ကျွန်တော့်ခယ်မ ဗိုက်ကြီးသည်သရဲမ
ကျွန်တော့်ခယ်မ ဗိုက်ကြီးသည်သရဲမ
အခန်းတစ်
အိမ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း စိုထိုင်းထိုင်းအနံ့တစ်ခု စွဲကပ်နေတာ တစ်လကျော်ပြီ။ အဲဒါဟာ မိုးရေနံ့လိုလို၊ ပုပ်သိုးသိုးအနံ့လိုလိုနဲ့ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲမှာတင်မကဘဲ ရင်ဘတ်ထဲအထိပါ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေတာ။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ အိမ်အပေါ်ထပ်ကို မော့ကြည့်မိတိုင်း ကျောရိုးထဲကနေ စိမ့်ခနဲ အေးသွားတတ်တယ်။ ခယ်မဖြစ်သူ မေနှင်း တစ်ယောက် ဆုံးပါးသွားတာ သိပ်မကြာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာ သူမ ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ သူမရဲ့ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ ခြေသံတွေ၊ ညည်းတွားသံတွေနဲ့ အထူးသဖြင့်... အဲဒီ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြီးကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်တော် ခဏခဏ မြင်နေရတာ။
အခန်းနှစ်
မေနှင်းဟာ ကျွန်တော့်အစ်ကို ကိုမင်းမင်းရဲ့ ဇနီး။ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ မေနှင်းက သဘောကောင်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူပါ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း မောင်အရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းမင်းကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာဆိုတော့ အလုပ်အရမ်းများတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်မို့ အိမ်မှာပဲ အနေများတဲ့အတွက် မေနှင်းနဲ့ ကျွန်တော်က ပိုခင်မင်ခဲ့ကြတယ်။ သူမ ကိုယ်ဝန်ရလာတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး ပျော်ခဲ့ကြတာပေါ့။ "ကိုကျော်ဇင်... ကျွန်မ ကလေးလေးက ဦးလေးဖြစ်သူနဲ့ တူရင် ကောင်းမှာပဲနော်၊ စိတ်ထားနူးညံ့အောင်လို့" ဆိုပြီး မေနှင်းက ပြုံးပြီး ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် အခုထိ ကြားယောင်နေတုန်း။
အခန်းသုံး
အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတဲ့နေ့က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ည။ ကိုမင်းမင်း အလုပ်ကနေ ပြန်မလာသေးဘူး။ မေနှင်းက ဗိုက်ကြီးတကားကားနဲ့ လှေကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာရင်း ခြေချော်ကျသွားတယ်လို့ ကိုမင်းမင်းက ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အပြင်ကနေ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ မေနှင်းက သွေးအိုင်ထဲမှာ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အိမ်အပေါ်ထပ်က ကိုမင်းမင်းရဲ့ အခန်းဆီကို စိုက်ကြည့်နေရင်း အသက်ပျောက်သွားခဲ့တာ။ ကလေးလေးရော မေနှင်းရော ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကိုမင်းမင်းဟာ သိပ်ပြီး ဝမ်းနည်းပုံမရတာပဲ။ သူက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေခဲ့တယ်။
အခန်းလေး
မေနှင်းဆုံးပြီး နောက်ပိုင်း အိမ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်လာတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးကို တစ်ယောက်ယောက်က လာခေါက်တတ်တယ်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့၊ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဗိုက်ကို လက်နဲ့မပြီး တရွတ်တိုက် လျှောက်သွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို အိမ်ရဲ့ ထောင့်စွန်းတွေမှာ မြင်ရတတ်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှမလုပ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နာကျင်မှုတွေ၊ အမုန်းတရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကိုမင်းမင်းကတော့ "မင်း စိတ်ချောက်ချားနေတာပါ ကျော်ဇင်ရာ၊ နားလိုက်ဦး" လို့ပဲ ခပ်အေးအေး ပြောတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းမင်း ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်ဘဲ အရက်တွေ အလွန်အကျွံ သောက်လာတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။
အခန်းငါး
ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတယ်။ တစ်ညမှာ ကိုမင်းမင်း အပြင်ထွက်သွားတုန်း မေနှင်းနဲ့ ကိုမင်းမင်းတို့ရဲ့ အခန်းထဲကို ကျွန်တော် ခိုးဝင်ခဲ့မိတယ်။ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေချင်တဲ့ စိတ်က ကျွန်တော့်ကို တွန်းအားပေးနေတာ။ အခန်းထဲမှာ မေနှင်းရဲ့ အနံ့လေးတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ကုတင်အောက်က သေတ္တာအိုလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ မေနှင်း ရေးထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီလေး တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။ ဒိုင်ယာရီကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားခဲ့တယ်။ "ကိုမင်းမှာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ သူ ကျွန်မကို သတ်ချင်နေတယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးက သူ့ကလေးမဟုတ်ဘူးလို့ သူက စွပ်စွဲနေတယ်" တဲ့။ စာသားတွေက သွေးပျက်စရာ။ အဆိုးဆုံးက နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ရေးထားတဲ့ စာသားပဲ။ "ကိုမင်းက ကိုကျော်ဇင်နဲ့ ကျွန်မကို မှားနေတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ သူ ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေပြီ။"
အခန်းခြောက်
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ကိုမင်းမင်း ဝင်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ အရက်ပုလင်းနဲ့။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီမြန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ "မင်း အားလုံး သိသွားပြီပေါ့လေ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "မင်းက ငါ့ညီမို့လို့ ငါ အကုန်ဖုံးကွယ်ပေးထားတာ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလေ!" ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြား ငြင်းပေမဲ့ သူက နားမထောင်ဘူး။ ကိုမင်းမင်းက ကျွန်တော့်ဆီကို ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ အခန်းထဲက မီးလုံးတွေ မှိန်သွားပြီး အေးစိမ့်တဲ့ လေထုက ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ အခန်းထောင့်ကနေ မေနှင်း ထွက်လာတယ်။ သူမရဲ့ ဗိုက်ကြီးက ပိုပြီး ဖောင်းကားနေပြီး အဲဒီထဲကနေ ကလေးငိုသံလိုလို၊ တောတိရစ္ဆာန်အော်သံလိုလို အသံတွေ ထွက်နေတယ်။ သူမက ကိုမင်းမင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွေးမျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်။
အခန်းခုနစ်
ကိုမင်းမင်းက ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်ရင်း "မလာနဲ့! မလာနဲ့! မင်းကို ငါ လှေကားပေါ်က တွန်းချခဲ့တာ မင်းအမှားလေ၊ မင်းက ငါ့ညီနဲ့ ဖောက်ပြန်တာကိုး!" လို့ အော်ဟစ်တော့တယ်။ မေနှင်းက ဘာမှမပြောဘဲ ကိုမင်းမင်းရဲ့ လည်ပင်းကို သူမရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ညှစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ မေနှင်းက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ မရှိတော့ဘူး။ နာကျင်မှုနဲ့ နှုတ်ဆက်ခြင်းတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ "မောင်လေး... သတိထားပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက် အရာအားလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကိုမင်းမင်းကို လှေကားခြေရင်းမှာ လည်ပင်းကျိုးပြီး သေဆုံးနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ရဲတွေကတော့ မတော်တဆ ချော်ကျတာလို့ပဲ ကောက်ချက်ချကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ကိုမင်းမင်းရဲ့ လည်ပင်းမှာ လက်ဗွေရာတွေ ထင်ကျန်နေခဲ့တာကို။ ကျွန်တော် အခုတော့ အဲဒီအိမ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတစ်ရံ ညဘက်တွေမှာ ကလေးချော့တေးသံလေးကို ကြားရတတ်သေးတယ်။ မေနှင်းကတော့ သူမကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့၊ သူမကို မယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လောကကြီးကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အချစ်ဆုံးသူတွေရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုအောက်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံးသူက ပေးတဲ့ဒဏ်ရာဟာ ဘယ်တော့မှ အမာရွတ်မကျန်ဘဲ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေတတ်တယ်။ လူသေတွေက စကားမပြောနိုင်ဘူးဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့က နာကျင်မှုတွေနဲ့ အမှန်တရားကို ချပြတတ်ကြတာပါ။