လင်ချစ်ဆေး
လင်ချစ်ဆေး
အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုယ်တောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ အခန်းထောင့်က နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ သောကတွေကို ရေတွက်နေသလိုပဲ။ အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း။ ဟိုဘက်အခြမ်းက လွတ်နေတာ ကြာပြီ။ လင်ယောက်ျားဆိုတာ အိမ်ဦးနတ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ကိုသူဟာ ဖမ်းဆုပ်လို့မရတဲ့ တိမ်တိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ အရာအားလုံးက ပန်းခင်းခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုသူ့ဆီကနေ စိမ်းသက်တဲ့ အနံ့အသက်တွေ ရလာတယ်။ အလုပ်တွေ အရမ်းများတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေ၊ ဖုန်းကို မှောက်ထားတတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်တွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အမေးတွေကို ခါးခါးသီးသီး တုံ့ပြန်တတ်တာတွေ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားရတယ်။ "ငါ့ကို သူ မချစ်တော့ဘူးလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နေ့ညမရွေး နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့တော့ ငယ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကနေတစ်ဆင့် အင်းစိန်ဘက်က ဆရာကြီးတစ်ယောက်အကြောင်း ကြားခဲ့ရတယ်။ "လင်ချစ်ဆေး" တဲ့။ အစကတော့ ကျွန်မ မယုံပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်စိတ်က ယုံကြည်မှုကို လွှမ်းမိုးသွားတဲ့အခါ ကျွန်မ အဲဒီဆရာကြီးဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဆရာကြီးပေးလိုက်တာက အညိုရောင် အမှုန့်အိတ်ကလေးတစ်အိတ်။ "ဒါကို သူသောက်မယ့် ကော်ဖီထဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟင်းထဲဖြစ်ဖြစ် ခိုးထည့်လိုက်။ သုံးရက်အတွင်း မင်းခြေဖဝါးအောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထား၊ စိတ်ရင်းနဲ့ မချစ်ရင်တော့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိတတ်တယ်" တဲ့။
ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ လက်ထဲက အိတ်ကလေးကို ကြည့်ပြီး တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ရပ်မှန်း သိပေမဲ့ ကိုသူ့ကို တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ဆီ အပါမခံနိုင်ဘူး။ အဲဒီည ကိုသူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတယ်။ မျက်နှာက ညှိုးငယ်လို့။ ကျွန်မ ဘာမှမမေးဘဲ သူသောက်နေကျ ကော်ဖီပူပူလေးတစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်တယ်။ လက်ထဲက အညိုရောင်အမှုန့်တွေကို ကော်ဖီထဲ ထည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက အေးစက်နေခဲ့တယ်။
"ကိုသူ... ကော်ဖီသောက်လိုက်ဦး"
ကိုသူက ကျွန်မကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်တယ်။ အကြည့်တွေက နာကျင်မှု တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ ကော်ဖီကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်တယ်။ နောက်ရက်တွေမှာလည်း ကျွန်မ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ တကယ်ပဲ ဆေးစွမ်းပြတာလားတော့ မသိဘူး။ ကိုသူ အပြင်မထွက်တော့ဘူး။ အိမ်မှာပဲ ကျွန်မအနားမှာ ကပ်နေတော့တယ်။ ကျွန်မ ပျော်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ဖြူဖျော့လာတာကို တွေ့ရတော့ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်လာတယ်။
"ကိုသူ... နေမကောင်းဘူးလား" လို့ မေးရင် သူက "မင်းအနားမှာပဲ နေချင်လို့ပါ နှင်းရယ်" လို့ အားနည်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြန်ဖြေတတ်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "ဆေးစွမ်းကြောင့်ပဲ" လို့ တွေးပြီး ကျေနပ်နေခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျေနပ်မှုက ခဏတာပဲ ခံခဲ့တာပါ။
တစ်ညမှာတော့ ကိုသူ ကုတင်ပေါ်မှာတင် သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ဆေးရုံကို ပို့ခဲ့ရတယ်။ ဆေးရုံက အရေးပေါ်ခန်းရှေ့မှာ စောင့်နေရင်း ကျွန်မ တုန်ယင်နေခဲ့မိတယ်။ ဆရာဝန် ထွက်လာတဲ့အခါ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလိုပဲ။
"လူနာက ဦးနှောက်အကျိတ် (Brain Tumor) နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီပဲ။ ဘာလို့ အခုမှ လာပြတာလဲ။ သူ သောက်နေတဲ့ ဆေးတွေကလည်း ရောဂါကို ပိုဆိုးစေတဲ့ ဓာတ်မတည့်တာတွေ ပါနေတယ်"
ကျွန်မ နားထဲမှာ အုန်းခနဲ မြည်သွားတယ်။ ဘာဆေးတွေလဲ။ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ "လင်ချစ်ဆေး" တွေလား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကိုသူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်မဆီ စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးတယ်။ "ဒါက ကိုသူ မင်းကို ပေးခိုင်းထားတာ ကြာပြီ။ သူ မင်းကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ဖုံးထားတာ" တဲ့။
စာအိတ်ထဲမှာ ကိုသူ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး။ စာမျက်နှာတွေကြားမှာ ကျွန်မ ငိုရှိုက်မိတော့တယ်။
"နှင်းရယ်... ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ ကိုယ့်မှာ ရောဂါရှိနေတာ သိကတည်းက မင်းကို အဝေးတွန်းပို့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ မင်း ကိုယ့်ကို မုန်းသွားရင် ကိုယ်မရှိတဲ့အခါ မင်း နာကျင်မှု သက်သာမယ် ထင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကိုယ့်ကို တိုက်တဲ့ ကော်ဖီထဲမှာ ဘာတွေပါနေလဲ ကိုယ်သိပါတယ်။ အဲဒါတွေက ဆေးမဟုတ်မှန်းလည်း ကိုယ်သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်ကို အနားမှာ ရှိစေချင်လို့ လုပ်တာဆိုတာ သိလို့ ကိုယ် အပြုံးပျက်မပျက် သောက်ခဲ့တာပါ။ မင်း ပျော်နေရင် ကိုယ်လည်း ကျေနပ်ပါတယ်"
ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်မ သံသယတွေကြောင့်၊ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မကုန်ဆုံးစေခဲ့ဘူး။ သူဟာ ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မအတွက် ငွေတွေအများကြီး စုဆောင်းပေးဖို့ အလုပ်တွေကို အပြင်းအထန် လုပ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ "ဆေး" ဆိုတဲ့ အဆိပ်တွေက သူ့ရဲ့ ဝေဒနာကို ပိုဆိုးစေခဲ့တာ။
ကိုသူ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာက နောင်တတွေနဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အိမ်အိုကြီးပဲ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ကော်ဖီဖျော်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သောက်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ လင်ချစ်ဆေးဆိုတာ အပြင်မှာ မရှိပါဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ယုံကြည်မှုနဲ့ နားလည်မှုသာလျှင် အကောင်းဆုံး ဆေးစွမ်းတစ်ခွက် ဖြစ်ခဲ့တာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတာထက်၊ ကိုယ့်အမှားကြောင့် ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် သတ်ခဲ့မိတဲ့ ချစ်ခြင်းတရားရဲ့ အုတ်ဂူတစ်ခုပါပဲ။
ချစ်ခြင်းတရားမှာ အတ္တနဲ့ သံသယကို ဆေးအဖြစ် အသုံးမပြုပါနဲ့။ အဲဒီဆေးက ချစ်သူကို မဟုတ်ဘဲ၊ ချစ်ခြင်းတရားကိုသာ အရင်ဆုံး သေဆုံးစေမှာ မို့လို့ပါ။