ကျွန်စိတ်
ကျွန်စိတ်
တနင်္ဂနွေနေ့၏ မွန်းလွဲပိုင်းသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးဆီမှ လေတိုးသံသဲ့သဲ့နှင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဆီပူသံတို့ကသာ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေ၏။ ကျွန်တော်သည် တစ်ကိုယ်တည်းသမားပီပီ မိမိဘာသာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ မောင်ကျော်စွာ ရောက်လာတော့ ကျွန်တော်က ကိုက်လန်ကြော်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်ဖြစ်သည်။
“ဆရာ... ကျွန်တော် ကူမယ်လေ”
သူ့စကားကို ကျွန်တော် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူတစ်ပါးကို အားကိုးရသည်ကို မနှစ်မြို့သလို၊ ကျွန်တော့်အလုပ်ထဲ တစ်စိမ်းတစ်ယောက် ဝင်ရှုပ်သည်ကိုလည်း စိတ်မရှည်တတ်သူဖြစ်၏။ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ဖြစ်ဖို့ဆိုလျှင် ကိုယ်တိုင်လုပ်မှသာ ကျေနပ်တတ်သည့် အကျင့်က ကျွန်တော့်ကို တစ်သီးပုဂ္ဂလဆန်စေခဲ့သည်။
“နေပါစေကွာ... မင်းပဲ ဟိုမှာ စာဖတ်နှင့်တော့။ ကိုယ်စားဖို့ကိုယ်လုပ်တာ ပင်ပန်းတယ်လို့ မယူဆဘူး” ဟု ပြောရင်း ဖျာပုံက သတင်းထောက်မလေး ပေးပို့ထားသော ငါးရံ့ခြောက်ဖုတ်လေးကို ဆီဆမ်းလိုက်သည်။ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသော ဆီသတ်နံ့နှင့် ငါးရံ့ခြောက်နံ့က စိတ်ကို တစ်မျိုးလေး လန်းဆန်းသွားစေသည်။
ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသည့်အခါ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မောင်ကျော်စွာက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အသည်းအသန် ဖတ်နေရင်းက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ စာအုပ်ကို ခေတ္တချလိုက်သည်။
“ဆရာ... ပင်ပန်းသွားပြီလား”
“မပင်ပန်းပါဘူးကွာ... မင်းပြချင်တဲ့ သတင်းက ဘာလဲ”
သူက ကွန်ပျူတာရှေ့ကနေ စာမျက်နှာတစ်ခုကို ဖွင့်ပြသည်။ ကျွန်တော်က မျက်မှန်မပါဘဲ သေချာမမြင်ရသဖြင့် သူ့ကို မျက်မှန်သွားယူခိုင်းလိုက်ရ၏။ သူ ယူလာပေးသော မျက်မှန်ကို တပ်ပြီး သူညွှန်ပြသော အပိုဒ်ကို ဖတ်ကြည့်မိသည်။ အိန္ဒိယစာရေးဆရာတစ်ဦးက သူတို့နိုင်ငံ ဆင်းရဲတွင်းက မထွက်နိုင်ခြင်းမှာ အစဉ်အလာများကို လက္ခံလွန်းခြင်းနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုဆိုင်ရာ ကုန်ကျစရိတ်များကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ထောက်ပြထားသည့် သတင်းဖြစ်သည်။
“ဒါကို ကျွန်တော် ဘာသာပြန်ကြည့်မလို့ ဆရာ”
“အင်း... ကောင်းတာပေါ့။ သူပြောတာတွေကလည်း မှန်သင့်သလောက် မှန်ပါတယ်။ လူတွေက ဘာသာရေး၊ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုဆိုရင် အမှားအမှန်ထက် အစွဲအလမ်းကို ရှေ့တန်းတင်တတ်ကြတယ်လေ။ ဟိုတလောကပဲ နတ်ကတော်တစ်ယောက်ကို ပိုက်ဆံတွေ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးလုမတတ် ပေးနေကြတာ တွေ့လိုက်ရသေးတယ်”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မောင်ကျော်စွာက ခပ်ဟဟ ရယ်သည်။
“ဆရာကလည်း... ဒါက အသေးအဖွဲရှိသေးတာ။ အခုခေတ်မှာ ဇာတ်မင်းသားတွေကို ကားဝယ်ပေးတာတို့၊ သိန်းထောင်ချီ ဆုချတာတို့ကမှ အကြီးအကျယ်ဆရာရဲ့။ ရွှေစလွယ်တွေဆိုတာလည်း အထပ်လိုက်ပဲ”
