အဖေ့မယားငယ်၏ သားသမီးများ
အဖေ့မယားငယ်၏ သားသမီးများ
ကျွန်တော့်ဘဝဟာ နေဝင်ရီတရောအချိန်မှာ လွင့်ပျယ်သွားတဲ့ တိမ်တိုက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ အရာအားလုံးဟာ လှပနေခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ စီမံကိန်းမန်နေဂျာဆိုတဲ့ ရာထူး၊ နောက်လထဲမှာ လက်ထပ်တော့မယ့် ချစ်သူ မေ၊ ပြီးတော့ မြို့ထဲက တိုက်ခန်းအသစ်လေး။ အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ မိခင်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေးရင်း ဘဝကို အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ခါးသီးလွန်းတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။ သောက်မိတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ အဆိပ်တက်ပြီး အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားရတယ်။
အရာအားလုံးဟာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုကနေ စတင်ခဲ့တာ။ အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခုဆီကနေ "အစ်ကို... အဖေ့အတွက် အရေးကြီးလို့ပါ" ဆိုတဲ့ အသံလေး။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော် ဒါကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှု တစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံတစ်ခုရဲ့ အရေးပေါ်ဌာနရှေ့မှာ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပြိုလဲမှုတွေ စတင်ခဲ့ပြီဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တူတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့က အဖေ့ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း ဇနီးဆီက မွေးဖွားလာတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေတဲ့။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အားနည်းချက်ကတော့ အရှက်အကြောက်ကြီးတာပါပဲ။ အဖေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ညှာပြီး ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေချင်ခဲ့ဘူး။ အထူးသဖြင့် မေ့ကိုပေါ့။ မေက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာသူမို့ ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ နောက်ကြောင်းမျိုးကို သူ လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့ကို ငွေကြေးအရ စတင် ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။ အဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကြွေးမြီတွေက သူတို့ဆီမှာ ရှိနေတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေဟာ သဲထဲရေသွန်သလို ဖြစ်ကုန်တော့တယ်။
"ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ အဖေက ကိုကြီးရဲ့ နာမည်နဲ့ အာမခံပြီး ချေးထားတဲ့ ငွေတွေ ရှိတယ်"
ညီဖြစ်သူ မိုးရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အဖေဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မှတ်တွေကို ခိုးသုံးပြီး နောက်အိမ်ထောင်အတွက် အကြွေးတွေ တင်ထားခဲ့တာပဲ။ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ယူထားရတဲ့ စီမံကိန်းတွေမှာ အမှားအယွင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ရုံးက ဖုန်းတွေကို မကိုင်မိတော့ဘူး။ မေ့ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ပြီး ပြန်စာ မရေးနိုင်တဲ့ ညပေါင်းများစွာကို ကျွန်တော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း အဖေ့ရဲ့ လိမ်လည်မှုတွေနဲ့ ဟိုကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ အရာအားလုံးဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာပြီး အဲ့ဒီကလေးတွေနဲ့ တွေ့သွားခဲ့တာ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်တော် ခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ အထင်အမြင်သေးမှု၊ နာကျင်မှုနဲ့ သစ္စာဖောက်ခံရမှု။
"ဒါလား... ကိုယ် အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်က"
မေ့ရဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်က စကားလုံးတွေ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ဘာကို ရှင်းပြရမလဲ။ ကျွန်တော့်အဖေက ဖောက်ပြန်ခဲ့လို့ ဒီကလေးတွေ ရှိလာတာကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဖေ့အကြွေးတွေကို ကျွန်တော် ဆပ်နေရလို့ ငါတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ငွေတွေ မရှိတော့ဘူးလို့လား။ မေက ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီညကစပြီး သူမဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုမှ မလာတော့ဘူး။ Viber ကနေ ပို့လိုက်တဲ့ "တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကလည်း Seen ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာ မလာခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီ "Seen" ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နိဂုံးတစ်ခုလိုပါပဲ။
အလုပ်မှာလည်း ပြဿနာတွေ တက်လာတယ်။ ငွေကြေးအရှုပ်အရှင်းတွေထဲ ကျွန်တော့်နာမည် ပါနေတာကြောင့် ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ရာထူး၊ ဂုဏ်ရှိန်၊ အချစ်... အရာအားလုံးဟာ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တိုက်ခန်းကို ရောင်းပြီး အကြွေးတွေ ဆပ်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ မိခင်နဲ့အတူ ဆင်ခြေဖုံးက အိမ်ငှားလေးတစ်ခုထဲ ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံး နာကျင်မှုက အဲ့ဒီမှာ မဟုတ်သေးဘူး။
ကျွန်တော့်အမေ သေခါနီးမှာ ပြောပြခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ ကျိုးပျက်သွားစေခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ "မယားငယ်" လို့ ကျွန်တော် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက တကယ်တော့ အဖေ့ရဲ့ တရားဝင် ပထမဇနီးဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော့်အမေကမှ အဖေ့ကို အတင်းအကျပ်ယူခဲ့တဲ့ ဒုတိယဇနီး ဖြစ်နေတာပါ။ အဖေက သူ့ရဲ့ ပထမမိသားစုကို ချစ်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်နာမည်ကို သုံးပြီး သူတို့ကို ကာကွယ်ခဲ့တာ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို အသုံးချခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်ကသာ သူတပါးရဲ့ နေရာကို လုယူထားတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အလုပ်မရှိ၊ ချစ်သူမရှိ၊ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိ။ ဟိုကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ဘဝကို သူတို့ဘာသာ ရုန်းကန်ရင်း ကျွန်တော့်ကို သနားကရုဏာနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ကယ်တင်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်နေခဲ့တာပဲ။ ညစဉ် ညတိုင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ထိုင်ရင်း မေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်မိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကျိုးပျက်မှုတွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အမှားတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရဲတိုက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ အုတ်တစ်ချပ်ချင်းစီ ပြုတ်ကျလာတဲ့အခါမှာတော့ အောက်က အုတ်မြစ်ကလည်း အတုအယောင်တွေ ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ နာကျင်မှုဆိုတာ ခံစားရတာထက်၊ ကိုယ်ယုံကြည်ထားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက လိမ်ညာမှုတစ်ခုမှန်း သိလိုက်ရတာက ပိုပြီး ဆိုးဝါးပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားဆိုတာ တခါတလေမှာ ကိုယ်တည်ဆောက်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ပြာကျအောင် ရှို့ပစ်လိုက်မှ ထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ မီးလျှံတစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘဲ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘဝဟာ သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ထက်တောင် ပိုပြီး အန္တရာယ်များလှပါတယ်။