ကလေးတွေကိုနှိပ်စက်တဲ့ မိထွေး
ကလေးတွေကိုနှိပ်စက်တဲ့ မိထွေး
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်တွေဟာ ဇနီးသည် နွယ်နွယ် ဆုံးပါးသွားတဲ့နေ့ကတည်းက စတင်ခဲ့တာပါ။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သားကြီး အောင်အောင်နဲ့ သမီးလေး စုစုတို့ရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရှင်သန်နေခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုရတာဟာ စာအုပ်ထဲကလို မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ အိမ်ထောင်မှုကိစ္စတွေ၊ ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းကိစ္စတွေနဲ့ ရုံးအလုပ်တွေကြားမှာ ကျွန်တော် ဗာဟီရတွေ များလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို သုဇာ ရောက်လာခဲ့တာပါ။
သုဇာဟာ ငြိမ်သက်ပြီး အေးဆေးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ နွယ်နွန့်လို တက်ကြွလန်းဆန်းမနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင့်ကျက်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။ "ကိုကို့ကလေးတွေကို ကျွန်မ ကိုယ့်ကလေးတွေလိုပဲ ချစ်ပေးမှာပါ" လို့ သူကတိပေးခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ အရာအားလုံးဟာ ပန်းခင်းလမ်းလိုပါပဲ။ သုဇာဟာ ကလေးတွေကို မနက်စာ ပြင်ပေးတယ်၊ ကျောင်းလိုက်ပို့တယ်၊ အိမ်ကိုလည်း ပြောင်လက်နေအောင် ထားတတ်တယ်။
"ဖေဖေ... မေမေသစ်က သားတို့ကို ပုံပြင်ပြောပြတယ်" လို့ အောင်အောင်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ကျွန်တော် အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ ကျွန်တော် သုဇာ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကွက်လပ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့် နတ်သမီးတစ်ပါးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ အလုပ်ကိုပဲ ဖိလုပ်ပြီး အိမ်ပြန်ရင် သုဇာ့ကို အနားယူစေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ အရာရာကို လွှတ်ပေးထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေဟာ ကျွန်တော့်ကို ကန်းစေခဲ့တာကိုတော့ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိမ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ စိမ့်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာရင် ကလေးတွေက သူတို့
အခြေအနေတွေက လပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် အလုပ်က အစောကြီး ပြန်လာတော့ အိမ်ရှေ့က အိမ်နီးချင်း ဒေါ်စိန်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းတားတယ်။ "ကိုမင်းမင်း... သင့်မိန်းမအသစ်ကို နည်းနည်းတော့ သတိပေးဦး။ ကလေးတွေကို နှိပ်စက်တာ လွန်လွန်းနေပြီ။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ "သုဇာက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ဒေါ်လေးရယ်... ကလေးတွေကို ဆုံးမနေတာ ဖြစ်မှာပါ" လို့ ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မတင်မကျ ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ဘာဟင်းမှ ရှိမနေဘူး။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သုဇာက တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားနေတယ်။ ကလေးတွေ ဘယ်မှာလဲလို့ မေးတော့ "သူတို့ အပြစ်လုပ်ထားလို့
ကျွန်တော် ကလေးတွေ
"သုဇာ... မင်း ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ။ ကလေးတွေကို ဒီလောက်အထိ လုပ်ရလား" လို့ ကျွန်တော် အော်မိတယ်။ သုဇာက ခပ်အေးအေးပဲ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ "သူတို့က လိမ္မာအောင် ဆုံးမရတာ ခက်တယ် ကိုကို။ ကိုကို့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ ကျွန်မပဲ ကိုင်တွယ်နေတာ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် လေသံက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်စေတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး အိမ်ဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်မှာ ရှိနေချိန် သုဇာ ကလေးတွေကို ဘာတွေလုပ်နေမလဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ရူးမတတ် ဖြစ်ရတယ်။
