မွေးစားသမီးက သမီးအရင်းတဲ့လား
မွေးစားသမီးက သမီးအရင်းတဲ့လား
ခြံဝန်းကြီးတစ်ခုလုံး မိုးရေစက်တွေနဲ့ စိုစွတ်နေသလို ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း အေးစက်စပြုနေတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း အိမ်ရှေ့က ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ ကားဆေးနေတဲ့ မြတ်နိုးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ မွေးစားသမီး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်က မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခုကနေ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ခေါ်ယူခဲ့တဲ့ ကလေးမလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ မြတ်နိုးဟာ အမြဲတမ်း သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
"မြတ်နိုး... ပြီးရင် အထဲဝင်ခဲ့စမ်း။ မင်း နှာစေးနေတာ မဟုတ်လား။ အဝတ်အစားတွေ လဲပြီးရင် ငါ့
ကျွန်မရဲ့ လေသံက အေးစက်လှပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီးအရင်းဖြစ်သူ စုမွန်ကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲရင်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ စုမွန်က ကျွန်မရဲ့ အချစ်တော်၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ။ သူမဟာ ချောမောလှပပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ဆင်ယင်တတ်တဲ့ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးလိုပါပဲ။ မြတ်နိုးကတော့ အမြဲတမ်း ညှိုးငယ်ပြီး အရောင်မရှိတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို ကျွန်မတို့နောက်ကွယ်မှာ အရိပ်တစ်ခုလို နေထိုင်ရရှာတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့ မေမေ... သမီး အခုပဲ လာပါပြီ"
မြတ်နိုးရဲ့ အသံလေးက တုန်ရီနေတယ်။ သူမဟာ မိုးမိထားလို့ ချမ်းတုန်နေပုံရပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဂရုမစိုက်မိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ မြတ်နိုးကို မြင်တိုင်း လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က အတိတ်ဆိုးတစ်ခုကို သတိရနေမိလို့ပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ လူကုံထံအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ မျက်နှာပွင့်ခဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က မြတ်နိုးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေသလို ကျွန်မ ခံစားရတယ်။
ကျွန်မ ဘာလို့ မြတ်နိုးကို မုန်းနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် ရေရေရာရာ မသိခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ရိုးသားမှု၊ သူမရဲ့ အလိုက်သိမှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ အပိုအလုပ်တွေလိုပဲ မြင်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေခဲ့တဲ့ အတိတ်က အမှားတစ်ခုရဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုလိုပဲ သူမကို သတ်မှတ်ထားခဲ့မိတာပါ။
"မေမေ... ဒီည စုမွန် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပါတီသွားမလို့။ ပိုက်ဆံ သိန်းနှစ်ဆယ်လောက် လွှဲပေးဦး"
စုမွန်က ချွဲနွဲ့တဲ့လေသံနဲ့ ပြောတော့ ကျွန်မ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ မြတ်နိုးကတော့ တံမြက်စည်းလှည်းရင်း ကျွန်မတို့ကို ခိုးကြည့်နေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ပေမဲ့ ဥပေက္ခာပြုလိုက်ပါတယ်။
"မြတ်နိုး... မင်းက ဘာကြည့်နေတာလဲ။ သွားစရာရှိတာ သွားလေ။ မင်းနဲ့ စုမွန်က မတူဘူးဆိုတာ သိထားစမ်းပါ"
ကျွန်မရဲ့ စကားက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှန်း သိပေမဲ့ ကျွန်မ နောင်တမရခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ မာနတွေ၊ အတ္တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
လတွေ ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ အိမ်ထဲက အခြေအနေတွေက တင်းမာလာခဲ့တယ်။ စုမွန်က တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး လေလွင့်လာသလို၊ မြတ်နိုးကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ပိန်ချုံးလာခဲ့တယ်။ မြတ်နိုးက ခဏခဏ ဖျားတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ "အလုပ်ရှောင်ချင်လို့ ဟန်ဆောင်နေတာ" လို့ပဲ မှတ်ချက်ချခဲ့မိတယ်။
