book

 နောင်တများနဲ့ သမီးမိုက် မီးဖိုချောင်ထဲက လွင့်ပျံ့လာတဲ့ ထမင်းနံ့သင်းသင်းလေးဟာ ကျွန်မတို့အိမ်လေးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သက်သေထူနေကျ အမှတ်အသားတစ်ခုပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားမှန်း မသိခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မအဖေဟာ ရိုးသားပြီး စကားနည်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ အမေဆုံးပြီးကတည်းက ကျွန်မကို တစ်ကိုယ်တည်း ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်လို့ သူ့လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းနေပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီလက်တွေဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလုံခြုံဆုံး ခိုလှုံရာတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ "သမီး... ထမင်းစားရအောင်လေ" အဖေ့ရဲ့ အသံဟာ အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ရေမွှေးတွေ အပြိုင်အဆိုင်ဆွတ်ရင်း မြို့ပြရဲ့ ရောင်စုံမီးတွေဆီကိုပဲ စိတ်ရောက်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ ဒီဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်လေး၊ ဒီရိုးအအ အဖေ၊ ဒီရိုးစင်းလွန်းတဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ငြီးငွေ့နေပြီ။ ကျွန်မမှာ ဒီထက်ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်၊ ဒီထက် ပိုတောက်ပြောင်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို လိုချင်ခဲ့တာ။  "အဖေပဲ စားလိုက်တော့၊ သမီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြ...

 စိတ်ချခဲ့မည် မန္တလေးမြို့ရဲ့ ညနေခင်း နေရောင်ခြည်က ရန်ကုန်နဲ့မတူဘဲ တစ်မျိုးလေး ပူစပ်စပ်နိုင်လှသည်။ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ နန်းမြို့ရိုးဟောင်းနဲ့ ကျုံးရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အေးချမ်းမှုထက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေမိသည်။ ဘေးမှာ ကားမောင်းနေတဲ့ မောင်မောင်သွင်ကတော့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင်။ သူက ကျွန်တော့်သမီးလေး မြတ်နိုးရဲ့ ချစ်သူ၊ မကြာခင်မှာ သမက်လောင်း ဖြစ်လာမယ့်သူပေါ့။ သမီးကတော့ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် လိုက်မလာနိုင်ဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်း ထည့်ပေးလိုက်တာ။ "ဖေဖေ သွားလိုက်ပါ၊ သူတို့က လူကောင်းတွေပါ" ဆိုတဲ့ သမီးရဲ့ စကားသံက နားထဲမှာ ဝဲနေတုန်း။ ကျွန်တော်ကတော့ သမီးလေးကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ စိတ်မသန့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ သမီး မျက်နှာပွင့်ဖို့အတွက် ဒီခရီးကို ကျွန်တော် လိုက်လာခဲ့ရတာပါ။  မောင်မောင်သွင်တို့အိမ်ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်မှာ အံ့ဩလွန်းလို့ ပါးစပ်တောင် မပိတ်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ ခြံဝင်းကြီးက ကျယ်လိုက်တာ၊ အိမ်ကြီးကလည်း နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလို ခန့်ထည်လွန်းလှသည်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ မိဘတွေက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ကြိုဆို...

