အဖေ့ဖုန်းထဲက အမျိုးသမီးရဲ့ ဓာတ်ပုံ
အဖေ့ဖုန်းထဲက အမျိုးသမီးရဲ့ ဓာတ်ပုံ
အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးဆီကနေ ရေစက်တွေ မြေကြီးပေါ် တဗြုန်းဗြုန်းကျနေတဲ့ အသံက လွဲရင် အိမ်ထဲမှာ ဘာအသံမှ မရှိဘူး။ အဖေကတော့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ။ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ တုန်ခါနေတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဖုန်းအိုလေးကို ကျွန်မ လှမ်းကြည့်မိတယ်။ "မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ရောက်ရှိနေပါသည်" တဲ့။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိတာဟာ ဘဝမှာ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီအချိန်က မတွေးမိခဲ့ဘူး။ အဖေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ သူတော်စင်တစ်ပါးလိုပဲ။ အမေဆုံးပြီးကတည်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အောင် ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တဲ့သူ။ ဘယ်တုန်းကမှ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မစဉ်းစားခဲ့သလို၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်မှာစိုးလို့ ဆိုပြီး အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နေခဲ့သူလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာ။
ဖုန်းစခရင်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ ပေါ်လာတာက လျှို့ဝှက်အယ်လ်ဘမ်တစ်ခုရဲ့ ပတ်စ်ဝပ်တောင်းတဲ့နေရာ။ ကျွန်မ မသိစိတ်နဲ့ပဲ အမေ့ရဲ့ မွေးနေ့ဂဏန်းတွေကို ရိုက်ထည့်လိုက်မိတယ်။ ပွင့်သွားတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဓာတ်ပုံပေါင်းများစွာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အမေ့ပုံတွေ မဟုတ်ဘူး။
အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်လောက်ရှိမယ့် ရယ်မောနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံတွေ။ တချို့ပုံတွေမှာ အဖေက အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ပုခုံးကို ဖက်ထားတယ်။ တချို့ပုံတွေမှာ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ထားကြတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ခုခု ပြုတ်ကျသွားသလိုပဲ။ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ အဖေ... အဖေ ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တာပဲ။ "အဖေ့ဘဝမှာ မင်းအမေကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး" လို့ အမြဲပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက အခုတော့ ကျွန်မနားထဲမှာ လှောင်ရယ်သံတွေလို ဖြစ်နေပြီ။
"နှင်း... ဘာလုပ်နေတာလဲ"
အဖေ့အသံကြောင့် ကျွန်မ တုန်တက်သွားပြီး ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် ပြန်ချလိုက်မိတယ်။ အဖေက ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတာ။ ခါးမှာ ပုဆိုးကို ကတောင်းကျိုက်ထားပြီး ခေါင်းမှာ တဘက်အိုကြီး ပတ်ထားတဲ့ အဖေ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ရောပြွမ်းလာတယ်။
"အဖေ့ဖုန်းထဲက အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ"
ကျွန်မရဲ့ တိုက်ရိုက်မေးခွန်းကြောင့် အဖေ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အဖေ့မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဖေက ဘာမှမပြောဘဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။
"အဖေ... သမီးကို ပြန်ပြောလေ။ အဖေ လိမ်ထားတာ မဟုတ်လား။ အမေ ဆုံးပြီးကတည်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာ လိမ်ညာမှုတွေပဲပေါ့။ အဲဒီမှာ ကြည့်စမ်း... အဖေတို့ ပျော်နေကြတာပဲ"
ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေပြီ။ မျက်ရည်တွေကလည်း အလိုအလျောက် ကျလာတယ်။ အဖေက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
"ဒါ... ဒါက နှင်း ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ်"
"ဘာကို မဟုတ်တာလဲ အဖေ။ ဓာတ်ပုံတွေက သက်သေပဲလေ။ အဖေ သူနဲ့ ခိုးတွဲနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ သမီးကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ။ သမီးကို အဖေ မချစ်တော့ဘူးလား"
ကျွန်မရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက မြားစိပ်တွေလို အဖေ့ဆီ တိုးဝင်သွားပေမယ့် အဖေကတော့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲ။ ခဏအကြာမှာတော့ အဖေက အခန်းထဲဝင်သွားပြီး သေတ္တာဟောင်းလေးတစ်ခုကို ထုတ်လာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အဝါရောင်သန်းနေတဲ့ စာရွက်တချို့နဲ့ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတချို့။
"အဲဒီအမျိုးသမီးက... နှင်းရဲ့ တကယ်တမ်း မွေးမိခင်ပဲ"
အဖေ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို အေးခဲသွားစေတယ်။ ကျွန်မ အခုထိ အမေလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့သူက ကျွန်မကို မွေးတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးတဲ့လား။
"အဖေနဲ့ မင်းအမေ (ကျွန်မ အမေလို့ သိထားသူ) လက်ထပ်ပြီး ငါးနှစ်ကြာတဲ့အထိ ကလေးမရခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေ့ဆီကို အဝေးက အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက အဖေ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း။ သူက အမှားတစ်ခုကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရလာပြီး အခက်အခဲဖြစ်နေတာ။ အဲဒီကလေးက မင်းပဲ နှင်း..."
