ကိုယ်ဝန်သည်နှင့် မင်္ဂလာဦးည
ကိုယ်ဝန်သည်နှင့် မင်္ဂလာဦးည
အခန်း ()
အခန်းထဲမှာ သင်းပျံ့နေတဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသက်ရှူရကျပ်စရာ အနံ့အသက်တွေသာ ဖြစ်သည်။ အိပ်ရာပေါ်မှာ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ထိုင်နေတဲ့ နွယ်။ ပန်းနုရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံလေးနဲ့ သူမဟာ သိပ်ကို လှပလွန်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဆိပ်အတောက် တစ်ခုလို မြင်နေမိသည်။ ဒီမင်္ဂလာပွဲဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် တာဝန်ယူမှုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အတင်းအကျပ် တည်ဆောက်ထားရတာမို့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေက ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ နွယ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြောက်နှစ်ကြာ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက သူမဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ "ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုတွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလို ခံစားခဲ့ရသည်။
အခန်း ()
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတိတ်က ချိုမြိန်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ နွယ်ဟာ သိပ်ကို အလိုက်သိတတ်ပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အောင်မြင်မှုနောက်ကို လိုက်ရင်း သူမရဲ့ အချစ်တွေကို အသေးအဖွဲလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေး အဆင်မပြေမှုတွေ၊ အကြွေးပတ်လည် ဝိုင်းနေတဲ့ ကိစ္စတွေကို သူမကို တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ဘူး။ သူမကလည်း မသိသလိုနဲ့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိပြီလို့ သူမ ပြောလိုက်တဲ့နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် မလိုချင်သေးတဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပေးအပ်ခံရသလို ခံစားချက်နဲ့ သူမကို "မင်း ငါ့ကို ချည်နှောင်ဖို့ ဒီကလေးကို သုံးတာလား" လို့ စွပ်စွဲခဲ့မိတဲ့အထိ ကျွန်တော် ယုတ်မာခဲ့သည်။
အခန်း ()
မင်္ဂလာဦးညရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်တဲ့ စကားသံက ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ "နွယ်... မင်း ပျော်နေပြီလား။ မင်း လိုချင်တဲ့အတိုင်း ငါ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရပြီဆိုတော့ မင်း ကျေနပ်ပြီပေါ့။" သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ ခေါင်းလေးကို ငုံ့ထားဆဲ။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ တုန်ယင်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရပေမဲ့ ဂရုမစိုက်နိုင်အားဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အခန်းထောင့်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ပစ်လှဲလိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ "ဒီကလေးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား။" ကျွန်တော့်စကားတွေက မြှားတစ်စင်းလို သူမရင်ဘတ်ကို စိုက်ဝင်သွားမှာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိနေခဲ့သည်။
အခန်း ()
အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲမသိ။ နွယ် အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထလာပြီး ကျွန်တော့်နားကို တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ပုံမှန်ထက် ပိုဖြူဖျော့နေတာကို ကျွန်တော် အခုမှ သတိထားမိသည်။ "ကို... နွယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကို့ကို ဒီလို အကျပ်ရိုက်စေမိတဲ့အတွက်။ ဒါပေမဲ့... ဒါက နွယ် နောက်ဆုံး လုပ်ပေးနိုင်တဲ့အရာမို့လို့ပါ။" သူမရဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းလို့ သေချာနားထောင်မှ ကြားရသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်လိုက်မိသည်။ "နောက်ဆုံးလုပ်ပေးတာ? မင်း ငါ့ဘဝကို အပိုင်သိမ်းလိုက်တာကို ပြောတာလား။" သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တင်ထားခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူမဟာ အခန်းပြင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားသည်။
အခန်း ()
"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ နွယ်။" ကျွန်တော့်အမေးကို သူမ မဖြေနိုင်ခင်မှာပဲ သူမ ခြေလှမ်းတွေ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။ ကျွန်တော် လန့်သွားပြီး သူမဆီ ပြေးသွားမိသည်။ သူမရဲ့ ဝတ်စုံအောက်ခြေမှာ သွေးစတွေ စိုရွှဲနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "နွယ်... နွယ်... ဘာဖြစ်တာလဲ။" ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေပြီ။ သူမရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက တစ်ခုခုကို ပြောဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ အသံမထွက်တော့ဘူး။ သူမ လက်ထဲက ကျလာတဲ့ ဖုန်းလေးကို ကျွန်တော် ကောက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
အခန်း ()
ဖုန်းထဲမှာ ဝင်နေတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရပ်သွားစေခဲ့သည်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ဆီက အကြွေးတောင်းနေတဲ့ လူမိုက်တွေဆီက မက်ဆေ့ခ်ျ။ "မင်းမိန်းမ အကြွေးတွေ အကုန်ဆပ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူမ တော်တော်လေး ဒဏ်ရာရသွားတယ်၊ ကားတိုက်ခံရတာကို ဆေးရုံမသွားဘဲ မင်္ဂလာပွဲကို အမီလာတာ။ သူမကို ဂရုစိုက်လိုက်ဦး။" ကျွန်တော် အားလုံးကို နားလည်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ နွယ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ မိဘတွေဆီက အမွေရထားတဲ့ မြေကွက်ကို ရောင်းခဲ့တာ။ အဲ့ဒီနေ့က အကြွေးဆပ်ပြီးအပြန်မှာ သူမ ကားတိုက်ခံခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ မင်္ဂလာပွဲ ပျက်သွားမှာ စိုးလို့၊ ကျွန်တော် စိတ်ပူမှာစိုးလို့ ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် တာဝန်ယူရတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ ကိုယ်ဝန်ကလည်း ကားတိုက်မှုကြောင့် သူမ ဗိုက်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီဆိုတာကို သူမ သိရက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အသိမပေးဘဲ တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့တာ။
အခန်း ()
ဆေးရုံရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဆရာဝန်က ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။ "လူနာက သွေးလွန်ပြီး ဆုံးသွားပါပြီ။ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လွန်းတာကို အတင်းအောင့်ထားခဲ့ပုံရတယ်။" ကျွန်တော် ဆေးရုံကုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ "ကို့အတွက် နွယ် နောက်ဆုံး လုပ်ပေးနိုင်တဲ့အရာ" ဆိုတဲ့ စကားကို ပြန်ကြားယောင်ရင်း ကျွန်တော့်ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ တားမရအောင် စီးကျလာသည်။ ကျွန်တော် သူမကို အမုန်းစကားတွေ ပြောနေချိန်မှာ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော် နောင်တရတယ်လို့ အော်ဟစ်နေပေမဲ့ နွယ်ကတော့ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အခန်းထဲက စံပယ်ပန်းနံ့တွေက အခုတော့ အသုဘရနံ့တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သိပ်ချစ်ပါတယ်လို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောလိုက်ရဘဲ သူမကို ထာဝရ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အပြစ်မတင်ခင် သူဖုံးကွယ်ထားရတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ။ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ အရာမျိုးမို့လို့ ဖြစ်တည်နေတဲ့ အချိန်မှာ တန်ဖိုးထားဖို့ မမေ့ပါနဲ့။