ဖုန်းဆက်ရင်လည်း သူတို့ အိပ်နေတယ်၊ သူတို့ စာကျက်နေတယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေပဲ ကြားရတယ်။ ကလေးတွေကလည်း ကျွန်တော်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်မှာတောင် ဘာမှ မပြောရဲတော့ဘူး။ သုဇာ့ကို ကြောက်လန့်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်ရတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အဆိပ်ခွက်ကို နေ့တိုင်း သောက်နေရသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သုဇာ့ကို ကွာရှင်းဖို့ စကားစတိုင်း သူက "ကိုကို ကျွန်မကို မယုံဘူးလား။ ကျွန်မ လုပ်သမျှဟာ ဒီမိသားစုအတွက်ပဲ" လို့ ပြောပြီး ငိုပြတတ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ချစ်ခြင်းနဲ့ သံသယကြားမှာ လမ်းပျောက်နေခဲ့တယ်။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံးက ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ခရီးကနေ အစီအစဉ်မရှိဘဲ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တာ။ အိမ်ထဲကို ဝင်ဝင်ချင်း ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံက စုစုလေးရဲ့ အသည်းယားစရာ အော်ဟစ်သံပဲ။ "မလုပ်ပါနဲ့ မေမေ... သမီး ကြောက်လို့ပါ... သမီး ဗိုက်ဆာပြီ" ဆိုတဲ့ အသံလေး။
ကျွန်တော်
"သုဇာ... မင်း ရူးနေပြီလား" ကျွန်တော် သုဇာ့လက်ထဲက ကတ်ကြေးကို လုယူပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ သူ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ ကိုယ်လေးတွေက တုန်ရီနေကြတာ။ "ဖေဖေ... သားတို့ကို ကယ်ပါဦး။ မေမေသစ်က သားတို့ကို ညတိုင်း
ကျွန်တော် သုဇာ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုလား၊ အမုန်းတရားလား ကျွန်တော် ခွဲခြားလို့ မရဘူး။ "မင်း ငါ့အိမ်က အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့။ နွယ်နွန့်နေရာမှာ မင်းကို ထားမိတာ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးပဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ဆဲဆိုမိတယ်။ သုဇာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်တယ်။ သူ ဘာမှ မရှင်းပြဘူး။ သူ့ရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို အိတ်တစ်လုံးထဲ ထည့်ပြီး မိုးထဲရေထဲကို တိတ်တဆိတ်ပဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော် သုဇာ့ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တယ်။ ကလေးတွေကိုလည်း ချော့မော့ပြီး သူတို့ လိုချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေက အရင်လို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် မရှိတော့ဘူး။ သူတို့က တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ဓာတ်တွေ ကျပြီး အလုပ်တွေ ပျက်ကွက်လာတယ်။ အိမ်မှာလည်း အမှိုက်တွေ ရှုပ်ပွ၊ စားစရာကလည်း အဆင်မပြေ။ သုဇာ ရှိစဉ်က အိမ်က အမြဲ သန့်ရှင်းနေတတ်တာကို သတိရမိပေမဲ့ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို တွေးမိရင် အမုန်းတရားတွေက ပြန်လည် ထကြွလာပြန်တယ်။
သုဇာ ထွက်သွားပြီး တစ်လအကြာမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးကပါ။ "မသုဇာရဲ့ အမျိုးသားလားရှင့်။ လူနာက အခြေအနေ တော်တော် စိုးရိမ်ရလို့ လာခဲ့ပေးပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် မသွားချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်က ဇနီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးသူမို့ လူသားချင်းစာနာတဲ့ စိတ်နဲ့ သွားလိုက်မိတယ်။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သုဇာဟာ ကျွန်တော် သိခဲ့တဲ့ သုဇာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အရိုးပေါ် အရေတင်ပြီး အသက်ကို မနည်းရှူနေရရှာတယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ပြီး စကားပြောတယ်။ "လူနာက သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်ပါ။ သူ ဆေးကုသမှုကို ငြင်းဆန်ခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကလေးတွေကို ထိန်းဖို့ဆိုပြီး ဆေးဖိုးတွေကို စုထားခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ သူက ကလေးတွေကို တစ်ခုခုအတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့တာလို့ ယူဆရတယ်" တဲ့။
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတုန်း သုဇာ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သုဇာ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီနဲ့ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ ပါနေတယ်။ စာမျက်နှာတွေကို လှန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။
