ကျွန်တော့်မိန််းမ မိန်းမပျက်
ကျွန်တော့်မိန်းမ မိန်းမပျက်
လမ်းထိပ်က ကွမ်းယာဆိုင်မှာရော၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာပါ ကျွန်တော့်မိန်းမအကြောင်းက ခေါင်းစဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ "ကိုကျော်စွာ့မိန်းမကတော့ကွာ... တစ်ညတစ်မျိုး မရိုးရဘူး" ဆိုတဲ့ လှောင်ပြောင်သံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ပြီးပဲ ဖြတ်လျှောက်ခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲကို ခြေချလိုက်တိုင်း ရတဲ့ ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းတွေ၊ အခန်းထောင့်မှာ ပုံနေတဲ့ တန်ဖိုးကြီးအိတ်တွေနဲ့ ဖိနပ်တွေက ကျွန်တော့်ကို စိမ်းစိမ်းကားကား နှုတ်ဆက်နေကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စုခဲ့ဆောင်းခဲ့တဲ့ အချစ်ဦးသူငယ်ချင်းဘဝကနေ လင်မယားအဖြစ် နွေးနွေးထွေးထွေး နေခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေက အိမ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။ သီရိက သိပ်အေးဆေးတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော့်အလုပ်ကရတဲ့ လစာလေးနဲ့တင် သူရောင့်ရဲခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်တော် ဆိုးဆိုးရွားရွား ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ခါးအောက်ပိုင်း သေသွားမလို ဖြစ်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီတုန်းက ဆေးရုံစရိတ်တွေ၊ ခွဲစိတ်စရိတ်တွေက သိန်းရာနဲ့ချီ ကုန်ခဲ့တာ။ သာမန်ရုံးစာရေးတစ်ယောက်ရဲ့ စုဆောင်းမှုက ဖျတ်ခနဲ ကုန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိပ်ရာပေါ်မှာ လှုပ်မရဘဲ လဲနေတုန်း သီရိဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်ချောင်လာပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ အပြင်ထွက်တာတွေ များလာတယ်။ အစကတော့ အလုပ်အသစ်ရတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ညဘက်တွေမှာ သူပြန်လာတာ နောက်ကျလာတယ်။
တစ်ညမှာ သူပြန်လာတော့ အရက်နံ့တွေ နံနေတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမမေးခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်တော့်ကို လာဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတာကိုပဲ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားခဲ့မိတယ်။ သူမရဲ့ အသားစိုင်တွေပေါ်မှာ တွေ့လိုက်ရတဲ့ အညိုအမည်းစွဲနေတဲ့ အမှတ်အသားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း မွှန်းပစ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်တော့်အသက်ကို ဆက်ဖို့၊ ကျွန်တော့်ဆေးဖိုးတွေပေးဖို့ သီရိဟာ သူ့ရဲ့ သိက္ခာကို ရောင်းချနေပြီဆိုတာ။
အိမ်နီးနားချင်းတွေက ကွယ်ရာမှာ "မိန်းမပျက်" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တင် "မင်းမိန်းမကို ဆုံးမဦး" လို့ လာပြောတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ လူအောက်တန်းစား တစ်ယောက်လို ငြိမ်ခံနေခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ သီရိက ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး "ရှင်မရှိရင် ကျွန်မ ဘာအတွက်နဲ့များ ဒီလိုဘဝမျိုးမှာ ဆက်နေရတော့မှာလဲ" လို့ မေးခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျွန်တော် ဆက်ရှင်နေခဲ့ရတာ။
ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သီရိဟာ အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘဲ အိမ်ပြန်နောက်ကျရုံတင်မကဘဲ အိမ်ကိုပါ ယောက်ျားတွေ ခေါ်လာတတ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အခန်းထဲမှာ သော့ပိတ်ထားပြီး အပြင်မှာ ရယ်သံတွေ၊ သောက်စားသံတွေနဲ့ ဆူညံနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အခန်းထဲမှာ နားကို လက်နဲ့ပိတ်ပြီး ငိုနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုက အခုတော့ သူ့ကို နာကျင်မှုတွေကနေ ထုံထိုင်းသွားစေတဲ့ လမ်းမှားပေါ် ရောက်သွားစေခဲ့ပြီလား။
ဒီနေ့ညတော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သီရိ အိမ်ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူက ထုံးစံအတိုင်း မူးနေတယ်။ မျက်တောင်တုတွေက တဝက်လောက် ကွာကျနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အပြည့်။ ကျွန်တော် သူ့ရှေ့မှာ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံထုတ်လေးကို ချပြလိုက်တယ်။ ဒါက ကျွန်တော် လပေါင်းများစွာ ခိုးပြီး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ဆီကနေ အကူအညီတောင်းပြီး စီစဉ်ထားတဲ့ တခြားမြို့က အလုပ်လက်မှတ်တစ်ခု။
