ယုတ်မာသူရဲ့ ပထေမဆုံးခြေလှမ်း
ယုတ်မာသူရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်း
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်နဲ့ မေဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကားကျပ်လှတဲ့ လမ်းမတစ်ခုပေါ်က မှတ်တိုင်လေးတစ်ခုအောက်မှာ ခိုနားနေခဲ့ကြတယ်။ မေ့ရဲ့ ပုခုံးလေးတွေ ချမ်းတုန်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နွမ်းပါးလှတဲ့ ဂျာကင်အဟောင်းလေးကို ချွတ်ပြီး သူမကို ခြုံပေးခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ငွေကြေးဓန မရှိခဲ့ပေမဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးလူသားတွေလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ခဲ့ကြတာ။ မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အားကိုးမှုတွေ ပြည့်လျှံနေခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရှင်သန်ခြင်း အကြောင်းပြချက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။
"ကို... မေတို့ အမြဲတမ်း အတူတူရှိနေမှာမလားဟင်"
မေက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ နဖူးပြင်လေးကို နမ်းရှိုက်ရင်း ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာမှာမဟုတ်ကြောင်း ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သာမန်ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်၊ မေကတော့ ပညာအရည်အချင်းရော ရုပ်ရည်ပါ ထူးချွန်တဲ့ ဆရာဝန်လောင်းလျာလေး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုကို ကျွန်တော် မေ့လျော့ထားခဲ့ပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ မေ့လျော့မထားခဲ့ဘူး။ မေ့ရဲ့ မိဘတွေဟာ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာသူတွေဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်လို မိဘမဲ့၊ အခြေအနေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးနဲ့ ဘယ်သောအခါမှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မေကတော့ "ကို့အနားမှာ ရှိရင် မေ ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူး" လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ခွန်အားဖြစ်စေသလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ အနာဂတ်ကောင်းတွေကို စတေးရတော့မလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ရင်ကို အမြဲတမ်း မီးစနဲ့ ထိုးဆွနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ဟာ နူးညံ့လွန်းပါတယ်။ ညနေခင်းတွေမှာ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း အနာဂတ်အိမ်မက်တွေကို စာအုပ်တစ်အုပ်လို ရေးဆွဲခဲ့ကြတယ်။ မေက သူမ ဆရာဝန်ကြီးဖြစ်တဲ့အခါ ဆင်းရဲသားတွေကို အခမဲ့ ကုပေးချင်တဲ့အကြောင်း၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမယ့်အကြောင်းတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာက ဖန်သားပြင်ထက် ပိုပြီး ကြေမွလွယ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ချစ်တဲ့စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ သူမရဲ့ ဘဝထဲကို တိုးဝင်ခဲ့မိတာဟာ အမှားတစ်ခုရဲ့ အစပြုခြင်းဖြစ်နေခဲ့မှန်း နောက်ပိုင်းကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မေ့ရဲ့ မိဘတွေဆီကို ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီး အဲဒီနေ့ကစလို့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကောင်းကင်ပြာကြီးဟာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ရတယ်။
မေ့ရဲ့ ဖခင်နဲ့ ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့နေ့ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။ သူဟာ ကျွန်တော့်ကို ငွေနဲ့ ပေါက်ပြီး နှင်ထုတ်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မရှိဆင်းရဲမှုကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ စော်ကားခဲ့တယ်။
"မင်းမှာ ငါ့သမီးကို ပေးနိုင်တာ ဘာရှိလဲ။ မင်းရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာကြီးက ငါ့သမီးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဆေးကုသစရိတ် ဖြစ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမ လိုချင်တဲ့ အဆင့်အတန်းကို ပေးနိုင်မှာလား။ မင်း သူ့ကို တကယ်ချစ်ရင် သူ့လမ်းကို ဖယ်ပေးလိုက်ပါ။ မင်းရှိနေသရွေ့ သူဟာ ဖုန်ကြားထဲက စိန်တစ်လုံးလိုပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"
အဲဒီစကားလုံးတွေဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလို ခံစားရတယ်။ မေ့ရဲ့ ဖခင်က ဆက်ပြောခဲ့တာက မေ့အတွက် နိုင်ငံခြားမှာ အထူးကုဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို မခွဲနိုင်လို့ ငြင်းဆန်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကြောင့် မေ့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ပျက်စီးတော့မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကြောင့် သူမဟာ ရွှေအိမ်နန်းကနေ ရုန်းထွက်ပြီး ကျွန်တော့်လို ငွေမရှိ၊ ဂုဏ်မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရတော့မယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အဆုံးထိ ဖက်တွယ်ထားရင် ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ကလည်း ကျွန်တော့်အတွက် သေခြင်းတရားထက် ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော် စဉ်းစားခဲ့တယ်။ မေ့ကို ကျွန်တော့်အနားကနေ ဘယ်လို ထွက်သွားခိုင်းရမလဲ။ သူမဟာ ခေါင်းမာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ ကျွန်တော်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လမ်းခွဲစကား ပြောရင်တောင် သူမ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာသွားမှ၊ မုန်းတီးသွားမှသာ သူမ ထွက်သွားမှာ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ စိတ်ကူးထဲက မင်းသားလေးအဖြစ်ကနေ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အနာကျင်ရဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သလို၊ မေ့အတွက် ကျွန်တော်ပေးဆပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာလည်း ဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော် မေ့ဆီက ဖုန်းတွေကို မကိုင်တော့ဘူး။ သူမ ပို့တဲ့ စာတွေကို မြင်ပေမဲ့ အကြောင်းမပြန်ဘဲ ထားလိုက်တယ်။ '' ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လောက် နာကျင်စေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆက်လုပ်ရမယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမဘဝထဲကနေ ပျောက်ကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူမ ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း ကျွန်တော်က တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေပြခဲ့တယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးဖြစ်ပေမဲ့ မေ့ကိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူအသစ်လို့ အထင်မှားအောင် ဖန်တီးခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်တွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သွေးထွက်မတတ် ခံစားရပေမဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ကျောက်ရုပ်လို တည်ငြိမ်အောင် ထားခဲ့ရတယ်။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီကို နေ့တိုင်းလာတယ်၊ နေ့တိုင်း ငိုယိုပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အေးစက်စက် စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
"မေ... ငါ မင်းကို ငြီးငွေ့နေပြီ။ မင်းရဲ့ ဒီလို အစွဲအလမ်းကြီးမှုတွေက ငါ့ကို မွန်းကြပ်စေတယ်။ ငါ့မှာ ငါ့ဘဝနဲ့ငါ ရှိတယ်၊ မင်းလည်း မင်းလမ်းမင်း သွားပါတော့"
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့ အဲဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ပြန်သတ်နေသလိုပါပဲ။ မေက ကျွန်တော့်ပါးကို ရိုက်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လက်ခုပ်သံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့
ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ ဖခင်ဆီကနေ ငွေအမြောက်အမြား ယူလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းအတုကိုလည်း သူမ သိအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မေ့ကို ထားခဲ့ဖို့အတွက် သူမ အဖေဆီက ငွေယူခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပေါ့။ တကယ်တော့ အဲဒီငွေတွေကို ကျွန်တော် မယူခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မေကတော့ အားလုံးကို ယုံကြည်သွားခဲ့တယ်။ သူမအတွက် ကျွန်တော်ဟာ အချစ်ကို ငွေနဲ့လဲလိုက်တဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အဲဒီနောက်ပိုင်း မေ ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းမဆက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဆီကို လာမရှာတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပေမဲ့ မေ့အတွက်တော့ ဒါဟာ လွတ်မြောက်ခြင်း ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ညတိုင်း အရက်သောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်ခဲ့တယ်။ မေ့ကို လွမ်းတဲ့စိတ်ကို နာကျင်မှုတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေဟာ မှန်ရဲ့လားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်မိတိုင်း "သူမ ကောင်းစားဖို့အတွက်ပဲ" ဆိုတဲ့ အဖြေနဲ့ ဖြေသိမ့်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ အဲဒီအဖြေကို လက်မခံဘဲ အမြဲတမ်း ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်လွန်းလို့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရတာဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အခက်ခဲဆုံး အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။
တစ်နှစ်လောက် ကြာတဲ့အခါ မေဟာ နိုင်ငံခြားကို ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ သူမဟာ ပညာသင်ဆုနဲ့ အင်္ဂလန်ကို သွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိသလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း အကြီးအကျယ် ကြေကွဲခဲ့ရတယ်။ သူမ မရှိတော့တဲ့ ဒီမြို့ကြီးမှာ ကျွန်တော်ဟာ လူသေတစ်ယောက်လို ရှင်သန်နေခဲ့တယ်။ အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ရပြီး လမ်းဘေးက အလုပ်ကြမ်းသမား တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသိခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ မေ ထွက်မသွားခင် ကျွန်တော့်ဆီကို စာတစ်စောင် ထားခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီစာကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးခဲ့သူကတော့ မေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် စာအိတ်ကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ဖွင့်ဖတ်လိုက်မိတယ်။
