ကုသိုလ်တပဲ ငရဲတပိဿ
ကုသိုလ်တပဲ ငရဲတပိဿ
အချုပ်ခန်းထဲက သံတိုင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေဟာ အေးစက်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်တစ်ခု ငြိမ်းသတ်လို့မရအောင် လောင်မြိုက်နေပါတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေသည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတယ်။ ဒီမိုးရေတွေဟာ ကျွန်တော့်အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားတွေကိုပဲ ပိုပြီး ထင်ရှားစေသလားဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မဝေခွဲတတ်တော့ပါဘူး။
ကျွန်တော့်နာမည် မင်းသူ။ လူရိုးတစ်ယောက်လို့ လူတွေက သတ်မှတ်ကြပေမဲ့ အမှန်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချောက်ထဲတွန်းပို့ခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ နွယ် တဲ့။ အဖေနဲ့အမေ ဆုံးသွားကတည်းက ကျွန်တော်ဟာ နွယ့်အတွက် အဖေရော အမေရော ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ နွယ်က တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသူ။ သူ့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျွန်တော်ဟာ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်ကြမ်းပေါင်းစုံကို လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေဟာ ကြမ်းတမ်းနေပေမဲ့ နွယ့်လက်လေးတွေကတော့ ကလောင်တံကိုပဲ ကိုင်စေချင်ခဲ့တာ။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်း စတင်ခဲ့တယ်။ နွယ့်မှာ ချစ်သူရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိခဲ့ရတယ်။ သူက မြို့က ဂုဏ်သရေရှိ လူကုဋေတစ်ဦးရဲ့ သား။ နွယ့်ကို သူက အတည်အမြဲ လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဝမ်းသာခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဝမ်းသာမှုဟာ သွေးစွန်းတဲ့ ညတစ်ညမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာ နွယ်ဟာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ သူ့အကျီမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေပြီး မျက်နှာကလည်း ဖြူစော်နေတယ်။
"အစ်ကို... ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိခဲ့တယ်"
နွယ်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြောပြတယ်။ သူ့ချစ်သူ မောင်းတဲ့ကားနဲ့ လမ်းဘေးက လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိပြီး အဲဒီလူက နေရာမှာတင် ဆုံးသွားခဲ့တာ။ နွယ့်ချစ်သူက အရက်သောက်ထားတော့ အမှုဖြစ်ရင် သူ့ဘဝရော နွယ့်ဘဝရော ပျက်စီးတော့မယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်မှာ ဘာကိုမှ မတွေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ နွယ့်ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိစိတ်တွေ လွတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
"နွယ်... မငိုနဲ့။ အစ်ကို ရှိတယ်။ အစ်ကို အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးမယ်"
ကျွန်တော်ဟာ နွယ့်အတွက် ကုသိုလ်လုပ်ပေးချင်ခဲ့တာပါ။ သူ့အနာဂတ်လေး မပျက်စီးပါစေနဲ့ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ လူသတ်မှုကို ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့ပါတယ်လို့ ရဲစခန်းမှာ သွားပြီး ဝန်ခံခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ နွယ့်အတွက် အနစ်နာခံပေးလိုက်ရတာကို ဂုဏ်ယူနေမိတုန်းပေါ့။
အချုပ်ခန်းထဲကို ကျွန်တော် ရောက်နေတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ နွယ် တစ်ခါမှ လာမကြည့်ဘူး။ ကျွန်တော် ပေးပို့တဲ့ စာတိုတွေကိုလည်း သူ တစ်ခါမှ ပြန်မဖြေဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း အမြဲတမ်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ တွေးနေမိတာက "နွယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ မလာတာ ဖြစ်မှာပါ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချော့နေခဲ့တာ။
ရက်တွေ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို ရင်ဘတ်ထဲကနေ ဓားနဲ့မွှန်းသလို ထိုးနှက်လာခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော့်ဆီကို နွယ့်ဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ စာထဲမှာ ပါတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို သေလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။
"အစ်ကို... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်ကို့ကို ကျွန်မတို့ မိသားစုထဲမှာ ဆက်ထားဖို့ ကျွန်မတို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အစ်ကိုဟာ လူသတ်သမားတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီးပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အစ်ကိုက လူသတ်သမားဆိုတာထက် ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးတော့ တင်ပါတယ်။ ဒီပိုက်ဆံတွေကို ယူထားလိုက်ပါ"
စာအိတ်ထဲမှာ ပါတဲ့ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ဟာ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် ယူပေးခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေ၊ ကျွန်တော် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ စတေးမှုတွေဟာ သူ့အတွက်တော့ ဖယ်ရှားပစ်ချင်တဲ့ အညစ်အကြေးတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ သူ့ဘဝ ဖြူစင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငရဲတွင်းထဲ ပစ်ချခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို နင်းပြီး အထက်တန်းလွှာထဲကို တက်သွားခဲ့ပြီ။
ရုံးချိန်းမှာ ကျွန်တော် နွယ့်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူက အကောင်းစား ဝတ်စုံတွေနဲ့ လှပနေပြီး သူ့ဘေးမှာတော့ လူသတ်မှုကို အမှန်တကယ် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ သူ့ချစ်သူက ပြုံးရွှင်နေတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံတဲ့အခါ နွယ်ဟာ စိမ်းကားတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ တစ်ဖက်ကို လှည့်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ အက်ကွဲသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသား ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ အသံပဲ။
ထောင်ဒဏ် နှစ်ရှည် ကျခံရတော့မယ့် ကျွန်တော့်ကို လူတွေက လူသတ်သမားလို့ ဝိုင်းပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ အမှန်တရားကို သိနေတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ နှုတ်ဆိတ်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကုသိုလ်တစ်ခု ရလိုရငြားနဲ့ ငရဲတပိဿကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ။ ညီမလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို ကယ်တင်ပေးချင်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်တပဲဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ ငရဲတပိဿ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အချုပ်ခန်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော် ရယ်နေမိတယ်။ ရူးလို့ရယ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားလွန်းလို့ ရယ်တာ။ ကျွန်တော်ဟာ နွယ့်အတွက် နင်းပြားတစ်ချပ် ဖြစ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ နွယ်ကတော့ အဲဒီနင်းပြားကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေ၊ စတေးမှုတွေဟာ အဖိုးမတန်တဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ နာမည်ပျက်နဲ့ ထောင်နံရံတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ဟာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ လှေကားထစ်ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကြိုးကွင်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ လောကကြီးမှာ အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူတွေဆီက ရတဲ့ ဒဏ်ရာက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတတ်တာကို ကျွန်တော် အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပါတော့တယ်။
တစ်ဖက်လူရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကိုယ့်ဘဝကို အလဲအထပ်လုပ်တာဟာ မြင့်မြတ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အမှန်တော့ အဲဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းတစ်မျိုးပဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုသိုလ်တပဲဟာ ကျွန်တော့်ကို ငရဲတပိဿရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ ဆွဲချသွားခဲ့ပါပြီ။
အဆုံးသတ်သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အနစ်နာခံခြင်းသည် စတေးမှုမဟုတ်ဘဲ အကုသိုလ်ကို အားပေးခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ ထိုအကျိုးဆက်သည် မိမိထံသို့သာ ဆိုးရွားစွာ ပြန်လည်သက်ရောက်တတ်သည်။