုန်းကန်ရသမျှ၊ ပင်ပန်းရသမျှဟာ သူ့အတွက်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကစပြီး ကျွန်မရင်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အစေ့အဆန်လေးတစ်ခုက အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေဆို သူ ဖုန်းကို ပိုကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မ အနားကပ်သွားရင် ဖုန်းကို အမြန်မှောက်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်သောကတွေဟာ အဲဒီကစပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ငါက ဆင်ကြီးလို ဖြစ်နေတာလား။ ငါ့မှာ သူ့ကို ထားခဲ့နိုင်တဲ့ အင်အားရှိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီသံသယတွေကြားမှာပဲ နာကျင်ခံစားပြီး ငြိမ်နေရတာလဲ။ သူ မရှိရင် ငါ မနေနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်းကပဲ ငါ့ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးအသေးလေး ဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခု ခုနေသလို ခံစားရပေမယ့် မျက်နှာကိုတော့ အပြုံးမပျက်အောင် ထိန်းထားရတာကပဲ အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ ကိုရဲထွဋ်ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲကို ခြေသံဖွဖွနင်းပြီး ဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဧည့်ခန်းထဲက ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားသံတွေကြောင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ရပ်သွားခဲ့တယ်။
"ရဲ ... ရှင် ဘယ်တော့အထိ ဒီလို နေမှာလဲ။ မေနှင်း သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ဒါက ကျွန်မရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း "စုစု" ရဲ့ အသံ။ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက အရန်ဖော် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အခက်အခဲမှန်သမျှကို ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ခဲ့တဲ့ စုစု။
"သူ မသိပါဘူး စုရဲ့။ နှင်းက အလုပ်ပဲ သိတဲ့မိန်းမပါ။ ပြီးတော့ သူက ကိုယ့်ကို အရမ်းချစ်တာ။ သူက ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့မှ သံသယမဝင်ဘူး။ ဆင်တစ်ကောင်ကို ကြိုးနဲ့ချည်ထားသလိုပဲ၊ သူက ကိုယ့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတုအယောင်လေးတွေအောက်မှာ ပျော်နေတာ"
ကိုရဲထွဋ်ရဲ့ ရယ်သံနှောတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ နံရံကို အသာလေး မှီထားလိုက်မိတယ်။ ခြေထောက်တွေက အားမရှိတော့သလို ယိုင်နဲ့နေပြီ။
"ဒါပေမဲ့ ရဲ ... ကျမတို့ ကလေးက ကြီးလာပြီလေ။ ကျမ သူ့ကို အဖေမရှိတဲ့ကလေးလိုမျိုး အမြဲ မထားချင်တော့ဘူး။ မေနှင်းဆီကနေ ရသမျှ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ကျမတို့ကို ထောက်ပံ့နေတာ ကျမ သိပေမယ့်၊ ကျမက ရှင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာ"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကလေးတဲ့လား။ သူတို့ကြားမှာ ကလေးရှိနေတာလား။ ကျွန်မ ရှစ်နှစ်လုံးလုံး စုဆောင်းခဲ့သမျှ၊ ရှာဖွေခဲ့သမျှ ငွေကြေးတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းနဲ့ ကျွန်မ ယုံကြည်ရတဲ့ လင်ယောက်ျားရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုအတွက် အသုံးတော်ခံ ဖြစ်နေခဲ့တာလား။
ကျွန်မ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အသက်ရှူရတာကိုတောင် ခက်ခဲစေတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ပြင်ကို ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူတို့ ကျွန်မရှိနေတာကို မသိလိုက်ဘူး။ မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ ကျွန်မ မိုးရေထဲမှာပဲ လမ်းလျှောက်နေမိတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ဟိုးဆင်ကြီးရဲ့ ပုံရိပ်ကပဲ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ ဆင်ကြီးက အစာဝဖို့အတွက်၊ အနေအစား ချောင်ဖို့အတွက် သူ့ကို ချည်ထားတဲ့ ကြိုးကို မရုန်းတာတဲ့လား။ ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ။ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထိန်းသိမ်းချင်တာရယ်၊ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်တဲ့ စိတ်ရယ်ကြောင့် ဒီအခြေအနေကို လက်ခံထားမိတာလား။
ဖုန်းထဲကနေ စုစုဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "နှင်းရေ ... နေကောင်းလား။ အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်နဲ့ဦးနော်။ ငါ နင့်ကို စိတ်ပူလို့" တဲ့။ ဘယ်လောက်တောင် ရွံစရာကောင်းတဲ့ ဟန်ဆောင်မှုလဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ပိတ်ချလိုက်တယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက မိုးရေနဲ့အတူ ရောထွေးစီးကျနေခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့ညက ကျွန်မ အိမ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်တယ်။ ကိုရဲထွဋ်က ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ကျွန်မကို လာကြိုတယ်။