"ကို... ကို ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေ သိပါတယ်။ ကို့ကို မုန်းဖို့ မေ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကို့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက နာကျင်မှုတွေကို မေ မြင်နေရတုန်းပဲ။ ကို မေ့ကို ထားခဲ့ဖို့ မေ့အဖေဆီက ငွေယူခဲ့တယ်ဆိုတာ မဟုတ်မှန်း မေ သိတယ်။ မေ့အဖေက ကို့ကို ဘယ်လို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လဲဆိုတာ မေ အကုန်သိသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကို အလိုရှိတဲ့အတိုင်း မေ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ ကို မေတ္တာမရှိတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကနေစပြီး မေ ကို့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ ကို... ကို့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ မေ့ကို ပျော်ရွှင်စေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်သက်လုံး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရစေမှာပါ"
စာကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာတင် ဒူးထောက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ လူယုတ်မာအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ခွဲစိတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရပြီလား။ သူမဟာ အမှန်တရားကို သိလျက်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ထွက်သွားပေးခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို စတေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ညှာပြီး ထွက်ခွာသွားပေးခဲ့တာ ဖြစ်နေတယ်။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အရက်ကို ရေလို သောက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် ခြေလှမ်းစခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီခြေလှမ်းက ကျွန်တော့်ကို ငရဲတွင်းထဲကိုပဲ ပို့ဆောင်ခဲ့တာပါ။ မေ... မင်း ဘာလို့ အမှန်တရားကို သိခဲ့ရတာလဲ။ မင်းသာ ငါ့ကို တကယ်မုန်းသွားခဲ့ရင် ငါ့ရင်ထဲမှာ ဒီလောက်အထိ နာကျင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ အသက်အရွယ်ရလာသလို၊ ဘဝရဲ့ ဒဏ်ချက်တွေကြောင့်လည်း ရော်ရွက်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ မြို့လေးတစ်မြို့က စာကြည့်တိုက်လေးတစ်ခုမှာ စာကြည့်တိုက်မှူးအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတယ်။ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် မေ့ဆီမှာပဲ ရပ်တန့်နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ သတင်းစာထဲမှာ မေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမဟာ နာမည်ကျော် အထူးကုဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ ပရဟိတ လုပ်ငန်းတွေမှာလည်း ထိပ်ဆုံးက ပါဝင်နေသူ ဖြစ်နေပြီ။ သူမရဲ့ ဘေးမှာတော့ သူမနဲ့ သင့်တော်တဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးနှစ်ယောက်။ သူမ ပြုံးနေတယ်။ အဲဒီအပြုံးဟာ ကျွန်တော် တစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့၊ အခုတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဖြစ်တဲ့ အပြုံးလေးပေါ့။
ကျွန်တော် ပြုံးမိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ဖြစ်စေချင်ခဲ့တဲ့ အနာဂတ်ပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် ခြေလှမ်းစခဲ့လို့သာ သူမဟာ ဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ ဘဝကို ရောက်ရှိခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေဟာ သူမရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအတွက် အုတ်မြစ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ညနက်တဲ့အခါ၊ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်တဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။ အဲဒီတုန်းကသာ ကျွန်တော် လူယုတ်မာအဖြစ် ဟန်မဆောင်ခဲ့ဘဲ သူမရဲ့ လက်ကို တွဲပြီး အခက်အခဲတွေကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရင် အခုချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ဖြစ်နေမလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရနိုင်ပေမဲ့ အတူတူတော့ ရှိနေကြမှာပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝထဲမှာ နာကျင်စရာ ကဏ္ဍတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ပဲ ရှေ့ဆက်နေရရှာမယ်။
ကျွန်တော် လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်တော်ဟာ အချစ်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အချစ်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တာလားဆိုတာ ကျွန်တော် ခုထိ မဝေခွဲတတ်သေးဘူး။ ကျွန်တော် သိတာ တစ်ခုကတော့... တစ်ခါတစ်ရံမှာ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ဖို့ ကိုယ့်တောင်ပံတွေကို ကိုယ်တိုင် ချိုးပစ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာကြီးအဖြစ်ပဲ တစ်သက်လုံး နေထိုင်သွားပါတော့မယ်။ သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခါးသက်တဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခုပါပဲ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ အနစ်နာခံခြင်းဆိုတာ တခြားလူအတွက် လမ်းခင်းပေးတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ အဲဒီလမ်းဟာ ကိုယ့်အတွက်တော့ ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ ငရဲတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ပေးဆပ်ခြင်းတိုင်းမှာ အချစ်ပါဝင်နေပေမဲ့၊ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုမရှိတဲ့ ပေးဆပ်ခြင်းဟာ တစ်ဖက်လူအတွက် နာကျင်စရာ အမွေအနှစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကျန်ရစ်စေပါလိမ့်မယ်။