ကျွန်တော် အံ့သြသွားမိသည်။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က ပဲခူးမှာ ဇာတ်ပွဲကြည့်စဉ်က မင်းသားကို ဆွဲကြိုးလေးတွေ တက်ဆွဲပေးတာလောက်ပဲ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ အခုလို သိန်းထောင်ချီ ဆုချသည်ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နားလည်ရခက်လှသော ကိစ္စပင်။
“ဒါဟာ ‘ကျွန်စိတ်’ ပဲ ဆရာ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချို့တဲ့နေတာတောင် သူတစ်ပါးကို ဘုရားထူးပြီး ပုံအောပေးချင်တဲ့စိတ်။ အောက်ကျို့ချင်တဲ့စိတ်ပေါ့”
မောင်ကျော်စွာ၏ စကားက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို လှံတစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်သွားသည်။ ‘ကျွန်စိတ်’ တဲ့လား။ ထိုစကားလုံးက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ်နှင့် လင်းလက်လာပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက ပုံရိပ်ဟောင်းများကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ပေးနေတော့သည်။
မောင်ကျော်စွာ ပြန်သွားသည့်တိုင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ‘ကျွန်စိတ်’ ဆိုသည့် စကားလုံးက တဝဲဝဲလည်နေဆဲ။ ကျွန်တော့်နှမငယ် ‘နှင်း’ အကြောင်းကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။ နှင်းသည် ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသူ။ သို့သော် သူမတွင် ထူးဆန်းသော ဝါသနာတစ်ခုရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ထိုခေတ်က နာမည်ကြီး မင်းသားတစ်ဦးကို အစွဲအလမ်းကြီးစွာ အားပေးခြင်းပင်။
ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါသေးသည်။ နှင်းသည် သူမ၏ လစာထဲမှ သုံးပုံနှစ်ပုံကို ထိုမင်းသား၏ ပွဲတိုင်းတွင် ဆုချရန်နှင့် လက်ဆောင်ပေးရန်အတွက်သာ သုံးစွဲခဲ့သည်။ အိမ်မှာ ဟင်းကောင်းကောင်းမစားရလျှင် နေပါစေ၊ ထိုမင်းသား၏ ရှေ့တန်းက နေရာကို ရဖို့ဆိုလျှင်တော့ သူမ မနှမြောခဲ့။
“နှင်း... နင် ဒါတွေ လုပ်နေတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ သူက နင့်ကို သိတာမှ မဟုတ်တာ” ဟု ကျွန်တော် အမြဲ ကြိမ်းမောင်းခဲ့ဖူးသည်။
သူမကတော့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး “ဒါ ကျွန်မ ပျော်ရွှင်မှုပါ ကိုကြီးရယ်” ဟုသာ ပြန်ပြောတတ်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ‘ကျွန်စိတ်’ ရှိသူဟု ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ သူတစ်ပါး၏ အောင်မြင်မှုကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီး ဝန်းရံနေသည့် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို ကျွန်တော် ရွံရှာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ အမေ နေမကောင်းဖြစ်စဉ်က နှင်းသည် ဆေးဖိုးအတွက် စုထားသော ပိုက်ဆံများကို ထိုမင်းသား၏ မွေးနေ့ပွဲအတွက် အလှူငွေအဖြစ် သုံးစွဲလိုက်သည်ဟု ကျွန်တော် သိလိုက်ရသောနေ့က ကျွန်တော့်ဒေါသတို့ ပေါက်ကွဲခဲ့သည်။