 စိတ်သောကများတဲ့ မိန်းမ မိုးအနည်းငယ် စွေနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မသည် မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးရေစက်တွေကြား တိုးဝှေ့သွားလာနေကြသည့် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရင်ထဲမှာတော့ ဖော်ပြရခက်သည့် လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတစ်ခုက နေရာယူထားသည်။ ကျွန်မနာမည်က မေနှင်း။ အသက်က သုံးဆယ်ကျော်၊ အိမ်ထောင်သက်တမ်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဘဝကို ပြန်တွေးကြည့်တိုင်း ဟိုးအရင်က ဖတ်ဖူးခဲ့တဲ့ ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံပြင်လေးကို အမြဲသတိရမိတတ်သည်။ ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ဟာ သန်မာထွားကြိုင်းနေပေမယ့် သူ့ခြေထောက်မှာ ချည်ထားတဲ့ ကြိုးအသေးလေးတစ်ပင်ကို ဘာလို့ ရုန်းမထွက်တာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်း။ ငယ်ငယ်တုန်းက မရုန်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အသိစိတ်ဟာ ကြီးလာတဲ့အထိ စွဲမြဲနေပြီး "ငါမလွတ်နိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့တင် သူ့ကိုယ်သူ အကျဉ်းချထားတဲ့ ဆင်ကြီး။ ကျွန်မဘဝဟာလည်း အဲဒီဆင်ကြီးလိုပါပဲ။ ကျွန်မကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးကတော့ "မိသားစု" ဆိုတဲ့ အမည်နာမနဲ့ "ချစ်ခြင်းမေတ္တာ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်က စိတ်သောကတွေပါပဲ။ ကိုရဲထွဋ်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ ရှစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ကျွန်မတိ...

 အဖေအရင်းဖြစ်နေသောအခါ မိုးရွာသွန်းမှုက တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည့် ကျွန်တော့်ရုံးခန်း ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် ရှေ့နေတစ်ယောက်။ တရားမျှတမှုနောက်ကို လိုက်ရသည့် အလုပ်ဟု ဆိုသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် တရားမျှတမှုထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများကိုသာ ရတတ်ကြောင်း ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှ စားပွဲပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖိုင်တွဲများထဲ၌ လူတစ်ယောက်၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါဝင်သည်။ ထိုလူ၏ အမည်မှာ ဦးနေလင်း။ နာမည်ကြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ကုမ္ပဏီရန်ပုံငွေ အလွဲသုံးစားမှု၊ ငွေကြေးခဝါချမှုများဖြင့် စွပ်စွဲခံထားရသူဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမုန်းတရားအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အမေ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် တစ်ခါမှ ပေါ်မလာခဲ့သော၊ ကျွန်တော့်ကို မိဘမဲ့ဂေဟာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည့် အမည်မသိ ဖခင်ဆိုသူမှာ ထိုလူဖြစ်ကြောင်း လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကမှ ကျွန်တော် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အဖေဖြစ်သူကို မုန်းတီးရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့်အမေ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ တမ်းတသွားခဲ့သော အမည်တစ်ခုကို ကျွန...

 မိန်းကလေးတွေအတွက် ငရဲအိမ် အိမ်ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံခြင်းတွေ စုဝေးရာ၊ နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်အာဝါသတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျော်ဇင်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ပြီး ဒီတိုက်ခန်းလေးထဲကို စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ပန်းခင်းလမ်းတစ်ခုလို သပ္ပာယ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဆင့်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ထက်မြက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ ကျော်ဇင်ကတော့ လူချစ်လူခင်ပေါတဲ့ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ခိုင်မြဲတယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ပြီး၊ ဒီအိမ်လေးက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ထာဝရ သိမ်းဆည်းထားပေးမယ့် ရတနာသေတ္တာလေးလို့ ထင်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အမှားဆုံးသော အတွေးဖြစ်ခဲ့မယ်လို့ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျော်ဇင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး “မေ... ကိုယ်တို့ ဒီအိမ်လေးမှာ သာယာတဲ့ မိသားစုဘဝလေး တည်ဆောက်ကြမယ်နော်၊ မေ ဘာမှ ပူစရာမလိုစေရဘူး” လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း သူဟာ ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်သူမို့၊ သူ့ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်လေးတွေကို ကျွန်မက အာ...