"ဒီနေ့ ကလေးတွေကို အမှောင်ထဲမှာ နေတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မရှိတော့တဲ့နေ့ကျရင် သူတို့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ရမယ်။ ကိုကိုက လောင်းကစားကြွေးတွေနဲ့ အိမ်ကို အပေါင်ဆုံးတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်။ ကျွန်မ ဆေးကုဖို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အိမ်ရွေးဖို့ ဖယ်ထားပေးမယ်။ ကလေးတွေကို ကျွန်မကို မုန်းအောင် လုပ်ရမယ်။ ကျွန်မ သေသွားတဲ့အခါ သူတို့ မငိုစေချင်ဘူး။ အမုန်းက လွမ်းဆွတ်ခြင်းထက် ခံနိုင်ရည် ပိုရှိစေတယ် ကိုကို...။ ကလေးတွေကို ဆံပင်ညှပ်ပေးလိုက်တာက သူတို့မှာ ရှိနေတဲ့ ကူးစက်ပိုးမွှားတွေကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ကုပေးနေတာပါ။ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အသုံးမကျတဲ့ လောင်းကစားသမား အဖေတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်အိမ်ကို အပေါင်ဆုံးနေတာတောင် မသိခဲ့ဘဲ သုဇာ့ကိုပဲ အပြစ်တင်ခဲ့မိတာ။ သုဇာက ကလေးတွေကို နှိပ်စက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ မရှိတော့မယ့် နောက်ပိုင်းအတွက် ကလေးတွေကို ကြံ့ခိုင်အောင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံနိုင်အောင် အမုန်းတရားတွေနဲ့ အရေခွံလဲပေးနေခဲ့တာ။ သူ ကလေးတွေကို ကျွေးတဲ့ ဆားနယ်ထမင်းဟာ ဆင်းရဲတဲ့အခါ ဘယ်လိုစားရမလဲဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာ။ သူ ညှပ်ပစ်တဲ့ ဆံပင်တွေဟာ ကလေးတွေရဲ့ အရေပြားရောဂါအတွက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခဲ့တာ။
ကျွန်တော် သုဇာ့ဆီ ပြေးသွားပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ သုဇာဟာ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်ပြီး ခပ်ယောင်ယောင်လေး ပြုံးပြသွားခဲ့တယ်။ "ကလေးတွေကို... စောင့်ရှောက်ပါ..." ဆိုတဲ့ တိုးညင်းတဲ့ စကားလေးက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် ကလေးတွေကို ဖက်ပြီး အားရပါးရ ငိုချလိုက်မိတယ်။ အောင်အောင်နဲ့ စုစုတို့က ဘာမှနားမလည်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြတယ်။ "ဖေဖေ... မေမေသစ် ဘယ်မှာလဲ" လို့ စုစုလေးက မေးလာတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုဖြေရမလဲ မသိဘူး။ သုဇာ ထားခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ အိမ်ကြွေးတွေကို ဆပ်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် လောင်းကစားကို အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။
အခုဆိုရင် အိမ်ထဲမှာ သုဇာ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံ ရှိနေပြီ။ ကလေးတွေက အစပိုင်းမှာတော့ အဲဒီပုံကို ကြည့်ရမှာ ကြောက်နေကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို အမှန်တရားတွေ ပြောပြခဲ့တယ်။ "မေမေသစ်က သားတို့ကို ချစ်လွန်းလို့ မုန်းအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ" လို့။ အောင်အောင်က အခုဆိုရင် အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ။ စုစုလေးကလည်း သူ့ဖာသာသူ ထမင်းစားတတ်နေပြီ။ ဒါတွေအားလုံးဟာ သုဇာ သင်ပေးခဲ့တဲ့ "နှိပ်စက်မှု" တွေရဲ့ ရလဒ်တွေပါပဲ။
ကျွန်တော် ညတိုင်း သုဇာ့ကို တမ်းတမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်တိုမှုတွေကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို အမုန်းခံပြီး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ အိမ်နီးချင်းတွေကတော့ အခုထိ သုဇာ့ကို "မိထွေးဆိုး" လို့ ပြောနေကြတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်လည်း မရှင်းပြတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သုဇာ လိုချင်ခဲ့တာကလည်း အဲဒီ အမုန်းတရားတွေပဲ မဟုတ်လား။
လူတစ်ယောက်ကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်မိခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားဟာ တစ်သက်လုံး ကုစားလို့မရနိုင်တဲ့ အမာရွတ် ဖြစ်နေတော့မယ်။ ကျွန်တော် ကလေးတွေကို ကြည့်ရင်း သုဇာ့ကို ကတိပေးလိုက်တယ်။ "မင်း သင်ပေးခဲ့တဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုတွေနဲ့ ဒီကလေးတွေကို ငါ အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်သွားမှာပါ" လို့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေက ဒီရေလို တိုးဝင်နေဆဲပါ။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော် လက်ကိုင်ထားခွင့် ရလိုက်တာက အေးစက်နေတဲ့ သုဇာ့ရဲ့ လက်တစ်စုံပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာဟာ ဘဝရဲ့ အခါးဆုံး သင်ခန်းစာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် တစ်ခါတစ်ရံ အဆိပ်အတောက်ကဲ့သို့ ပုံဖော်တတ်သော်လည်း၊ ထိုအရာ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အကာအကွယ်ပေးရန်သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပြုပါ။ အပေါ်ယံ အပြုအမူထက် စိတ်ရင်းကို ရှာဖွေတတ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။