အောင်မြတ်သာနှင့် ဝိဉာဉ်လွင့်သူ ငစနေ
အောင်မြတ်သာနှင့် ဝိဉာဉ်လွင့်သူ ငစနေ
အခန်း (တစ်)
မိုးကတိတ်မည့်ပုံမပေါ်။ ရန်ကုန်မြို့ပြရဲ့ ညတာသည် ကတ္တရာလမ်းမပေါ်က မီးရောင်ပြန်တွေလိုပဲ အေးစက်လွန်းလှသည်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်မိသည်။ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမရှိသလို၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်သူ့ဆီကိုမှ ခေါ်ဆိုဖို့ အင်အားမရှိတော့ပါ။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဝါကျင့်ကျင့် ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကို ကြည့်နေမိသည်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ သွားဖြဲနားဖြဲနှင့် ရယ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်။ သူ့နာမည်က ငစနေ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အရိပ်လို ကပ်ပါခဲ့ပြီး အခုတော့ ဝိဉာဉ်တစ်ခုလို လွင့်စင်သွားခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် အောင့်တက်လာသည်။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတာထက်၊ ကိုယ့်နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဖြတ်တောက်မယ့် ဓားတစ်စင်းနဲ့ ပိုတူနေခဲ့သည်။
အခန်း (နှစ်)
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်က ထက်မြက်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသူဖြစ်သလောက်၊ ငစနေကတော့ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှသည်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ကျွန်တော်ကလွဲရင် ဘာမှမရှိသလို သူကျွန်တော့်နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့သည်။
"မြတ်သာ... မင်း ကြီးပွားရင် ငါ့ကို မေ့မှာလားဟင်"
သူ ဒီမေးခွန်းကို မေးတိုင်း ကျွန်တော်က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ "မမေ့ပါဘူးကွာ... မင်းကလည်း" လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပဲ ဖြေခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်တော့်မှာ အောင်မြင်ချင်တဲ့ ဇောတွေက ကပ်ပါးကောင်လို တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။ ငစနေကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးတော်ခံ တစ်ယောက်ထက် မပိုခဲ့ဘူးဆိုတာ အခုမှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် စာကျက်ချိန်မှာ သူက ဖယောင်းတိုင် ကိုင်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ချိန်မှာ သူက ကျွန်တော့်ဖိနပ်ကို တိုက်ပေးခဲ့သည်။ သူက ကျွန်တော့်အတွက် ဝိဉာဉ်ကို ပေါင်နှံထားသူတစ်ယောက်လို ဖြစ်ခဲ့သည်။
အခန်း (သုံး)
အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးတက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အချိန်မှာ စခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီမံကိန်း အချက်အလက်တွေ မှားယွင်းမှုတစ်ခုကြောင့် ပြဿနာတက်တော့မယ့် အခြေအနေမှာ ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့မိသည်။ အဲဒီအမှားကို ကျွန်တော် မသိလိုက်သယောင် ဆောင်ခဲ့သလို၊ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အနားမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ ငစနေကို အပြစ်ပုံချဖို့ စိတ်ကူးမိသွားသည်။
"ငစနေ... မင်း အဲဒီစာရွက်တွေကို မီးရှို့လိုက်စမ်း"
ကျွန်တော် သူ့ကို ခိုင်းခဲ့သည်။ အမှန်တော့ အဲဒီစာရွက်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ထက်၊ အခြားသူတစ်ယောက်ကို သက်သက်မဲ့ ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာတွေပါ။ ငစနေက ဘာမှမမေးဘဲ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့သည်။
အခန်း (လေး)
ပြဿနာက ကျွန်တော် ထင်သလို ရိုးရိုးလေး မပြီးသွားခဲ့ဘူး။ ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ငစနေကို လက်ညှိုးထိုးခဲ့သည်။
"သူပဲ... သူက ကျွန်တော့်ကို မနာလိုလို့ အရေးကြီးတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ"
အခန်း (ငါး)
ငါးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်...။
ကျွန်တော် အောင်မြင်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ဘူး။ ဖုန်းထဲက "Seen" ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းတွေကို ပြန်ကြည့်နေမိသလိုပဲ၊ အတိတ်က ပုံရိပ်တွေက ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေသည်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ပါဆယ်ထုတ်လေးတစ်ခု ရောက်လာသည်။ အဲဒါက ငစနေ ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းနဲ့အတူ သူ နောက်ဆုံး ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေပါ။
စာအိတ်ဟောင်းလေးတစ်ခုထဲမှာ သူ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါလာသည်။
"မြတ်သာ... မင်း အဲဒီနေ့က ခိုင်းတဲ့ စာရွက်တွေကို ငါ မရှို့ခဲ့ဘူး။ ငါ အကုန်သိမ်းထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဲတွေရှေ့မှာတော့ ငါ ရှို့လိုက်ပြီလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီစာရွက်တွေထဲမှာ မင်း ရေးထားတဲ့ အမှားတွေက မင်းကို ထောင်ကျစေမယ့်အရာတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ငါ မင်းအစား ထောင်ထဲဝင်လိုက်တာက ငါ့ဘဝက ဘာမှတန်ဖိုးမရှိလို့ပါ။ မင်းကတော့ အောင်မြင်ရမယ်လေ..."
ကျွန်တော့် လက်တွေ တုန်ရင်လာသည်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက သူက ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးမယ့်သူလို့ပါ။ တကယ်တော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ။
အခန်း (ခြောက်)
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ သူ နောက်ဆုံးနေသွားခဲ့တဲ့ နယ်မြို့လေးက ဘုန်းကြီးကျောင်းကို လိုက်သွားမိသည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကပဲ အဆုတ်ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားခဲ့တာတဲ့။ ထောင်ထဲမှာ ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ အအေးမိတာတွေက သူ့ကို အသက်မရှည်စေခဲ့ဘူး။
"သူ ဆုံးခါနီးအထိ 'မြတ်သာ' ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုပဲ ခေါ်နေခဲ့တာဗျ" လို့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က မိန့်တော့ ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးကျောင်း ဝင်းထဲမှာတင် ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုချလိုက်မိသည်။
"ငစနေ... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် အူတာလဲကွာ... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို မဆဲခဲ့တာလဲ"
ကျွန်တော့်အသံက လေထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပေမယ့် ဘယ်သူမှ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ ကျွန်တော်က အောင်မြင်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က လူမဆန်တဲ့ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ပဲ။ သူကတော့ ဝိဉာဉ်လွင့်တဲ့အထိ ကျွန်တော့်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သည်။
အခန်း (ခွန်နှစ်)
အခု ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကြီးစိုးလို့။ ကျွန်တော် ငစနေရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားမိသည်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်ပေမယ့် တောင်းပန်ရမယ့်သူက မရှိတော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ အချိန်မီရင် ပြင်ဆင်လို့ရပေမယ့်၊ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ ထာဝရ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
လူတွေက ပြောကြတယ်... အချစ်က အရာရာကို အောင်နိုင်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုက အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိဉာဉ်ကတော့ ငစနေနဲ့အတူ လွင့်ပါးသွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားဖို့ရာ ထိုသူမရှိတော့သည့် အချိန်အထိ မစောင့်ပါနှင့်။ အချိန်မီ သိမြင်ခြင်း မရှိသော နောင်တသည် သေခြင်းတရားထက် ပို၍ နာကျင်ရတတ်သည်။