ခဲအိုနှင့်ဖြတ်သန်းခဲ့မိတဲ့ ညတည
ခဲအိုနှင့်ဖြတ်သန်းခဲ့မိတဲ့ ညတည
အခန်းဦး - အမှောင်ထဲက အစပြုခြင်း
ကျွန်မဘဝရဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းတွေဟာ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေတဲ့ အဲဒီသောကြာနေ့ညကစတင်ခဲ့တာလို့ ပြောရင် မှားမယ်မထင်ပါဘူး။ အလုပ်ကနေ အကြောင်းမဲ့အထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့နေ့၊ အဆောင်လခပေးဖို့ နောက်ကျနေလို့ အဆောင်ရှင်ရဲ့ မျက်နှာထားကို မကြည့်ချင်တာနဲ့ပဲ ကျွန်မဟာ တစ်ဦးတည်းသော အစ်မဖြစ်သူ မစုတို့အိမ်ကို ခြေဦးလှည့်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေတာက အားကိုးရာမဲ့မှုနဲ့ မျက်ရည်တွေရယ်၊ ပြီးတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းလွန်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အစ်မဖြစ်သူက ကျွန်မကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုခဲ့ပေမဲ့ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုသူရရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ ကျွန်မအတွက် အမြဲတမ်း စိမ်းသက်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညကတော့ အရာအားလုံးက ထူးခြားနေခဲ့ပါတယ်။
အခန်းနှစ် - နီးစပ်မှု အခိုက်အတန့်
မစုက ညပိုင်း ဈေးပိတ်သိမ်းဖို့ အပြင်ထွက်သွားချိန်မှာ အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ ကိုသူရပဲ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ အိမ်အပြင်မှာတော့ မိုးက တဝေါဝေါရွာလို့။ ကျွန်မကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားတဲ့အကြောင်း၊ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝအကြောင်းတွေကို တွေးပြီး ငိုနေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုသူရက ကျွန်မဘေးမှာ လာထိုင်တယ်။ "ညီမလေး... စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်ကိုတို့ ရှိတာပဲ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ ဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ သတိလက်လွတ်ဖြစ်ခဲ့မိတယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ခဲအို၊ ကျွန်မအစ်မရဲ့ ခင်ပွန်းဆိုတာထက် ကျွန်မကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသားလို့ ထင်မှတ်မှားခဲ့မိတဲ့အထိ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာမဲ့မှုက ကြီးစိုးခဲ့ပါတယ်။
အခန်းသုံး - လမ်းမှားခြင်း၏ အစ
နီးစပ်မှုကနေ ရင်းနှီးမှု၊ ရင်းနှီးမှုကနေ မှားယွင်းတဲ့ နွေးထွေးမှုတွေဆီကို ကူးပြောင်းဖို့က စက္ကန့်ပိုင်းပဲ ကြာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီညက ခံစားချက်တွေဟာ အမှားမှန်းသိပေမဲ့ ကျွန်မ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ ကိုသူရရဲ့ လိုအင်တွေဟာ တစ်ထပ်တည်း ကျသွားခဲ့တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ကြားမှာ မရှိသင့်တဲ့ စည်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်မိခဲ့ကြတယ်။ အပြင်မှာ ရွာနေတဲ့ မိုးသံတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်နဲ့အတူ တစ်မျိုးထူးဆန်းတဲ့ လုံခြုံမှုကို ခံစားနေမိတာကပဲ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အားနည်းချက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီညက ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျွန်မ သိလိုက်တာက ကျွန်မဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုတင်မကဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတာပါပဲ။
အခန်းလေး - နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
နောက်ရက်တွေမှာတော့ အရာအားလုံးက ငရဲလိုပါပဲ။ မစု ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ ကိုသူရကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ ပုံမှန်အတိုင်း နေနိုင်လွန်းတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုလာတယ်။ အရင်ကလို ဂရုစိုက်တဲ့ အကြည့်တွေ မရှိတော့ဘူး။ "အစ်ကို... ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးမိတိုင်း သူက "အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ၊ မင်း အေးအေးနေရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး" ဆိုတဲ့ အေးစက်စက် စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း ကြည့်ပြီး (Seen) ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာပြန်စာမှ မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အသုံးချခံသက်သက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဆိုတာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သိလာရပါတယ်။
အခန်းငါး - နှလုံးသား ကျိုးပျက်ခြင်း
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါ မစုက ကျွန်မကို အခန်းထဲ ခေါ်တွေ့ပါတယ်။ မစုရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး အသက်ရှူသံတွေက ပြင်းထန်နေတယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပါပြီ။ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှားတွေက ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ မစုက ကျွန်မကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်ပြီး "နင် သိလား... သူက နင့်ကိုမှ မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုအရင်က အလုပ်ထဲက ကောင်မလေးနဲ့ ငြိတုန်းကလည်း ငါ အားလုံး ဖြေရှင်းပေးခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ငါ့ညီမအရင်းကိုတောင် သူက..." လို့ ပြောရင်း ငိုချလိုက်ပါတယ်။ ကိုသူရဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို မစု သိနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ မစုကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး အိမ်ထောင်ရေးကို ထိန်းထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်တော့ နောက်ထပ် ကစားစရာ သက်သက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
အခန်းခြောက် - အားလုံး ပျက်သုဉ်းခြင်း
အဲဒီနေ့မှာပဲ ကျွန်မ အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့ရပါတယ်။ မစုက ကျွန်မကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အစ်မဖြစ်သူရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးမိတဲ့သူ၊ ခဲအိုဖြစ်သူရဲ့ အသုံးချခံ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့သူဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံလိုက်ရပြီး ကျွန်မရဲ့ မိသားစု အသိုက်အဝန်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်ကလည်း မရှိ၊ နေစရာကလည်း မရှိ၊ မိသားစုကလည်း စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မဘဝဟာ အမှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီညက အမှားတစ်ခုကြောင့် ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးဟာ ပြာပုံဘဝကို ရောက်သွားခဲ့ရပါတယ်။ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေရင်း ကျွန်မ သိလိုက်တာက ဘဝမှာ အစားထိုးလို့ မရတဲ့ အရာတွေကို ကျွန်မ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ ဆိုတာပါပဲ။
အခန်းခွံ - ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ
အခုတော့ ကျွန်မဟာ ဝေးလံတဲ့ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရပါတယ်။ မစုနဲ့လည်း အဆက်အသွယ် လုံးဝ မရှိတော့သလို၊ ကိုသူရကတော့ အခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘဝသစ် ထူထောင်နေတယ်လို့ ကြားရပါတယ်။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ အဲဒီညက အမည်းစက်ဟာ ဘယ်တော့မှ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရတဲ့ သမိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ အားကိုးရာ ရှာခဲ့မိတာက မှားယွင်းတဲ့ နေရာမှာ ဖြစ်ခဲ့သလို၊ ယုံကြည်မှုကို အခြေခံရမယ့်အစား အားနည်းချက်ကို အခြေခံပြီး ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတာဟာ ကျွန်မဘဝကို အလဲထိုးသွားခဲ့တာပါ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ တည်ဆောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတတ်ပေမဲ့၊ ဖျက်ဆီးဖို့ကတော့ မှားယွင်းတဲ့ ညတစ်ညတည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူမယ့်သူကို "အနွေးထည်" လို့ ထင်မှတ်မှားခြင်းဟာ အေးခဲနေတဲ့ ဘဝကို ပိုပြီး လောင်ကျွမ်းစေရုံပဲ ရှိပါတယ်။