အကုသိုလ် အကျိူးဆက်

 အကုသိုလ် အကျိုးဆက်

အခန်း ()

ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ တလက်လက်တောက်ပနေတဲ့ စိန်စီထားတဲ့ နာရီတစ်လုံးလိုပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ငွေကြေးချမ်းသာသူ၊ လုပ်ငန်းရှင်လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် လေးစားအားကျကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတောက်ပမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အရိပ်တစ်ခု အမြဲတမ်း ကပ်ပါနေခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှားတစ်ခုဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း အနာဟောင်းတစ်ခုလို တစစ်စစ် ကိုက်ခဲနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ အတ္တကြီးခဲ့တယ်၊ လောဘဇောတွေနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ အောင်မြင်မှု လှေကားထစ်ကို တက်ဖို့အတွက် ဘေးကလူရဲ့ လက်ကို တွန်းဖယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ လှေကားအောက်ကို ကန်ချခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က ကျွန်တော်နဲ့အတူ မြေကြီးထဲအထိ ပါသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ထားခဲ့မိတယ်။

အခန်း ()

သန္တာနဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲကို နွေဦးလေပြည်တစ်ခု တိုးဝင်လာသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူမဟာ အေးချမ်းတယ်၊ ဖြူစင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အတိုင်းအဆမရှိ ချစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်က အမှောင်ထုတွေကို သူမရဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက မြန်ဆန်လွန်းခဲ့သလို ခိုင်မြဲလွန်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တခြားသူတစ်ယောက်ကို ပေးဆပ်ဖို့၊ ဂရုစိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိလာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ သန္တာ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တဲ့ ဝေဒနာတစ်ခုကို မြင်မြင်နေရတတ်တယ်။ သူမက ပြုံးနေပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းပန်နေသလိုမျိုး။

အခန်း ()

လက်ထပ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ အရာအားလုံးက စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ကြုံလာရတယ်။ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မကြာခဏ မက်လာတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကျွန်တော် လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး အကြွေးပတ်လည်ဝိုင်းအောင် လုပ်ခဲ့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားဖက်ဟောင်း ဦးမင်းလွင်ရဲ့ မျက်နှာက အိပ်မက်ထဲမှာ ပေါ်ပေါ်လာတတ်တယ်။ "မင်း အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မယ် ထင်နေလား" ဆိုတဲ့ အသံကြီးက နားထဲမှာ စွဲနေခဲ့တယ်။ သန္တာကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်ချောင်လာပြီး စကားပြောနည်းလာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်မိတဲ့အခါ "အဆင်ပြေရဲ့လား" "သူ သိသွားပြီလား" ဆိုတဲ့ စာသားတွေကို တွေ့ရပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်မိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ရဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ပဲ လုံးပန်းနေခဲ့တာကိုး။

အခန်း ()

ကျွန်တော်တို့ကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် သူမ မကိုင်တော့ဘူး။ စာပို့ရင် "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာပြန်စာမှ မလာတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း သူမက အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထွက်မိတယ်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ သန္တာ၊ မင်း ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား" လို့ အော်ဟစ်မေးမိတဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ပြီး "ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်ခဲ့တာထက် ပိုပြီးတော့ကို နာကျင်နေရတယ်" လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်က အကုသိုလ်တွေက ကျွန်တော့်နောက်ကို တရိပ်ရိပ် လိုက်လာနေပြီဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

အခန်း ()

တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်ကို စောစောပြန်ရောက်ခဲ့တယ်။ သန္တာ အခန်းထဲမှာ မရှိဘူး။ သူမရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်အိတ် တင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သိချင်စိတ်နဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားတော့တာပဲ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရှိတယ်၊ ဦးမင်းလွင်နဲ့ သန္တာတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ပုံ။ ပြီးတော့ ဦးမင်းလွင် မသေခင် ရေးသွားခဲ့တဲ့ ပေးစာတစ်စောင်။ ကျွန်တော် ဘယ်လို လိမ်လည်ခဲ့တယ်၊ ဘယ်လို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အသေးစိတ် ရေးထားတာ။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သန္တာဟာ ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မကို ဘာလို့ လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ။ ကလဲ့စားချေဖို့လား။ ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့လား။ ကျွန်တော် သန္တာ့ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ ဒေါသတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့အတူ။

အခန်း ()

သန္တာ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အဲ့ဒီစာစောင်ပြလိုက်တဲ့အခါ သူမ မအံ့သြခဲ့ဘူး။ "ရှင် သိသွားပြီပေါ့" လို့ပဲ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ "မင်း ငါ့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ကြံနေတာလား၊ ငါ့ကို သတ်ချင်လို့လား" လို့ ကျွန်တော် အော်မေးမိတယ်။ သန္တာက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ ရှင့်ကို သတ်ဖို့ မလာခဲ့ဘူး။ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မလားဆိုတာ ကြိုးစားဖို့ လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ တစ်ခါမှ နောင်တမရခဲ့ဘူးနော်။ ရှင့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ အဖေရဲ့ အသက်ပါသွားတာကို ရှင် တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။" သူမက သွေးတွေ အန်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ သူမကို ပြေးဖက်မိတော့မှ သူမမှာ ကုလို့မရတော့တဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ခံစားနေရတာကို သိလိုက်ရတယ်။ "ကျွန်မ ရှင့်ဘေးမှာ နေခဲ့တာက ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင် အမှန်တရားကို ဝန်ခံပြီး နောင်တရတာကို မြင်ချင်ရုံလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က အဆုံးအထိ အတ္တကြီးတုန်းပဲ" လို့ ပြောပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွားခဲ့တယ်။

အခန်း ()

အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ စည်းစိမ်တွေ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ဘာမှမရှိတော့သလိုပဲ။ သန္တာဟာ ကျွန်တော့်ကို ကလဲ့စားချေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး သင်ခန်းစာပေးသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးဆက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေး ပျက်စီးတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော် တကယ်ချစ်ရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသားကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ အမှန်တရားကို သိတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ အတိတ်အရိပ်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး အကျဉ်းကျနေမယ့် လူသတ်သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။

သင်ခန်းစာ - ကျွန်ုပ်တို့ ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အချစ်ဆုံးသော အရာများကို ပြန်လည် တောင်းဆိုတတ်ကြသည်။ အတိတ်ကို ပြင်၍မရသော်လည်း၊ နောင်တမရသော အတ္တသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်စေနိုင်သည်။