"မေမေ... သမီး ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်အောင့်နေလို့။ ဆေးခန်းလေး ခဏလောက် သွားချင်လို့ပါ"
မြတ်နိုးက အားနာနာနဲ့ လာပြောတဲ့နေ့က ကျွန်မ စုမွန်အတွက် နိုင်ငံခြားကျောင်းသွားဖို့ ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့နေ့ပါ။ ကျွန်မ စိတ်တိုတိုနဲ့ သူမကို အော်လိုက်မိတယ်။
"နင်ကလည်း တစ်နေ့တစ်မျိုး အနာရှာနေတာပဲ။ ဆေးခန်းသွားဖို့ ပိုက်ဆံက ငါ့မှာ အပိုမရှိဘူး။ စုမွန်အတွက် သုံးရမယ့် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပဲ။ နားချင်ရင် သွားနားနေလိုက်"
မြတ်နိုးက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထွက်သွားတယ်။ သူမရဲ့ ပုခုံးလေးတွေ တုန်ခါနေတာကို မြင်ပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်ကွယ်ပြုခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီညကစပြီး မြတ်နိုးဟာ ကျွန်မရှေ့မှာ နာကျင်မှုကို ထုတ်မပြတော့ဘူး။ သူမဟာ တိတ်တဆိတ်နဲ့ပဲ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို လုပ်ကိုင်နေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက စုမွန်ဆီကနေ စတာပါ။ စုမွန်က ကျောင်းမှာ ပြဿနာတက်တယ်၊ မူးယစ်ဆေးဝါး ကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အားလုံးက စုမွန်ကြောင့် ပျက်စီးရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရူးသွပ်စေခဲ့တယ်။
"ဒါတွေ အားလုံးက မြတ်နိုးကြောင့် ဖြစ်တာ။ နင်က စုမွန်ကို မကောင်းတာတွေ သင်ပေးတာ မဟုတ်လား။ နင်က မိဘမဲ့ ဂေဟာက လာတဲ့ကလေးဆိုတော့ နင့်သွေးက မကောင်းဘူး"
ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေကို မြတ်နိုးအပေါ်မှာ ပုံချလိုက်တယ်။ မြတ်နိုးက မျက်ရည်တွေ စီးကျလာရင်း ငြင်းရှာတယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး မေမေ... သမီး မသိပါဘူး။ သမီး စုမွန်ကို အမြဲတမ်း တားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက သမီးကို မောင်နှမလိုတောင် မဆက်ဆံခဲ့တာ မေမေ သိသားပဲ"
"တော်စမ်း... နင်က ငါ့သမီးကို စော်ကားတာလား။ ဒီအိမ်ကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွား။ နင့်မျက်နှာကို ငါ နောက်ထပ် မမြင်ချင်တော့ဘူး"
ကျွန်မ မြတ်နိုးရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး အိမ်ရှေ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတဲ့ အချိန်ပေါ့။ မြတ်နိုးက ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနက ကျွန်မကို မျက်ကွယ်ပြုစေခဲ့တယ်။ သူမဟာ အိတ်ကလေးတစ်လုံးနဲ့ မိုးထဲလေထဲမှာ ထွက်သွားရရှာတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ မြတ်နိုးဆိုတဲ့ အရိပ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
မြတ်နိုး ထွက်သွားပြီး ခြောက်လလောက် အကြာမှာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ စုမွန်က ကျောင်းကနေ ထွက်လိုက်ရပြီး အိမ်က ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးယူကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အိမ်ကြီးထဲမှာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ကိုယ်တိုင်လုပ်နေရတဲ့အခါမှ မြတ်နိုးရဲ့ တန်ဖိုးကို စပြီး သတိထားမိလာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မာနကတော့ မြတ်နိုးကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သူမဆီက ဖုန်းကို စောင့်နေမိပေမဲ့ တစ်ခါမှ ဖုန်းမလာခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ မှာ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ "ဘယ်မှာလဲ" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကို သူမ ကြည့်ထားပေမဲ့ ပြန်စာမပို့ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီ "" ပြနေတဲ့ စာလေးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို နေ့တိုင်း လောင်မြိုက်စေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ ဆေးရုံတစ်ခုကပါ။
"မဒမ်... ဒီမှာ လူနာတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူမရဲ့ အိတ်ထဲမှာ မဒမ်ရဲ့ လိပ်စာကတ်ကို တွေ့လို့ ဆက်သွယ်လိုက်တာပါ။ သူမက အရမ်းစိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပါတယ်"
