မယားကြီး၏ကျိန်စာနှင့် မယားငယ်၏ဗိုက်
မယားကြီး၏ကျိန်စာနှင့် မယားငယ်၏ဗိုက်
အခန်းတစ်
အိမ်ရှေ့ခန်းက ဘုရားစင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အောင်သပြေပန်းတွေ ညှိုးခြောက်နေတာ တစ်ပတ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အဲဒီပန်းတွေကို လွှင့်ပစ်ဖို့ သတိမရသလို၊ အသစ်လဲဖို့လည်း စိတ်မကူးမိဘူး။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ မသီတာ နေလာခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာအတွင်းမှာ ဒီအိမ်ဟာ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးတာ အခုတော့ ယုံနိုင်စရာမရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ မသီတာကတော့ အေးစက်တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပေမဲ့ အရင်လို မေတ္တာအရိပ်အယောင်တွေ မရှိတော့ဘူး။ "ကိုကို... တကယ်ပဲ အဲဒီမိန်းကလေးမှာ ကိုကို့သွေးသား ရှိနေပြီလို့ သေချာလား" တဲ့။ သူမရဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ထားမိတယ်။ "အင်း... နွေနွေးမှာ ကိုယ်ဝန် သုံးလရှိပြီ သီတာ" လို့ ကျွန်တော် ဖြေလိုက်တဲ့အခါ အခန်းထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက စက္ကန့်အတော်ကြာ စိုးမိုးသွားခဲ့တယ်။
အခန်းနှစ်
နွေနွေးနဲ့ ကျွန်တော် ပတ်သက်ခဲ့တာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ သူမက ငယ်တယ်၊ လှတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း တောင့်တခဲ့တဲ့ "ဖခင်ဘဝ" ကို ပေးနိုင်မယ့်သူ။ မသီတာကတော့ သားသမီးမရနိုင်တဲ့ ဆေးစစ်ချက်ကြောင့် ကျွန်တော့်မိဘတွေရဲ့ ငြိုငြင်မှုကို ခံခဲ့ရသူပါ။ ကျွန်တော် သူမကို ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ မျိုးဆက်လိုချင်တဲ့ စိတ်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် ပိုကြီးစိုးသွားခဲ့တယ်။
"ကျွန်မ ကိုကို့ကို တစ်ခါမှ မတားခဲ့ဘူးနော်... အပြင်မှာ ပျော်တာကိုလည်း သိလျက်နဲ့ လွှတ်ပေးထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုက အိမ်ပေါ်အထိ ခေါ်တင်ချင်လာပြီပေါ့" လို့ သီတာက ပြောတယ်။ သူမ မျက်ရည်မကျဘူး။ ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး လန့်စေတာ။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဒေါသထွက်ပြတတ်တာပဲ။ "ငါလည်း မျိုးဆက်လိုချင်တာပေါ့ သီတာရာ... မင်းမှ မပေးနိုင်တာ" လို့ ကျွန်တော် အော်မိတော့ သူမက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးတယ်။
အခန်းသုံး
အပြောင်းအလဲက မြန်လွန်းတယ်။ မသီတာက ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အဝတ်အစားတချို့ကို ထည့်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ သူမ ထွက်မသွားခင် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ "ကိုကို လိုချင်တာ အားလုံး ရပါစေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ဗိုက်ထဲက မဟုတ်တဲ့ ကိုကို့သွေးသားအတွက်နဲ့ ကိုကို့ဘဝတစ်ခုလုံး ပြာဖြစ်သွားတာကိုပဲ ကျွန်မ ထိုင်ကြည့်နေမယ်။ ဒါ ကျွန်မရဲ့ ကျိန်စာပဲ" တဲ့။
အဲဒီအချိန်ကတော့ ဒါကို နာကျည်းလို့ ပြောတဲ့ စကားလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ နွေနွေး ရောက်လာတော့ အိမ်ကြီးက ပြန်စည်ကားလာသလိုလို ရှိပေမဲ့ အရင်လို အေးချမ်းမှု မရှိတော့ဘူး။ နွေနွေးက အသုံးအစွဲ ကြီးတယ်၊ စိတ်ဆက်တယ်။ ကျွန်တော် ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေက သူမရဲ့ အလှပြင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ အဝတ်အစားတွေထဲမှာပဲ ပျောက်ဆုံးကုန်တယ်။
အခန်းလေး
အလုပ်မှာလည်း ကျွန်တော် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ နွေနွေးက ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်မချင်း ခေါ်တတ်သလို၊ အလုပ်ထဲအထိ လိုက်လာပြီး ပြဿနာရှာတတ်တယ်။ "ကိုကို... ကလေးအတွက် ဒါဝယ်ရမယ်၊ ဟိုဟာဝယ်ရမယ်" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်အတွက် နားမအေးစရာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ မသီတာ ရှိစဉ်က ကျွန်တော်ဟာ ကုမ္ပဏီရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့တဲ့ အကြည့်တွေကိုပဲ ခံနေရတယ်။
တစ်ညမှာတော့ နွေနွေးရဲ့ ဖုန်းထဲကို စာတစ်စောင် ဝင်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်မိတယ်။ "ပိုက်ဆံ ထပ်ပို့ဦး" တဲ့။ ကျွန်တော် ရင်တုန်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဗိုက်ကြီးသည် ဖြစ်နေတော့ စိတ်ဖိစီးမှာ စိုးလို့ ကျွန်တော် ဘာမှမမေးရဲခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားကိုးရာမဲ့မှုက စတင်လာပြီ။
