အဖေအရင်းဖြစ်နေသောအခါ

 အဖေအရင်းဖြစ်နေသောအခါ

မိုးရွာသွန်းမှုက တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည့် ကျွန်တော့်ရုံးခန်း ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် ရှေ့နေတစ်ယောက်။ တရားမျှတမှုနောက်ကို လိုက်ရသည့် အလုပ်ဟု ဆိုသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် တရားမျှတမှုထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများကိုသာ ရတတ်ကြောင်း ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှ စားပွဲပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖိုင်တွဲများထဲ၌ လူတစ်ယောက်၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါဝင်သည်။ ထိုလူ၏ အမည်မှာ ဦးနေလင်း။ နာမည်ကြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ကုမ္ပဏီရန်ပုံငွေ အလွဲသုံးစားမှု၊ ငွေကြေးခဝါချမှုများဖြင့် စွပ်စွဲခံထားရသူဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမုန်းတရားအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အမေ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် တစ်ခါမှ ပေါ်မလာခဲ့သော၊ ကျွန်တော့်ကို မိဘမဲ့ဂေဟာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည့် အမည်မသိ ဖခင်ဆိုသူမှာ ထိုလူဖြစ်ကြောင်း လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကမှ ကျွန်တော် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အဖေဖြစ်သူကို မုန်းတီးရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့်အမေ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ တမ်းတသွားခဲ့သော အမည်တစ်ခုကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေခဲ့သည်။ “ကိုနေလင်း” တဲ့။

ကျွန်တော်သည် လက်ထဲမှ စီးကရက်ကို ပြာခွက်ထဲတွင် ချေမွလိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေသော ခံစားချက်ကြီးက လွတ်ထွက်မသွား။ ကျွန်တော့်ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းပါသည်။ ထိုလူ့ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ရမည်။ သူ ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများအတွက်သာမက ကျွန်တော့်အမေ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့မှု၊ ကျွန်တော့်ကို လမ်းဘေးရောက်အောင် ပစ်ထားခဲ့မှုများအတွက်ပါ သူ ပေးဆပ်ရမည်။ ကျွန်တော်သည် တရားလိုရှေ့နေအဖြစ် ထိုအမှုတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာ ရှိနေပြီ။

ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကမှ ပေးပို့ထားသော စာတိုလေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ “မင်း ငါ့ကို ကယ်နိုင်မလား။ ငါ့မှာ အမှားမရှိဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်” တဲ့။ ထိုစာကို ပို့သူမှာ ဦးနေလင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်တော်က သူ၏သားမှန်း မသိသေး။ သူ သိထားသည်မှာ ကျွန်တော်သည် အင်မတန် ထက်မြက်သော၊ သမာသမတ်ကျသော ရှေ့နေတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟူ၍သာ။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် အေးစက်လွန်းလှသည်။ သူ ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုနေသည့် လူသည် သူ ပစ်ပယ်ခဲ့သော သားဖြစ်နေမှန်း သူ သိသွားသောအခါ မည်သို့သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားမည်နည်း။

ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော်သည် ဦးနေလင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အားလုံးကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူ ကျူးလွန်သည်ဟု စွပ်စွဲထားသော အမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပို၍ ကြီးမားသော အင်အားစုတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ကျွန်တော် သတိပြုမိလာခြင်းပင်။ ဦးနေလင်းသည် အပြစ်သားမဟုတ်ဘဲ အသုံးချခံ ဖြစ်နေပုံရသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှ အမုန်းတရားက ထိုအချက်ကို လျစ်လျူရှုရန် တွန်းအားပေးနေသည်။

“ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ရွေးချယ်တာလဲ” ကျွန်တော်သည် ထောင်ဝတ်စုံနှင့် အကျဉ်းသား လည်ပတ်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ဦးနေလင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ညှိုးငယ်နေသော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခုခုကို ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ “မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တူနေလို့ပါ။ ပြီးတော့... မင်းက တရားမျှတမှုကိုပဲ လိုလားတဲ့လူလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်”

ကျွန်တော် ရယ်လိုက်ချင်သည်။ တရားမျှတမှု ဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တရားမျှတမှု ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး။ “ကျွန်တော်က တရားခံကို ထောင်ထဲပို့ရတာ ဝါသနာပါတဲ့လူပါ ဦးနေလင်း။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ကူညီနိုင်မလဲဆိုတာထက် ခင်ဗျား ဘယ်လောက်အထိ အပြစ်ရှိလဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်”

ထိုနေ့က စကားဝိုင်းအပြီးတွင် ကျွန်တော်သည် ဦးနေလင်း၏ ကိုယ်ရေးဖိုင်ဟောင်းများကို ပြန်လည် စစ်ဆေးနေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် မထင်မှတ်ဘဲ ကျွန်တော့်အမေ၏ နာမည်နှင့် ပတ်သက်သော စာချုပ်ဟောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာချုပ်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ကျော်က ဖြစ်သည်။ ထိုစာချုပ်အရ ဦးနေလင်းသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ထက်ဝက်ကို ကျွန်တော့်အမေ၏ အမည်ဖြင့် လွှဲပြောင်းပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုစာချုပ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ လက်ရှိဇနီးနှင့် ယောက္ခမဖြစ်သူတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်တမ်းအချို့က ဆိုနေသည်။

ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲတွင် ဝေဝါးသွားသည်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်သည် ဦးနေလင်း၏ အတိတ်ကို ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးဆွမိလေ၊ ကျွန်တော် သိထားသော အမုန်းတရား၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များ ပြိုလဲလာလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ မိသားစုအသစ်၏ ရန်မှ ကျွန်တော်တို့သားအမိကို ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ဝေးဝေးမှာ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ယခုလည်း ထိုမိသားစုကပင် သူ့ကို အမှုဆင်၍ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။

အခြေအနေများက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ ဦးနေလင်းအား တရားစွဲဆိုထားသော အဖွဲ့အစည်းမှာ အင်မတန် သြဇာကြီးမားသည့် ဂိုဏ်းစတားများနှင့် ပတ်သက်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဦးနေလင်းကို ထောင်ထဲတွင် သေစေရန် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားသော အထောက်အထားများအရ ဦးနေလင်းသည် အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်သော်လည်း၊ ထိုသို့ သက်သေပြလိုက်ပါက သူ၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ စိုးရိမ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်၏ ဖုန်းထဲတွင် အမည်မသိနံပါတ်တစ်ခုမှ သတင်းစကား ရောက်လာသည်။ “ဦးနေလင်းကို လွတ်အောင်လုပ်ရင် မင်းရော သူရော အသေပဲ။ အမှုရှုံးအောင် လုပ်လိုက်ပါ။ ဒါဆို သူ့အသက်ကို ငါတို့ ချမ်းသာပေးမယ်”

ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ပြိုလဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်တော် ဖြစ်ချင်ခဲ့သော အခြေအနေပင် မဟုတ်ပါလား။ သူ့ကို အမှုရှုံးစေပြီး ထောင်ထဲပို့ရန်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အကြောင်းပြချက်က ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်တော့်အမေကို ချစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ချင်ခဲ့သော အဖေတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်လွှတ်ရက်ပါ့မလဲ။

ကျွန်တော်သည် ဦးနေလင်းကို သွားရောက်တွေ့ဆုံပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ရှေ့နေတစ်ယောက်အနေနှင့် မဟုတ်ဘဲ သားတစ်ယောက်အနေနှင့် သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ထိုစကားကို မပြောဖြစ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားက မှန်သားပြင်က ကျွန်တော်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကဲ့သို့ပင် အေးစက်လှသည်။

“ဦးနေလင်း... ခင်ဗျားမှာ ချစ်ရတဲ့သူ ရှိလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။

သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ငါ့မှာ သားတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အခုဆို မင်းအရွယ်လောက် ရှိရောပေါ့။ ငါ သူ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ သူ့အမေကိုလည်း ငါ အရမ်းနာကျင်စေခဲ့မိတယ်။ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးက အဲဒါပဲ။ အခု ငါ ထောင်ကျတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သေရတာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအပြစ်တွေအတွက် ပေးဆပ်ရတယ်လို့ပဲ ငါ သတ်မှတ်ပါတယ်”

ကျွန်တော့် မျက်ဝန်းများ ပူနွေးလာသည်။ “တကယ်လို့... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသားက ခင်ဗျားရှေ့မှာ ရှိနေရင်ရော”

သူသည် ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် အသိတစ်ခု ဝင်လာသလိုပင်။ သူ၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ “မင်း... မင်းက...”

ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ရှေ့နေပါ။ ခင်ဗျားကို ကယ်မယ့်လူပါ”

ကျွန်တော် လိမ်ညာလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သည် သူ၏သားဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်ပါက သူသည် ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ရန်အတွက် သူ၏အပြစ်များကို ဝန်ခံပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားပေလိမ့်မည်။ ကျွန်တော် သိသည်။ ထိုသွေးသည် ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ရှိသည်။

စီရင်ချက်ချမည့်နေ့ ရောက်လာသည်။ တရားရုံးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ဦးနေလင်းသည် တရားခံအဖြစ် ရပ်နေပြီး ကျွန်တော်သည် တရားလိုဘက်မှ ရပ်နေရသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် အထောက်အထား နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ ဦးနေလင်းကို လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည့် အထောက်အထားဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုမှာ သူ့ကို ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ကျစေမည့် အထောက်အထားအတု ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် သိထားသည်မှာ အကယ်၍ သူ လွတ်မြောက်သွားပါက တရားရုံးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သူ သေရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ ထောင်ကျသွားပါက သူ၏ အသက်မှာ ဘေးကင်းမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဘဝမှာ ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ရွေးချယ်ရတော့မည်။ မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးမည့် သားတစ်ယောက် ဖြစ်မလား၊ သို့မဟုတ် မိမိအဖေ၏ အသက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်မှုကို ခံယူမည့် သားတစ်ယောက် ဖြစ်မလား။