 ကလေးတွေကိုနှိပ်စက်တဲ့ မိထွေး ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်တွေဟာ ဇနီးသည် နွယ်နွယ် ဆုံးပါးသွားတဲ့နေ့ကတည်းက စတင်ခဲ့တာပါ။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သားကြီး အောင်အောင်နဲ့ သမီးလေး စုစုတို့ရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရှင်သန်နေခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုရတာဟာ စာအုပ်ထဲကလို မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ အိမ်ထောင်မှုကိစ္စတွေ၊ ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းကိစ္စတွေနဲ့ ရုံးအလုပ်တွေကြားမှာ ကျွန်တော် ဗာဟီရတွေ များလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို သုဇာ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ သုဇာဟာ ငြိမ်သက်ပြီး အေးဆေးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ နွယ်နွန့်လို တက်ကြွလန်းဆန်းမနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင့်ကျက်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။ "ကိုကို့ကလေးတွေကို ကျွန်မ ကိုယ့်ကလေးတွေလိုပဲ ချစ်ပေးမှာပါ" လို့ သူကတိပေးခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ အရာအားလုံးဟာ ပန်းခင်းလမ်းလိုပါပဲ။ သုဇာဟာ ကလေးတွေကို မနက်စာ ပြင်ပေးတယ်၊ ကျောင်းလိုက်ပို့တယ်၊ အိမ်ကိုလည်း ပြောင်လက်နေအောင် ထားတတ်တယ်။ "ဖေဖေ... မေမေသစ်က သားတို့ကို ပုံပြင်ပြောပြတယ်" လို့ အောင်အောင်က ပျော်ပ...

 ပထွေးဆိုးရဲ့ အကြံဆိုး အိမ်အိုကြီးရဲ့ သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဖိနပ်သံလေးလေးကြီးတွေ တင်းကနဲ ကျရောက်လာတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေဟာ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားရစမြဲပါ။ အဲဒီဖိနပ်သံရဲ့ ပိုင်ရှင်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ ပထွေး ဦးထွန်းရှိန်ပါပဲ။ မိုးချုပ်လို့ အရက်နံ့ စော်နံနေတဲ့ ဦးထွန်းရှိန် အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီဆိုရင် ဒီအိမ်လေးဟာ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်အတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ အဖေရင်း ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း မေမေ့ကို အားကိုးရာရှာပေးချင်လို့ အိမ်ထောင်သစ် ထူထောင်ခွင့်ပြုခဲ့တဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ခုထိ နောင်တရလို့ မဆုံးနိုင်သေးပါဘူး။  ကျွန်မနာမည်က ရွှေ၊ အခုမှ ဆယ်တန်းတက်နေတဲ့ ညီမလေး နုနုထွေးထက် ရှစ်နှစ်လောက် ပိုကြီးပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ မြို့ပေါ်က အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အရောင်းစာရေးလုပ်ပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေရတာပါ။ မေမေကတော့ အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေရတဲ့ လူမမာတစ်ယောက်။ လေဖြတ်ထားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ မေမေဟာ ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို ငြိမ်ခံနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ရှာပါဘူး။  "နုနု... ညီမလေး၊ လာ...  ကျွန်မ ညီမလေးရဲ့ လက်ကိုဆွဲပြီး အတွင်းခန်းထဲကို အသာလေး ခေါ်သွ...

 မွေးစားသမီးက သမီးအရင်းတဲ့လား ခြံဝန်းကြီးတစ်ခုလုံး မိုးရေစက်တွေနဲ့ စိုစွတ်နေသလို ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း အေးစက်စပြုနေတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း အိမ်ရှေ့က ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ ကားဆေးနေတဲ့ မြတ်နိုးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ မွေးစားသမီး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်က မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခုကနေ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ခေါ်ယူခဲ့တဲ့ ကလေးမလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ မြတ်နိုးဟာ အမြဲတမ်း သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ "မြတ်နိုး... ပြီးရင် အထဲဝင်ခဲ့စမ်း။ မင်း နှာစေးနေတာ မဟုတ်လား။ အဝတ်အစားတွေ လဲပြီးရင် ငါ့ ကျွန်မရဲ့ လေသံက အေးစက်လှပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီးအရင်းဖြစ်သူ စုမွန်ကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲရင်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ စုမွန်က ကျွန်မရဲ့ အချစ်တော်၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ။ သူမဟာ ချောမောလှပပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ဆင်ယင်တတ်တဲ့ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးလိုပါပဲ။ မြတ်နိုးကတော့ အမြဲတမ်း ညှိုးငယ်ပြီး အရောင်မရှိတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို ကျွန်မတို့နောက်ကွယ်မှာ အရိပ်တစ်ခုလို နေထိုင်ရရှာတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ မေမေ... သမီး အခုပဲ လာ...

