အမွေမပေးလို့ အဖေကိုနေလှန်းတဲ့သားမိုက်
အမွေမပေးလို့ အဖေကိုနေလှန်းတဲ့သားမိုက်
အိမ်ရှေ့က ကွန်ကရစ်ပြင်ပေါ်မှာ တောက်တောက်လောင်နေတဲ့ နေရှိန်က လူတစ်ကိုယ်လုံးကို ပြာဖြစ်သွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းလှပါတယ်။ မွန်းတည့်တစ်နာရီရဲ့ အပူရှိန်အောက်မှာ သစ်သားကုလားထိုင်ဟောင်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေရတဲ့ အဖေဟာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး ချွေးတွေက အင်္ကျီအစုတ်လေးမှာ ရွှဲနစ်လို့နေပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ခန်းထဲက ယပ်တောင်ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း အဖေ့ကို အပြင်ကနေ လှမ်းကြည့်နေခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေ၊ အာဃာတတွေက နေပူထက်တောင် ပိုပြင်းနေသလိုပဲ။
"ပေးမလား၊ မပေးဘူးလား အဖေ။ အဲဒီခြံဂရန်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲအပ်လိုက်ရင် အဖေလည်း ဒီဒုက္ခက လွတ်ပြီ"
ကျွန်တော့်အသံက ဟိန်းထွက်သွားပေမယ့် အဖေ့ဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။ အသက် ကျော်အရွယ် အဖေ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ခြောက်ကပ်ပြီး အက်ကွဲနေတယ်။ အဖေက ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေရတာလဲ။ ကျွန်တော် အကြွေးတွေပတ်လည်ဝိုင်းနေတာ သူသိရဲ့သားနဲ့။ ကျွန်တော့်မိန်းမကလည်း အထုပ်ပြင်ပြီး အိမ်ကဆင်းသွားပြီ။ အလုပ်ကလည်း အလွဲသုံးစားမှုနဲ့ ပြုတ်ခဲ့ရတာ အဖေသိပါတယ်။ အဲဒီခြံကွက်လေးကို ရောင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ဘဝ ပြန်စလို့ရမှာကို အဖေက ဘာလို့ လက်ကိုင်ထားတာလဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ သားအဖ ဆက်ဆံရေးဟာ ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘွဲ့ရတော့ အဖေ ဂုဏ်ယူလွန်းလို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မုန့်လုံးရေပေါ် ကျွေးခဲ့သေးတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘနဲ့ အမှားတွေက ကျွန်တော့်ကို ငရဲတွင်းထဲ ဆွဲချခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီငွေတွေကို လောင်းကစားထဲ ထည့်လိုက်မိတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်း ချောက်ထဲကျခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အဖေ့ဆီက အမွေရမယ့် ခြံကွက်လေးကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေတယ်။
"အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ဘဝပျက်စေချင်တာလား။ အဖေ့မြေးလေးကိုရော မသနားဘူးလား"
ကျွန်တော် အော်ဟစ်နေပေမယ့် အဖေကတော့ ငြိမ်မြဲငြိမ်ဆဲ။ နေပူထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ အသားအရေတွေက နီမြန်းလာပြီး တုန်ရီနေတာကို မြင်နေရပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲက စာနာစိတ်တွေက အမုန်းတရားအောက်မှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ အကြွေးရှင်တွေဆီက ခြိမ်းခြောက်စာတွေ တန်းစီနေတယ်။ မိန်းမဆီကလည်း 'ရှင်နဲ့ အတူမနေနိုင်တော့ဘူး' ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ပဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အားလုံးက ပျက်စီးကုန်ပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ပြိုလဲနေတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုလိုပဲ။
"အေးလေ... အဖေက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်မှတော့ ကျွန်တော်လည်း ရက်စက်ရမှာပဲ"
ကျွန်တော် အိမ်ထဲကနေ ရေအေးတစ်ခွက်ယူပြီး အဖေ့ရှေ့မှာ သောက်ပြလိုက်တယ်။ အဖေက မော့ကြည့်လာတယ်။ အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုထက် သနားကရုဏာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်အားဘူး။ နာရီဝက်လောက် ကြာတဲ့အထိ အဖေ့ကို နေပူထဲမှာ ထားထားတုန်းပဲ။ အဖေ့ခေါင်းက ဘေးကို စောင်းကျသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်း လန့်သွားတယ်။
"အဖေ... အဖေ..."
ကျွန်တော် အနားကို ပြေးသွားပြီး အဖေ့ကို လှုပ်နှိုးလိုက်တယ်။ အဖေက သတိမေ့နေပြီ။ နေပူဒဏ်ကြောင့် အဖေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပူကျစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို အိမ်ထဲကို မနိုင်မနင်း ထမ်းသွင်းလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဖေ့ရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲကနေ ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်ဟောင်းလေးတစ်ရွက် ကျလာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီစာရွက်ကို ကောက်ယူပြီး ဖြန့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ခြံဂရန် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ဘဏ်က ပေးစာတစ်စောင်။ အဲဒီစာထဲမှာ ရေးထားတာက အဖေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့အတွက် အဲဒီခြံကို ပေါင်ထားခဲ့ပြီးပြီဆိုတာပဲ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို အမှုမပတ်စေချင်လို့ သူကိုယ်တိုင် အကြွေးရှင်တွေနဲ့ ညှိနှိုင်းပြီး ခြံကို ရောင်းဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ခြံက အရှုပ်အရှင်းဖြစ်နေလို့ ရောင်းမထွက်သေးတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
စာရွက်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ အဖေ လက်ရေးတုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ရှိတယ်။
'သား... အဖေ ခြံကို ရောင်းရအောင် ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးနှိမ်ခံနေရလို့ သားအတွက် အများကြီးကျန်အောင် အဖေ အောင့်ထားတာပါ။ သားကို အမွေမပေးချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သား ဘဝပြန်စနိုင်ဖို့ အဖေ အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးချင်လို့ပါ'
ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နေလှန်းခဲ့တဲ့ လူဟာ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသားဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ဖက်ပြီး ငိုကြွေးနေပေမယ့် အဖေကတော့ သတိပြန်မလာတော့ဘူး။
ခဏအကြာမှာ လူနာတင်ကား ရောက်လာပေမယ့် ဆရာဝန်က ခေါင်းခါပြခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ နှလုံးက အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘူးတဲ့။ ကျွန်တော် ရချင်ခဲ့တဲ့ အမွေဆိုတာ အဖေ့ရဲ့ အသက်ကို ပေးပြီး ဆပ်သွားခဲ့ရတဲ့ အကြွေးတွေပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ခြံလည်းမရှိတော့ဘူး၊ မိသားစုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ အားလုံးထက် ဆိုးတာက ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဖေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်မိပြီ။
အိမ်ရှေ့က ကွန်ကရစ်ပြင်ပေါ်မှာ နေကတော့ ပူမြဲပူနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ ထာဝရ အေးစက်သွားခဲ့ပါပြီ။ အပြစ်ရှိတဲ့ စိတ်နဲ့ တစ်သက်လုံး ရှင်သန်ရမယ့် ငရဲကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့မိတယ်။
နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တဲ့ ဘဝရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကြားမှာ ပိတ်မိနေတာမျိုးသာ ဖြစ်တယ်။