ဦးလေးအရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှုကိုခံရတဲ့ တူမ
ဦးလေးအရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှုကိုခံရတဲ့ တူမ
အခန်းတစ် - အမှောင်ထဲက ရိပ်မြုံ
အပြင်မှာ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို ကျလာတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံထက်တောင် ပိုကျယ်နေသလားပဲ။ အိမ်ထဲမှာတော့ အေးစိမ့်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ဖဝါးတွေကတော့ ချွေးစေးတွေ ပြန်လို့။ ဒီအိမ်ကြီးဟာ ကျွန်မအတွက် တစ်ချိန်က လုံခြုံရာ ရိပ်မြုံဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မိဘတွေ မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်မကို ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်လာခဲ့တဲ့ ဦးလေးမြတ်နိုးဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အဖေတစ်ယောက်လို၊ ဘုရားတစ်ဆူလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်မကို ဝါးမြိုတော့မယ့် သားရဲတွင်းကြီးတစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဦးလေးရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ မောလာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခုကို ကြောက်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကိုကြောက်နေမှန်းတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိသေးဘူး။
အခန်းနှစ် - ယုံကြည်ခြင်းရဲ့ အခြေခံ
ကျွန်မ အသက် ရှစ်နှစ်သမီးမှာ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကားအက်စီးဒင့်နဲ့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ဦးလေးမြတ်နိုးက ကျွန်မကို လက်တွဲခေါ်ခဲ့တာ။ "နှင်း... သမီးမှာ ဦးလေးရှိတယ်နော်၊ ဘာမှမကြောက်နဲ့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အားဆေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဦးလေးက လူပျိုကြီး။ ကျွန်မကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက်ပဲ သူ အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ဘူးလို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မကလည်း ဦးလေးကို အရာရာ ယုံကြည်တယ်။ ဦးလေး ကျွေးတာစား၊ ဦးလေး ပေးတာဝတ်ပြီး ဦးလေးရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ပျော်ခဲ့ရတယ်။ ဦးလေးက ကျွန်မအတွက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပဲ။ ဘယ်သူက ဘာပြောပြော ဦးလေးက ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ နာကျင်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ကျောက်စာတိုင်လို ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားခဲ့တာ။
အခန်းသုံး - အလှည့်အပြောင်း
အရာရာက ကျွန်မ ဘွဲ့ရပြီးခါစမှာ စပြီး ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ဦးလေးရဲ့ အမူအရာတွေက တစ်မျိုးဖြစ်လာတယ်။ အရင်ကလို ကြင်နာတဲ့ အကြည့်တွေမဟုတ်တော့ဘဲ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်တတ်လာတယ်။ နောက်ပြီး အိမ်ကို သူစိမ်းတွေ ခဏခဏ လာတတ်တယ်။ ဦးလေးက သူတို့ကိုတွေ့ရင် မျက်နှာပျက်နေတတ်ပြီး ကျွန်မကို အခန်းထဲက အပြင်မထွက်ဖို့ အမြဲမှာတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တယ်။ "မြတ်နိုး... မင်း အကြွေးတွေက မနည်းတော့ဘူးနော်၊ မင်းမှာ ပေးစရာက မင်းတူမလေးပဲ ရှိတော့တာ မဟုတ်လား" ဆိုတဲ့ အသံကြီး။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ဦးလေးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတာက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေခဲ့တယ်။
အခန်းလေး - နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ ဦးလေးကို ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်လာတယ်။ ဦးလေးကလည်း ကျွန်မကို ရှောင်နေသလိုပဲ။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ အိမ်မှာ အတူရှိနေရင်တောင် စကားပြောဖို့ ခက်ခဲလာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ဦးလေးက ကျွန်မ အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ သူ့ဆီမှာ အရက်နံ့တွေ ရနေတယ်။ "နှင်း... ဦးလေးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်နဲ့ "ဦးလေး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" လို့ မေးမိတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ ပခုံးတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အမုန်းတရားလား၊ နောင်တလား မသေချာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "မင်း အဖေနဲ့အမေ ဆုံးတာက မတော်တဆ မဟုတ်ဘူး နှင်း... ဦးလေး လုပ်ခဲ့တာ" တဲ့။ ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ သူတော်စင်ကြီးက လူသတ်သမားတစ်ယောက်တဲ့လား။
အခန်းငါး - စိတ်ဝိညာဉ် ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကြက်သေ သေနေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက အလိုလို စီးကျလာတယ်။ ဦးလေးက ဆက်ပြောတယ်... "ငါ့မှာ အကြွေးတွေ အများကြီးပဲ နှင်း၊ မင်းအဖေရဲ့ အမွေတွေကို ငါအကုန် သုံးပစ်လိုက်ပြီ။ အခု သူတို့က မင်းကို တောင်းနေကြတယ်။ ငါ မင်းကို ရောင်းစားရတော့မယ်" တဲ့။ ဒီစကားက ကျွန်မကို သေတာထက် ပိုနာကျင်စေတယ်။ ဦးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရွံရှာမိတယ်။ ကျွန်မကို ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဦးလေး၊ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပါမယ်ဆိုတဲ့ သွေးသားအရင်းအချာကြီးက ကျွန်မကို ငွေနဲ့လဲဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်သက်တာလုံး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အမှတ်တရတွေဟာ မျက်စိရှေ့မှာတင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ လောကကြီးမှာ ကျွန်မဟာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားပြီ။
အခန်းခြောက် - ပြိုကွဲခြင်း အမှတ်
ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဦးလေးက ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်။ အပြင်မှာ လူတွေ လာနေကြပြီ။ သူတို့ရဲ့ ရယ်သံတွေ၊ ညစ်ညမ်းတဲ့ စကားသံတွေကို အခန်းအပြင်ကနေ ကြားနေရတယ်။ ဦးလေးက တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်မကို ဆွဲထုတ်တယ်။ "သွားတော့ နှင်း... ဒါ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ" လို့ သူက အေးစက်စက် ပြောတယ်။ ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို အားကုန်သုံးပြီး တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်တယ်။ "ရှင်က လူမဟုတ်ဘူး... တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ယုတ်မာတဲ့ သတ္တဝါ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေက အရမ်းမြန်တယ်။ ကျွန်မ အနားမှာရှိတဲ့ ဖန်အိုးနဲ့ သူ့ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အိမ်ပြင်ကို မိုးထဲရေထဲ ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ အသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေကို ကျွန်မ မကြားချင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သိတာကတော့ ဒီအိမ်ကြီးနဲ့ ဒီလူယုတ်မာဆီကနေ အဝေးဆုံးကို ပြေးရမယ်ဆိုတာပဲ။
အခန်းခုနစ် - နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ အခုတော့ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ အမည်လွှဲနဲ့ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။ ညတိုင်း ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတုန်းပဲ။ ဦးလေးကို ရဲက ဖမ်းသွားပြီလို့ ကြားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ကျက်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ သွေးသားအရင်းအချာဆိုတာ လုံခြုံမှုရဲ့ ပြယုဂ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး သင်ယူခဲ့ရပြီ။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက ပိုနက်သလို၊ အချစ်ဆုံးလူက လုပ်တဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကလည်း ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မ ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး အကြွင်းမဲ့ မယုံကြည်ရဲတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - သွေးသားတော်စပ်ရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်ကို အာမခံချက်မပေးနိုင်သကဲ့သို့၊ အလွန်အကျွံ ယုံကြည်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပျက်စီးရာလမ်းသို့ ပို့ဆောင်တတ်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။