ပြည့်တန်ဆာမဖြစ်နေသည့် ကျွန်တော် ခယ်မ
ပြည့်တန်ဆာမဖြစ်နေသည့် ကျွန်တော့်ခယ်မ
အခန်းတစ် — အမှောင်ထဲက အရိပ်
မိုးရေစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း နာရီလက်တံလှည့်သံကို နားထောင်ရင်း ထိုင်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်တော့်ဇနီး သီရိ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ဒီအိမ်ကြီးက သင်္ချိုင်းတစ်ခုလို ခြောက်ကပ်နေခဲ့တာ။ သီရိဆုံးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သီရိရဲ့ ညီမလေး နာဒီ တစ်ယောက် အစအနမရှိ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လက်လျှော့လိုက်ရတယ်။ "ပွေချင်လို့ ထွက်ပြေးသွားတာနေမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ အနီးအနားက လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေကို နားပိတ်ပြီး ကျွန်တော် နေခဲ့တယ်။ နာဒီက ငယ်ငယ်ကတည်းက ခေါင်းမာပြီး လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လေ။
အခန်းနှစ် — မမျှော်လင့်တဲ့ တွေ့ဆုံခြင်း
ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်က မြို့ငယ်လေးတစ်ခုကို ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ညဘက် လမ်းလျှောက်ရင်း မှောင်ရိပ်ကျတဲ့ လမ်းကြားတစ်ခုထဲမှာ လူအုပ်စုတစ်စု ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော့်နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ၊ အဝတ်အစား ဟောင်းနွမ်းနွမ်းနဲ့ ရယ်မောပြနေတဲ့ မိန်းကလေးဟာ နာဒီ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခယ်မလေး၊ သီရိ အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ခဲ့ရတဲ့ ညီမလေး။ သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကိုတွဲပြီး အမှောင်ထဲကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသနဲ့ ရှက်စိတ်တွေ ရောပြွမ်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေခဲ့တယ်။
အခန်းသုံး — အမှန်တရားရဲ့ အစွန်းအဖျား
ကျွန်တော် သူ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုထဲ သူတို့ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် တံခါးကို အားနဲ့ကန်ဖွင့်လိုက်မိတယ်။ နာဒီ့မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့လိုက်ရပေမဲ့ ခဏပါပဲ။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို မဲ့ပြုံးတစ်ခုကို ပြောင်းလိုက်တယ်။ "ဘာလာလုပ်တာလဲ ခဲအို... ဈေးလာမေးတာလား" တဲ့။ သူ့ပါးကို ကျွန်တော် အားနဲ့ ရိုက်ချလိုက်မိတယ်။ "နင်... နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာသွားရတာလဲ နာဒီ။ သီရိသာ သိရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးလိုက်မလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတယ်။ နာဒီကတော့ ပါးကို ကိုင်ရင်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်မရှိဘူး။ အေးစက်နေတဲ့ အမုန်းတရားတွေပဲ ရှိနေသလိုပဲ။
အခန်းလေး — အမုန်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်
ကျွန်တော် သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငြင်းတယ်။ "ကျွန်မမှာ ပြန်စရာ အိမ်မရှိတော့ဘူး ခဲအို" တဲ့။ ကျွန်တော် သူ့ကို အမျိုးမျိုး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခဲ့မိတယ်။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တစ်ချက်ချင်းစီ လွင့်ထွက်နေတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူ့အနားက ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်မှာ သူ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ "ခဲအို သိချင်ရင် ကျွန်မ အိပ်ရာအောက်က သေတ္တာလေးကို လာယူလိုက်ပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကို ပြန်သွားတဲ့အခါ နာဒီ မရှိတော့ဘူး။ လိပ်စာမထားဘဲ သူ ထွက်သွားပြန်ပြီ။ သူပြောခဲ့တဲ့ သေတ္တာလေးကိုတော့ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တယ်။
အခန်းငါး — ကြေကွဲစရာ ကောင်းကင်
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီသေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ထဲမှာ ရှိနေတာက သီရိရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ကြွေးမြီစာချုပ်တွေ။ ကျွန်တော် မသိခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေက ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သီရိဟာ ကင်ဆာရောဂါ ခံစားနေရတာကို ကျွန်တော့်ကို အသိမပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေး ပျက်စီးတော့မယ့်အချိန်မှာ သီရိက ငွေတွေ အများကြီး ချေးယူပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ။ သီရိ ဆုံးသွားတဲ့အခါ အဲဒီအကြွေးတွေက နာဒီ့ပုခုံးပေါ် ရောက်သွားခဲ့တယ်။ နာဒီဟာ ကျွန်တော့်အိမ်ကို အပေါင်မပါသွားအောင်၊ ကျွန်တော့်သိက္ခာတွေ မကျဆင်းအောင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းပြီး အကြွေးတွေ ဆပ်ပေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ပေးပို့ခဲ့တဲ့ အမုန်းစကားတွေ၊ ဆဲဆိုသံတွေကို သူ ဘယ်လိုများ တောင့်ခံခဲ့ပါလိမ့်။
အခန်းခြောက် — ပြန်လမ်းမဲ့တဲ့ နောင်တ
ကျွန်တော် နာဒီ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ သူ့ဆီကို ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ "ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပါ" ဆိုတဲ့ အသံပဲ ပြန်ကြားရတယ်။ Viber ကနေ ကျွန်တော် တောင်းပန်စာတွေ အရှည်ကြီး ရေးပို့ခဲ့တယ်။ "Seen" ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာ လုံးဝမလာခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက နာဒီဟာ ရောဂါတစ်ခုကြောင့် ဆေးရုံမှာ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဆိုတာပဲ။ သူဆုံးခါနီးအထိ ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းမဆက်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ သူ ဘာတွေ တွေးနေခဲ့မလဲ။ ကျွန်တော့်ကို မုန်းနေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သီရိကို လွမ်းနေမလား။ ကျွန်တော် အမှန်တရားကို သိတဲ့အချိန်မှာ နာဒီက မြေကြီးထဲ ရောက်နေခဲ့ပြီ။
အခန်းခုနစ် — ပြီးဆုံးခြင်းမဟုတ်သော နာကျင်မှု
အခု ကျွန်တော် သီရိနဲ့ နာဒီတို့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူတော်တစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အတ္တကြီးတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ။ နာဒီ့ကို ကျွန်တော် ပြည့်တန်ဆာမလို့ ကဲ့ရဲ့ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူဟာ ကျွန်တော့်ဘဝကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားတွေက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေတော့မှာပါ။ သူပေးခဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ဆပ်လို့ ကုန်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ လေအဝေ့မှာ နာဒီ့ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေး ပါလာသလို ခံစားရပေမဲ့ လက်လှမ်းလိုက်တဲ့အခါ ဆုပ်ကိုင်မိတာက အေးစက်နေတဲ့ လေထုပဲ ရှိတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတရံမှာ အမှန်တရားဟာ သိက္ခာတရားထက် ပိုပြီး နာကျင်စရာကောင်းတတ်သလို၊ နောင်တဆိုတာဟာလည်း ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ အချိန်ကျမှသာ အကျယ်လောင်ဆုံး မြည်ဟီးတတ်သည်။