ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ အဖြေမပေါ်တဲ့ဗိုက်
ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ အဖြေမပေါ်တဲ့ဗိုက်
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတယ်။ နယ်ဘက်မှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတာ ခြောက်လတိတိ ရှိပြီ။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြတ်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။ ဝမ်းသာအားရ ပြေးဖက်မယ်လို့ ထင်ထားပေမဲ့ သူက ခုံမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက သူ့ရဲ့ ဖောင်းကြွနေတဲ့ ဗိုက်ဆီကို ရောက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် တွက်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်က ထွက်သွားတာ ခြောက်လ။ အခု မြတ်ရဲ့ ဗိုက်က အနည်းဆုံး ခုနစ်လ ဒါမှမဟုတ် ရှစ်လလောက် ရှိနေပြီ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အေးစက်သွားသလိုပဲ။ ဘာစကားမှ ပြောလို့မရဘဲ မြတ်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ မြတ်ကတော့ ကျွန်တော့်အကြည့်တွေကို ရှောင်ပြီး ကြမ်းပြင်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
"မြတ်... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ မြတ်က ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ငြိမ်နေတယ်။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ရူးစေတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ကလေးရဖို့ ခက်ခဲနေလို့ ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြခဲ့ရဖူးတယ်။ အခု ကျွန်တော်မရှိတဲ့အချိန်မှာမှ သူက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့။ ဘယ်သူ့သွေးသားလဲ။ ဘယ်သူ့ရင်သွေးလဲ။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတဲ့ စကားလုံးက တူနဲ့ထုသလို ခံစားနေရတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ရွံရှာသလို ကြည့်မိတယ်။ သူကတော့ အမြဲတမ်း ငိုနေတတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီပြီး ပြန်ပိတ်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ဖုန်းကို ခိုးစစ်တယ်။ ဘာမှမတွေ့ဘူး။ သူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမျိုးသားတွေကို စုံစမ်းတယ်၊ ဘာမှ သံသယဖြစ်စရာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဗိုက်ကတော့ အဖြေမပေါ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာတယ်။
ညဘက်တွေမှာ သူ ဗိုက်နာလို့ ညည်းသံကြားရင်တောင် ကျွန်တော် သွားမကြည့်မိဘူး။ "မင်းဖောက်ပြန်ထားတဲ့ ရလဒ်ပဲ၊ မင်းဘာသာ ခံစားပေါ့" ဆိုတဲ့ စိတ္တဇစိတ်က ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။ တစ်ခါတလေ သူက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲပြီး သူ့ဗိုက်ပေါ် တင်ပေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရုန်းထွက်ပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်လောက် နာကျင်နေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်အတ္တနဲ့ နာကျင်မှုက ပိုကြီးနေခဲ့တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မြတ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ဗိုက်က ပုံမှန်ထက် ပိုကြီးနေပြီး သူက အသက်ကို လုရှူနေရတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ "သူ့ကလေးက ထွက်လာတော့မှာလား" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ဒေါသတွေ ထွက်နေတုန်းပဲ။
ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာ ကျွန်တော် ထိုင်စောင့်နေတုန်း ဆရာဝန် ထွက်လာတယ်။ ဆရာဝန်ရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကို ညှိုးငယ်နေတယ်။
"လူနာရှင်... ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ လူနာကတော့ ဆုံးသွားပါပြီ"
ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ "ကလေးကော... ကလေးကော အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်မိတယ်။
ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "ဘယ်ကလေးလဲဗျာ။ လူနာ့ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတာက ကလေးမဟုတ်ဘူး။ အလွန်ကြီးမားတဲ့ သားအိမ်အကြိတ်ကြီး (Ovarian Cyst) ဗျ။ သူက ဒါကို သိနေတာ ကြာပြီ။ ခွဲစိတ်ရမယ်ဆိုတာလည်း သူသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခွဲစိတ်ရင် ကုန်ကျမယ့်စရိတ်က ခင်ဗျားတို့ အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဖြစ်နေလို့ သူက ခင်ဗျားကို မပြောဘဲ အောင့်အည်းသည်းခံနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ဆီကို သူ တစ်ယောက်တည်း လာပြတုန်းကလည်း 'ကျွန်မ အမျိုးသားကို မပြောပါနဲ့၊ သူ အလုပ်ထဲမှာ စိတ်အေးအေးထားပါစေ' လို့ မှာခဲ့သေးတယ်"
ကျွန်တော် ဘာမှ မကြားရတော့ဘူး။ နားထဲမှာ အူသွားသလိုပဲ။ မြတ်က ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်တော့်အတွက်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် သူ့အသက်ကို ရင်းပြီး အနစ်နာခံခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ခဲ့တယ်၊ စကားနာထိုးခဲ့တယ်၊ သူ အကူအညီလိုနေတဲ့ အချိန်မှာ လက်တွဲမဖြုတ်ရုံတမယ် လစ်လျူရှုခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် မြတ်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းနားကို သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတာက သစ္စာဖောက်မှုရဲ့ သက်သေမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်အပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ အနန္တမေတ္တာတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်တော် သိခဲ့ရချိန်မှာ အားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ။
သူ့ရဲ့ ဗီရိုလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကလေးအင်္ကျီလေး တစ်ထည်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအင်္ကျီလေးပေါ်မှာ စာတိုလေး တစ်စောင် ကပ်ထားတယ်။
"ကို... မြတ် ဒီအကြိတ်ကြီးကို ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးလေးလို့ပဲ သဘောထားပြီး အဖော်ပြုနေခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ မြတ် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ မြတ် ကိုယ့်ကို အရမ်းချစ်တယ်"
ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ အဖြေမပေါ်တဲ့ ဗိုက်ကို သံသယနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေမှာ သူဟာ နာကျင်မှုတွေကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ နောင်တတွေနဲ့အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပြီ။ မြတ်ကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ပြန်တောင်းပန်ခွင့် မရတော့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရမှန်း သိလိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝက ပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ- ချစ်ရသူကို သံသယနဲ့ မကြည့်ခင် သူ ဘာကြောင့် အဲဒီလို ဖြစ်နေရသလဲဆိုတာကို နားလည်အောင် ကြိုးစားပါ။ ယုံကြည်မှု မရှိတဲ့ အချစ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော တစ်ပါးသူကိုပါ သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။