ကျွန်တော် တရားသူကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တရားခံနေရာတွင် ခေါင်းငုံ့နေသော အဖေအရင်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားရသည်။

“အထောက်အထားအရ တရားခံ ဦးနေလင်းဟာ ကုမ္ပဏီရန်ပုံငွေတွေကို တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားပါတယ်”

ကျွန်တော့်အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ခိုင်မာနေအောင် ကြိုးစားပြောလိုက်ရသည်။ ဦးနေလင်းသည် ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်သည်။ သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော တရားမျှတမှုမှာ ကျွန်တော့်လက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော်သည် အမှုတွဲများကို တမင်မှားယွင်းစွာ တင်ပြခဲ့သည်။ ကျွန်တော်၏ ရှေ့နေလိုင်စင်မှာလည်း ထိုအမှုအပြီးတွင် သိမ်းဆည်းခံရနိုင်ကြောင်း ကျွန်တော် သိသည်။ သို့သော် အဖေ့အသက်ကို ကယ်နိုင်ရန်အတွက် ကျွန်တော့်ဘဝကို ကျွန်တော် စတေးလိုက်ရသည်။

“တရားခံ ဦးနေလင်းအား ထောင်ဒဏ် နှစ် ကျခံစေရန် အမိန့်ချမှတ်လိုက်သည်”

တရားသူကြီး၏ တူထုသံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ရိုက်ခွဲလိုက်သလိုပင်။ ဦးနေလင်းသည် ရဲများ၏ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရစဉ် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သွားသည်။ ထိုအကြည့်တွင် အမုန်းတရားများ၊ နာကျင်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို သူ၏ ရန်သူဟု ထင်သွားပြီ။ သူ မသိသည်မှာ ထိုထောင်တံခါးများ၏ နောက်ကွယ်မှာသာ သူ အန္တရာယ်ကင်းကင်း နေနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်။

ကျွန်တော်သည် မြို့နှင့် ဝေးလံသော ရွာလေးတစ်ရွာတွင် အခြေချနေထိုင်နေသည်။ ကျွန်တော့်မှာ ရှေ့နေလိုင်စင် မရှိတော့ပါ။ ကျွန်တော်သည် လယ်သမားတစ်ယောက်အဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ဘာမှ မကျန်တော့သော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ ငြိမ်းချမ်းနေသည်။

တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော့်ဆီသို့ စာအိတ်တစ်အိတ် ရောက်လာသည်။ ထိုစာမှာ ထောင်ထဲမှ ပို့လိုက်သော စာဖြစ်သည်။ ဦးနေလင်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒအရ ကျွန်တော့်ထံသို့ ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ စာအိတ်ထဲတွင် စာတိုလေးတစ်စောင်နှင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါလာသည်။

ဓာတ်ပုံမှာ ကျွန်တော့်အမေနှင့် ဦးနေလင်းတို့ ငယ်စဉ်က တွဲရိုက်ထားသော ပုံလေးဖြစ်သည်။ စာထဲတွင်တော့ ဤသို့ ရေးထားသည်။

“သား... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အရှုံးပေးအောင် လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ နောက်မှ သိခဲ့ရပါတယ်။ မင်း ငါ့ကို ထောင်ထဲပို့ခဲ့တာဟာ ငါ့အသက်ကို ကယ်ဖို့ဆိုတာ ငါ သိသွားတဲ့အချိန်မှာ မင်းကို ငါ အထင်မှားခဲ့မိတဲ့အတွက် အရမ်း နာကျင်ရပါတယ်။ ငါ့သားဟာ ငါ့ထက် အများကြီး ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို ငါ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ မင်းကို ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေမယ့်၊ မင်း ပေးခဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ သိမ်းဆည်းသွားမှာပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သား။”

ကျွန်တော်သည် စာရွက်ကလေးကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားရင်း တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးမိသည်။ မိုးရေများက ပြတင်းပေါက်မှ တဆင့် တဖွဲဖွဲ ကျလာပြန်သည်။ ကျွန်တော် အရှုံးပေးခဲ့ရသော အရာများစွာ ရှိသော်လည်း၊ အဖေ့ဆီကနေ ရရှိလိုက်သော ထိုစာလေးတစ်စောင်က ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှု ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျွန်တော်သည် အဖေ့ကို တစ်ခါမှ “အဖေ” ဟု မခေါ်ခဲ့ရပါ။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ကြားက သွေးသားနှောင်ကြိုးမှာ မည်သည့်အမုန်းတရား၊ မည်သည့်တရားရုံးနှင့်မျှ ဖြတ်တောက်၍ မရနိုင်ကြောင်း ကျွန်တော် အခုမှ သေချာပေါက် သိလိုက်ရပါတော့သည်။

နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် လူဆိုးအဖြစ် အထင်ခံရစေကာမူ၊ တစ်ဖက်လူ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် အမှောင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် နာကျင်ခံစားပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။