ကျွန်မ ရင်တုန်ပန်းတုန်နဲ့ ဆေးရုံကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ မြတ်နိုး ဖြစ်နေမှာကို ကြောက်နေမိသလို၊ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့လည်း ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ဆေးရုံရောက်တဲ့အခါ အဖြူရောင် ခုတင်ပေါ်မှာ အသက်ရှူစက်နဲ့ လဲလျောင်းနေတဲ့ မြတ်နိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမဟာ ပိန်ချုံးလွန်းလို့ အရိုးနဲ့ အရေပဲ ကျန်တော့တယ်။
"သူမမှာ နှလုံးရောဂါ အခံရှိနေတာ ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတည်းက ဆေးကုသမှု ခံယူရမှာကို သူမက ပိုက်ဆံမရှိလို့ဆိုပြီး ငြင်းခဲ့တာ။ အခုတော့ သူမရဲ့ နှလုံးက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ"
ဆရာဝန်ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက သူမကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်သလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်မိတယ်။
"မြတ်နိုး... သမီး... မေမေ ရောက်လာပြီ။ မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မြတ်နိုးရဲ့ အိတ်ထဲက စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်ခုကို နာ့စ်မလေးက ကျွန်မကို ပေးတယ်။
"သူမ သတိမလစ်ခင်က ဒါကို မဒမ်ဆီ ပေးခိုင်းထားတာပါ"
ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ရှိနေတဲ့ စာရွက်တွေနဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
စာအိတ်ထဲမှာ ပါတာက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ကျွန်မကို ကုသပေးခဲ့တဲ့ မီးဖွားခြင်း ဆရာဝန်မကြီးရဲ့ ဝန်ခံချက်စာနဲ့ စစ်ဆေးချက် ရလဒ်တွေပါ။ ဓာတ်ပုံထဲမှာတော့ ကလေးငယ် နှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရှိတယ်။ တစ်ယောက်က စုမွန်၊ တစ်ယောက်က မြတ်နိုး။
ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ စာထဲမှာ ရေးထားတာက... ကျွန်မ မွေးဖွားခဲ့တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ အမှန်တကယ် သမီးအရင်းဟာ ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူး။ ကျွန်မကတော့ ဂုဏ်သရေရှိ လူတန်းစားထဲက ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကလေးကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယခင်ခင်ပွန်းနဲ့ မိသားစုဝင်တွေကလည်း "အနာအဆာရှိတဲ့ ကလေး" ကို လက်မခံနိုင်ကြဘူး။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဆေးရုံမှာပဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကလည်း ကလေးမွေးတယ်။ အဲ့ဒီကလေးက ကျန်းမာပြီး ချောမောတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေက ကျွန်မကို အမှားတစ်ခု လုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်ကို ငွေပေးပြီး ကလေးချင်း လဲခိုင်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ သမီးအရင်းကို မိဘမဲ့ဂေဟာကို ပို့လိုက်ပြီး၊ သူစိမ်းရဲ့ ကလေးကို ကျွန်မရဲ့ သမီးအရင်းအဖြစ် မွေးမြူခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ နောင်တဆိုတဲ့အရာက ကျွန်မကို နှိပ်စက်လာတဲ့အခါ၊ ကျွန်မ မိဘမဲ့ဂေဟာကို သွားပြီး ကျွန်မ စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ သမီးအရင်းကို "မွေးစားသမီး" အဖြစ် ပြန်ခေါ်ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒါ မြတ်နိုးပဲ။
ကျွန်မ မြတ်နိုးကို ကြည့်ပြီး ဘာလို့ အမြဲတမ်း စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ၊ သူမရဲ့ အသားအရည်တွေက ကျွန်မနဲ့ တူနေခဲ့တာကို ကျွန်မက "မုန်းတီးမှု" လို့ အမည်တပ်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့၊ နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့၊ အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်ခဲ့တဲ့ "မွေးစားသမီး" ဆိုသူဟာ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ သမီးအရင်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ဘုရားသခင်... ကျွန်မ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ"