အဖေ့အသံက တိမ်ဝင်သွားတယ်။
"မင်းအမေက မင်းကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် အားလုံးကို လျှို့ဝှက်ပြီး မင်းကို ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သမီးအရင်းလိုပဲ မွေးစားခဲ့ကြတာ။ အဖေ အဲဒီအမျိုးသမီးကို ပိုက်ဆံတွေ ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။ ဓာတ်ပုံတွေကတော့ သူက မင်းကို လွမ်းလွန်းလို့ ဆိုပြီး အဖေ့ဆီလာတွေ့တုန်းက ရိုက်ထားခဲ့တာတွေပါ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကပဲ ကင်ဆာရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားရှာပြီ။ အဖေ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စရိတ်စကတွေ အကုန်ကျခံပြီး ကြည့်ရှုပေးခဲ့တယ်။ ဒါကို မင်းအမေ သိရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့၊ မင်း သိသွားရင်လည်း စိတ်ဒဏ်ရာရမှာစိုးလို့ အဖေ တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးထားခဲ့တာပါ"
ကျွန်မ နားထဲမှာ ဘာအသံမှ မကြားရတော့ဘူး။ အဖေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ အဖေက တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်နေတယ်။ အဖေဟာ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းဖို့၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကို မပျက်စီးစေဖို့အတွက် "ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ဖခင်" ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်ကိုတောင် ငြိမ်ခံဖို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပဲ။ အဖေဟာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ ပွင့်လင်းမှုတွေကို စတေးပြီး ကျွန်မအတွက် လုံခြုံတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့တာ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုက အဆပေါင်းများစွာ တိုးဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုက အဖေ့ကို အထင်လွဲခဲ့လို့ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှု။
"သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" အဖေက တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ အဖေ့ခြေထောက်နားမှာ ဝပ်စတွားချပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ အဖေ့ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံဟာ ဖောက်ပြန်မှုရဲ့ ပြယုဂ်မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါဟာ အဖေ့ရဲ့ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေရဲ့ သက်သေပဲ။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ အဖေ ထိန်းသိမ်းခဲ့တဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်မလည်း ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းသွားမယ်။ အဖေ့ကို ကျွန်မ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘူး။ အဖေ့ဘဝရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ကျွန်မကပဲ ဝေမျှထမ်းပိုးပေးတော့မယ်။ အဖေ ကျွန်မကို ချစ်သလိုမျိုး၊ အဖေ့ရဲ့ ပုံရိပ်ကို မထိခိုက်စေဖို့ ကျွန်မရဲ့ သိချင်စိတ်တွေကို စတေးလိုက်ပြီ။
အပြင်မှာ မိုးက စဲသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်ဝန်းထဲက မိုးကတော့ အဖေ့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မေတ္တာကို မြင်ယောင်ရင်း တစိမ့်စိမ့် ရွာသွန်းနေဆဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို သင်မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အဲဒီအမှောင်ထုဟာ သင့်အတွက် အလင်းရောင်ဖြစ်စေဖို့ သူကိုယ်တိုင် လောင်မြိုက်ထားရတဲ့ ပြာမှုန်တွေ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ အမှန်တရားကို သိရတာထက်၊ ချစ်ရသူရဲ့ စတေးမှုကို နားလည်ပေးလိုက်တာက ပိုပြီး မြင့်မြတ်ပါတယ်။