 မိုးနှောင်းရာသီရဲ့ ညတွေက စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းလွန်းလှပါတယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးပေါ်ကို တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အတိတ်က နာကျင်စရာ သံစဉ်တွေလို တဒိတ်ဒိတ် မြည်ဟည်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဆိုတဲ့ လူက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာတွေကို ကိုယ်တိုင်လက်နဲ့ ဖျက်ဆီးခဲ့မိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ လူ့လောကမှာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ အပြစ်တွေ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားက အဲဒီစာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်ဆိုတာ တိုတောင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကမ္ဘာပျက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ ဇနီးဖြစ်သူ မေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရတတ်တဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်။ သူမ မရှိတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်ခဲ့တာက ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်ချို။ အသက်လေးဆယ်ကျော်ရုံသာ ရှိသေးတဲ့ အန်တီချိုက ငယ်ရုပ်မပျောက်ဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးသူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ အန်တီချိုကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးက အစကတော့ သားအမိလို ရိုးသားလှပါတယ်။ မေက အိမ်မှာ မရှိတာ များတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို အန်တီချိုကပဲ အကုန်လုပ်ပေးခဲ့တာ။ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော် သောက်မယ့် ကော်ဖီကအစ၊ ညနေ...

 ကျွန်စိတ် တနင်္ဂနွေနေ့၏ မွန်းလွဲပိုင်းသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးဆီမှ လေတိုးသံသဲ့သဲ့နှင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဆီပူသံတို့ကသာ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေ၏။ ကျွန်တော်သည် တစ်ကိုယ်တည်းသမားပီပီ မိမိဘာသာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ မောင်ကျော်စွာ ရောက်လာတော့ ကျွန်တော်က ကိုက်လန်ကြော်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်ဖြစ်သည်။ “ဆရာ... ကျွန်တော် ကူမယ်လေ” သူ့စကားကို ကျွန်တော် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူတစ်ပါးကို အားကိုးရသည်ကို မနှစ်မြို့သလို၊ ကျွန်တော့်အလုပ်ထဲ တစ်စိမ်းတစ်ယောက် ဝင်ရှုပ်သည်ကိုလည်း စိတ်မရှည်တတ်သူဖြစ်၏။ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ဖြစ်ဖို့ဆိုလျှင် ကိုယ်တိုင်လုပ်မှသာ ကျေနပ်တတ်သည့် အကျင့်က ကျွန်တော့်ကို တစ်သီးပုဂ္ဂလဆန်စေခဲ့သည်။  “နေပါစေကွာ... မင်းပဲ ဟိုမှာ စာဖတ်နှင့်တော့။ ကိုယ်စားဖို့ကိုယ်လုပ်တာ ပင်ပန်းတယ်လို့ မယူဆဘူး” ဟု ပြောရင်း ဖျာပုံက သတင်းထောက်မလေး ပေးပို့ထားသော ငါးရံ့ခြောက်ဖုတ်လေးကို ဆီဆမ်းလိုက်သည်။ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသော ဆီသတ်နံ့နှင့် ငါးရံ့ခြောက်နံ့က စိတ်ကို တစ်မျိုးလေး လန်းဆန်းသွားစေသည်။  ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသည့်အခါ ရေချိုးသန့...