အခန်းငါး
ကျွန်တော့်ဘဝက တဖြည်းဖြည်း ချောက်ထဲကျလာတယ်။ ကုမ္ပဏီက ငွေစာရင်းတချို့မှာ ကျွန်တော့်ကြောင့် အမှားအယွင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရာထူးကနေ အနားပေးခံရတယ်။ အိမ်မှာ ရှိတဲ့ စုဆောင်းငွေတွေကလည်း နွေနွေးရဲ့ ဗိုက်အတွက် ဆိုပြီး ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော် အလုပ်အသစ် ရှာပေမဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ နာမည်ပျက်ကြောင့် ဘယ်သူမှ မခန့်ကြဘူး။
နွေနွေးကတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ဗိုက်ကလည်း ပိုသိသာလာသလို၊ ကျွန်တော့်အပေါ် ဆက်ဆံပုံကလည်း ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းလာတယ်။ "ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုမွေးရမလဲ" လို့ သူမက နေ့တိုင်း အော်ဟစ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် မသီတာကို သတိရမိတယ်။ သူမသာဆိုရင်... ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း နှိပ်စက်တယ်။ မသီတာဆီ ဖုန်းခေါ်ပေမဲ့ အမြဲတမ်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ စာပို့ထားပေမဲ့ "Seen" တောင် မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ လူရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သေဆုံးနေပြီ။
အခန်းခြောက်
နွေနွေး ဗိုက်နာလို့ ဆေးရုံတင်ရတဲ့နေ့မှာပဲ အရာအားလုံးက အဆုံးစွန်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကလေးမွေးပြီးလို့ သွေးအုပ်စု စစ်ဆေးတဲ့အခါမှာတော့ ကလေးရဲ့ သွေးအုပ်စုက ကျွန်တော်နဲ့ရော နွေနွေးနဲ့ရော လုံးဝ မဆိုင်တဲ့ အုပ်စု ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ ဆရာဝန်က "ဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဘူး" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် နွေနွေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက မျက်နှာလွှဲထားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကို လူတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ နွေနွေးရဲ့ ဖုန်းထဲကို စာပို့နေတဲ့သူ။ "ကျေးဇူးပဲ ကိုမျိုး... ကျွန်တော့်ကလေးကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးလို့။ အခုတော့ နွေနွေးရော ကလေးကိုရော ကျွန်တော် ခေါ်သွားပြီ" တဲ့။ နွေနွေးက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်တောင် ပြန်မကြည့်ဘဲ အဲဒီလူနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်လည်းမရှိ၊ ပိုက်ဆံလည်းမရှိ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အရင်းအနှီးပြုခဲ့တဲ့ ကလေးကလည်း ကျွန်တော့်သွေးသား မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
အခန်းခွန်
ကျွန်တော် အိမ်ကို ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့က ဘုရားစင်မှာ မသီတာ ထားခဲ့တဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတစ်ခု။ မသီတာမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ ရှိနေခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကလေးမပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ သေသွားရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာစိုးလို့ နွေနွေးနဲ့ ဖြစ်နေတာကို သိလျက်နဲ့ လွှတ်ပေးခဲ့တာ။ သူမ သိခဲ့တယ်... နွေနွေးက ဘယ်လိုမိန်းကလေးလဲဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘနဲ့ အတ္တက ကျွန်တော့်မျက်စိကို ကန်းစေခဲ့တာ။
မသီတာရဲ့ ကျိန်စာက တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ ကလေး၊ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ မိသားစုသစ်... အခုတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်နေတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ငိုနေမိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ လာမနှစ်သိမ့်တော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ရတနာကို တန်ဖိုးမထားဘဲ မြက်ခင်းပြင်အသစ်ကိုပဲ လှမ်းကြည့်နေသရွေ့၊ တစ်နေ့မှာ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကနေ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံရလိမ့်မယ်။ အတ္တနဲ့ တည်ဆောက်တဲ့ အိမ်မက်ဟာ နောင်တနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရစမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။