ကျွန်မ ဆေးရုံကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြိုလဲကျရင်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီးအရင်းက ကျွန်မရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေအောက်မှာ တစ်သက်လုံး ရှင်သန်ခဲ့ရတာ။ သူမဟာ သူမရဲ့ အမေအရင်းဆီက "အမေ" ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ရဘဲ "သခင်မ" လိုပဲ ဆက်ဆံတာ ခံခဲ့ရတာ။
မြတ်နိုးက ဒီအမှန်တရားကို သိနေခဲ့တာလား။ စာအိတ်ထဲမှာ မြတ်နိုး ကိုယ်တိုင် ရေးထားတဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရတယ်။
"မေမေ... သမီး အမှန်တရားကို သိတာ ကြာပါပြီ။ မေမေ သမီးကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလည်း သမီး ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ သမီး မေမေ့အနားမှာ နေခွင့်ရတာနဲ့တင် ကျေနပ်နေပါပြီ။ သမီး ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်ရပါစေ၊ မေမေ့သမီး ဖြစ်ခွင့်ရတာ သမီးအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ သမီးကို မချစ်ရင်တောင်... မမုန်းပါနဲ့တော့နော်"
ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှန်းခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။ အပြစ်ကင်းတဲ့ ကလေးမလေးကို ကျွန်မရဲ့ မာနတွေအတွက် ယဇ်ပူဇော်ခဲ့မိပြီ။
မြတ်နိုးဟာ ကျွန်မဆီက "သမီး" လို့ ခေါ်တဲ့ အသံကို တစ်ခါမှ မကြားသွားခဲ့ရဘူး။ ကျွန်မ အမှန်တရားကို သိပြီး နာရီအနည်းငယ်အကြာမှာပဲ မြတ်နိုးရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ခြံဝန်းကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်နေတယ်။ အိမ်ကြီးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြီးမားနေသလို၊ ပိုပြီးလည်း အေးစက်နေတယ်။ စုမွန်ကတော့ ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မဆီ ပြန်လာခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မ သူမကို လက်မခံနိုင်တော့ဘူး။ သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေရဲ့ အမှတ်အသားပဲ။
ကျွန်မ မြတ်နိုးရဲ့
"ဒီနေ့ မေမေ သမီးကို ဟင်းအမယ်အသစ်လေး ချက်ခိုင်းတယ်။ သမီး အရမ်းပျော်တာပဲ။ မေမေ သမီးလက်ရာကို ကြိုက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းတယ်"
"ဒီနေ့ မေမေ သမီးကို အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်လိုက်ပြီ။ မေမေ စိတ်ဆိုးပြေပါစေ။ သမီး မေမေ့ကို ချစ်တယ်"
စာကြောင်းတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မတားနိုင်အောင် စီးကျစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ အရာအားလုံး ရှိခဲ့ပေမဲ့၊ တကယ့် တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာကိုတော့ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့မိတာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ ချမ်းသာတဲ့ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်အဖြစ် လူအများကြားမှာ ရှိနေပေမဲ့၊ ညဖက်ရောက်တိုင်း မြတ်နိုးရဲ့ အသံလေးကို ကြားယောင်နေမိတယ်။ "မေမေ... သမီး အဝတ်တွေ လာသိမ်းပေးရမလား" ဆိုတဲ့ အသံလေး။
ကျွန်မမှာ ပြင်ဆင်ခွင့် မရှိတော့တဲ့ အမှားတွေနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး ရှင်သန်သွားရတော့မယ်။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတာမှန်ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ နောင်တကတော့ ကမ္ဘာကုန်တဲ့အထိ ဆုံးမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
သစ်ပင်က အရိပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မကတော့ အရိပ်ကို မလိုချင်ဘဲ သစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲခဲ့မိသူပါ။ အခုတော့ ပူပြင်းတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ- "သွေးက စကားပြောတယ်" ဆိုတာထက် "မေတ္တာက စကားပြောတာ" က ပိုပြီး နက်ရှိုင်းပါတယ်။ မာနနဲ့ အတ္တတွေက သင့်ဘေးနားက အဖိုးတန်ဆုံးလူကို မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားတတ်တာမို့၊ အချိန်မနှောင်းခင်မှာ ချစ်ရမယ့်သူကို တန်ဖိုးထား တတ်ပါစေ။ အမှန်တရားဆိုတာ တစ်နေ့မှာ ပေါ်လာစမြဲ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သင်နောင်တရဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရှိတော့တာမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့။