"နှင်း ... မိုးမိလာတာလား။ နေမကောင်းဖြစ်ဦးမယ်။ သွား ... ရေနွေးနဲ့ ချိုးလိုက်ဦး"
သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေနောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ဆိပ်တောက်နေတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ မြင်ယောင်လာတော့တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ခဲ့တယ်။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတော့ မြင်နေရတဲ့ မိန်းမဟာ ကျွန်မ မဟုတ်သလိုပဲ။ မျက်ဝန်းတွေက အရောင်မရှိတော့ဘူး။ စိတ်သောကတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေပြီ။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မဟာ သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်လို နေထိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ဆက်သွယ်မှုတွေကို ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး စုံစမ်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကိုရဲထွဋ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ပိုက်ဆံတွေကို သူ့ရဲ့ အနုပညာလုပ်ငန်းအတွက် ဆိုပြီး အကြောင်းပြကာ စုစုရဲ့ နာမည်နဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးအတွက် ပေးနေတာပဲ။ သူတို့မှာ ငါးနှစ်အရွယ် သားလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီ။
ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ငရဲလိုပါပဲ။ ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်နေပေမယ့် စိတ်က ဟိုရောက် ဒီရောက်။ ကိုရဲထွဋ်ဆီက ဖုန်းလာတိုင်း ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်နေမိတယ်။ သူ လိမ်နေတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရတာက ကျွန်မကို သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်ကို နေ့တိုင်း သောက်နေရသလိုပဲ။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ ကိုရဲထွဋ်ကို မေးမိတယ်။
"ကိုရဲ ... တကယ်လို့ နှင်းမှာ ဘာမှမရှိတော့ရင်၊ ပိုက်ဆံလည်း မရှာနိုင်တော့ရင် ကိုရဲ နှင်းကို ချစ်နေဦးမှာလား"
သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ရယ်တယ်။
"ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ နှင်းရယ်။ မင်းက ကိုယ့်အတွက်တော့ အားကိုးရာပဲလေ။ မင်းမရှိရင် ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
သူ့စကားထဲမှာ "ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံး မပါဘူး။ "အားကိုးရာ" တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်တော့ ငွေထုတ်ပေးတဲ့ စက်တစ်ခု၊ သူ့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို ပံ့ပိုးပေးနေတဲ့ အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ဆင်ထိန်းက ဆင်ကြီးကို အစာကျွေးပြီး ခိုင်းစေသလိုမျိုး၊ သူကလည်း ကျွန်မကို အချစ်တုတွေကျွေးပြီး သူ့ဘဝအတွက် အသုံးချနေတာ။
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ဒီကြိုးကို ငါ ဖြတ်ရမယ်။ နာကျင်ရမယ်ဆိုတာ သိပေမယ့်၊ ဒီလို ကျွန်ဖြစ်နေရတဲ့ဘဝကနေ ငါ လွတ်မြောက်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် သူတို့ ဘယ်လောက်ထိ ယုတ်မာနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်သေးတယ်။
ကျွန်မရဲ့ အစီအစဉ်ကတော့ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီကနေ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီလို့ ကိုရဲထွဋ်ကို လိမ်ပြောဖို့ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ကြည့်ချင်တယ်။
"ကိုရဲ ... နှင်း အလုပ်မှာ ပြဿနာတက်လို့ အလုပ်ထွက်လိုက်ရပြီ။ အခု လျော်ကြေးတွေလည်း ပေးလိုက်ရတော့ နှင်းတို့မှာ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး။ အိမ်ကိုတောင် ပေါင်ရတော့မယ် ထင်တယ်"
ကျွန်မ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကိုရဲထွဋ်ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတာကို ကျွန်မ အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ ဝင်လာတယ်။
"ဘာ ... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်းက ဒီလောက် ဂရုစိုက်တာကို။ အခု ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ စုစုဆီကို ပေးရမယ့် ... အဲ ... ငါ့ရဲ့ ပန်းချီပြပွဲအတွက် စရန်ငွေတွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
သူ့နှုတ်ထွက်စကားမှာတောင် စုစုရဲ့ နာမည်က ပါလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
"ကိုရဲကပဲ ရှာကျွေးတော့လေ။ နှင်း ရှစ်နှစ်လုံးလုံး ရှာကျွေးခဲ့တာပဲ။ အခု ကိုရဲ တာဝန်ယူရမယ့် အလှည့်ပေါ့"
အဲဒီညကစပြီး ကိုရဲထွဋ် အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ စုစုဆီကို ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက် ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီဆိုတာ။
နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်မ အိမ်ကို စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ အဲဒါကတော့ ကွာရှင်းပြတ်စဲခွင့် တောင်းတဲ့ စာ။ ကိုရဲထွဋ်က ကျွန်မမှာ ပိုင်ဆိုင်မှု ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ "အားကိုးရာ" ကို အမှိုက်တစ်ခုလို လွှင့်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။
ကျွန်မ ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး သူတို့ ခိုးယူထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ၊ စုစုရဲ့ နာမည်နဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်တွေကို ပြန်သိမ်းဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုနာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ကျွန်မ သိလိုက်ရပြန်တယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုရဲထွဋ်ဟာ ကျွန်မကို အစကတည်းက မချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီက အမွေတွေကို လိုချင်လို့ စုစုနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေ ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ခဲ့တာဟာလည်း တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သံသယတွေက ကျွန်မကို ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ခြေထောက်မှာ ချည်ထားတဲ့ ကြိုးက အခုတော့ ပိုပြီး တင်းကျပ်လာသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြိုးဟာ ကျွန်မကို နာကျင်စေတာထက် ကျွန်မကို နိုးထစေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ တရားရုံးမှာ ကိုရဲထွဋ်နဲ့ စုစုတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝေဒနာတစ်ခုပါပဲ။ သူတို့ဟာ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခိုးယူမှု၊ လိမ်လည်မှုတွေနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေကို ရရှိခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်မ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မဟာ အရင်ကလို စိတ်သောကများတဲ့ မိန်းမ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အမာရွတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီ။
ကျွန်မ ဆင်ကြီးရဲ့ ပုံပြင်ကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ ဆင်ကြီးဟာ သူ့ရဲ့ အင်အားကို သိသွားတဲ့နေ့မှာ ကြိုးကို ဖြတ်ပြီး လွတ်မြောက်သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လွတ်မြောက်သွားတဲ့အခါ သူ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ သူ့မှာ ဘယ်သူရှိသလဲ။ အခု ကျွန်မလည်း လွတ်မြောက်သွားပြီ။ ကိုရဲထွဋ်ဆိုတဲ့ ကြိုး၊ စုစုဆိုတဲ့ နှောင်ကြိုးတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရှစ်နှစ်တာ အချိန်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ လတ်ဆတ်တဲ့ လေတွေကို ရှူသွင်းလိုက်ရင်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အရာတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ "လွတ်မြောက်ခြင်း" ဆိုတာ နာကျင်မှုကနေ ကင်းဝေးတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ နာကျင်မှုကို လက်ခံပြီး ရှေ့ဆက်နိုင်တာကို ဆိုလိုတာပဲ။
ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဟာ ထားရာနေ၊ စေရာသွားရတဲ့ ဆင်ကြီးတစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတော့မယ်။ စိတ်သောကတွေဟာ ကျွန်မကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကျွန်မကို ပိုမို သန်မာစေမယ့် သင်ခန်းစာတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
အတိတ်ဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့ မရတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဆိုရင်၊ အနာဂတ်ကတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲရမယ့် ကင်းဗတ်စဖြူကြီးပါပဲ။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ စုတ်တံရှိတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အင်အားရှိတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ တစ်ခြားသူအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက်ပဲ လှပတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို တည်ဆောက်တော့မယ်။
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအပြုံးကတော့ စစ်မှန်တဲ့ လွတ်မြောက်ခြင်းရဲ့ အစပျိုးမှုပါပဲ။
---
သင်ခန်းစာ - ကျွန်ုပ်တို့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် အရာမှာ အခြားသူများ မဟုတ်ဘဲ၊ "ငါ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး" ဟူသော မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသည့် စိတ်နှောင်ကြိုးများသာ ဖြစ်သည်။ လွတ်မြောက်ရန် ပထမဆုံးခြေလှမ်းမှာ မိမိကိုယ်၌ ရှိသော အင်အားကို ယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။