"သီရိ... ငါတို့ ကွာရှင်းရအောင်"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူ ဆတ်ခနဲ တုန်သွားတယ်။ ပြီးတော့ အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်တယ်။
"ဘာလဲ... ရှင်က အခုမှ သိက္ခာကို ငဲ့နေတာလား။ ကျွန်မ ရှာကျွေးတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဆေးကုပြီး နေကောင်းလာတော့ ကျွန်မကို ရွံသွားပြီလား"
သူ့စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရင်ဝကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး သရုပ်ဆောင်ရမယ်။ သူ့ကို ဒီဘဝကနေ ဆွဲထုတ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်က လူယုတ်မာ တစ်ယောက် ဖြစ်မှရမယ်။
"ဟုတ်တယ်။ မင်းလို မိန်းမမျိုးနဲ့ တစ်အိမ်တည်း နေရတာ ငါ အော့နှလုံးနာလှပြီ။ အပြင်က လူတွေက ငါ့ကို ဘယ်လိုကြည့်နေကြသလဲ မင်းသိလား။ ငါ့ဘဝက မင်းကြောင့် အရှက်ကွဲရပေါင်း များပြီ။ ဒီမှာ မင်းအတွက် ပိုက်ဆံ... မင်းသွားချင်တဲ့နေရာ သွားတော့။ ငါ့မျက်စိရှေ့က အခုချက်ချင်း ထွက်သွား"
သီရိက ကျွန်တော့်ပါးကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ သစ္စာဖောက်ခံရမှုတွေက အထင်းသား။ သူ အိတ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်ကနေ ပြေးဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အနောက်ကနေ လိုက်မတားခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်တော့်ကို မုန်းပြီး ထွက်သွားမှသာ သူ့ဘဝသစ်ကို သူ ပြန်စနိုင်မှာ။ ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ သူ ဆက်ပြီး အညစ်အကြေးတွေထဲမှာ နစ်မနေစေချင်တော့ဘူး။
သူထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို ရောင်းလိုက်တယ်။ ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူ့ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲကို အမည်မဖော်ဘဲ လွှဲပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ ဘိုးဘွားရိပ်သာတစ်ခုကိုပဲ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။
တကယ်တော့ လူတွေ သိထားတဲ့ "မိန်းမပျက်" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ သီရိဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကယ်တင်ရှင် နတ်သမီးလေးပါ။ ကျွန်တော်ကသာ သူမရဲ့ အတောင်ပံတွေကို ရိုက်ချိုးခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာပါ။ တစ်နေ့မှာ သူ လူတန်းစေ့ နေနိုင်တဲ့အခါ၊ ကျွန်တော့်ကို မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ဘဝကို အောင်မြင်အောင် တည်ဆောက်နိုင်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီပေးဆပ်မှုက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားမှာပါ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်လေးက ခုတော့ တစိမ်းတွေ ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ။ လမ်းထိပ်က လူတွေကတော့ "ကျော်စွာ့မိန်းမ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ နောက်ပါသွားပြီတဲ့" လို့ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေကြတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က သီရိကို "မိန်းမပျက်" လို့ မခေါ်ကြတော့ဘဲ "လင်ကောင်မပေါ်တဲ့ မိန်းမ" လို့ပဲ ပြောကြတော့မှာမို့ပါ။
တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ဆိုတာ အတူတူရှိနေဖို့ထက်၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဘဝ လှပဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင်က လူဆိုးအဖြစ် ခံယူပြီး ဝေးထွက်သွားပေးရတာမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို သိပ်ချစ်ခဲ့တာ သီရိ မသိရင်တောင်မှ ကောင်းကင်ကြီးကတော့ သက်သေရှိမှာပါ။
အမှန်တရားဆိုတာ နှလုံးသားထဲမှာပဲ ရှိနေရင် လုံလောက်ပါပြီ။ လူတွေမြင်တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေက ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို လူတိုင်းမသိနိုင်သလို၊ ပေးဆပ်မှုတိုင်းမှာလည်း ဂုဏ်ပုဒ်တွေ မပါတတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ကယ်တင်ဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စတေးရတတ်တာဟာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အချစ်ပါပဲ။