“နင်ဟာ တကယ့်ကို ကျွန်စိတ်ရှိတဲ့ မိန်းမပဲ။ ကိုယ့်အမေ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာတောင် နင်က အသုံးမကျတဲ့ ဇာတ်မင်းသားတစ်ယောက်အတွက် ပိုက်ဆံပေးနိုင်သေးတယ်ပေါ့လေ။ သွား... ဒီအိမ်က အခုချက်ချင်း ဆင်းသွားတော့”
ထိုနေ့က နှင်းသည် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါ။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းမှ ဖြေရှင်းချက် မပေးခဲ့ဘဲ အထုပ်တစ်ထုပ်နှင့် အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူမကို လိုက်မတားခဲ့သလို၊ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း စုံစမ်းခြင်း မပြုခဲ့ပါ။ သူမကဲ့သို့သော “ကျွန်စိတ်” ရှိသူတစ်ဦးကို ကျွန်တော့်ဘဝထဲတွင် နေရာမပေးနိုင်ဟု ခံယူခဲ့သောကြောင့်ပင်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ အမေဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် အထီးကျန်စွာဖြင့် ဤအိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်လာခဲ့သည်။ နှင်း၏ သတင်းကိုလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ကြားရတတ်သော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်မဝင်စားဟန် ဆောင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုမင်းသားနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေဆဲဟုသာ ကျွန်တော် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယနေ့ မောင်ကျော်စွာနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်လာသည်။ မောင်ကျော်စွာ ပြသသည့် ဗီဒီယိုထဲက မင်းသားကို ငွေပုံပေးနေသူများထဲတွင် နှင်းကဲ့သို့သော မိန်းကလေးများစွာကို တွေ့ရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် ‘ကျွန်စိတ်’ နှင့် လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းလော။ သို့မဟုတ် ထိုလုပ်ရပ်နောက်ကွယ်တွင် ကျွန်တော် မမြင်နိုင်သော အခြားအရာတစ်ခုခု ရှိနေလေသလား။
ကျွန်တော်သည် အိမ်ပေါ်ထပ်က သေတ္တာအိုကြီးထဲမှာ သိမ်းထားသော နှင်း၏ အသုံးအဆောင်ဟောင်းများကို ရှာဖွေမိသည်။ သူမ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဖုန်များ တက်နေသော ထိုစာအုပ်လေးကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရသည်။
“... ဒီနေ့ ကိုကြီး ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်ပြီ။ ကျွန်မမှာ ပြောပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ ကိုကြီးက ကျွန်မကို ကျွန်စိတ်ရှိသူလို့ ထင်နေတာပဲ။ ကျွန်မ တကယ်ဖြစ်ချင်တာက ‘ကျွန်’ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးကို အဲ့ဒီမင်းသားဆီကနေ အကူအညီတောင်းခဲ့ရတာပါ။ သူက အလှူအတန်း ရက်ရောတယ်ဆိုလို့ ကျွန်မ သူ့ပွဲတိုင်းကို သွားပြီး ဝန်းရံပေးခဲ့ရတယ်။ သူကလည်း ကျွန်မကို ညီမလေးတစ်ယောက်လို သနားပြီး အမေ့ဆေးဖိုးအတွက် လိုသလောက် ထုတ်ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို လူတွေ သိသွားရင် မင်းသားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မှာစိုးလို့ ကျွန်မကပဲ သူ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ပြန်ဆပ်နေရတာပါ။ ကိုကြီးကို ပြောပြချင်ပေမယ့် ကိုကြီးက ကျွန်မကို အမြဲ အထင်သေးနေတော့ ကျွန်မ မပြောရဲခဲ့ဘူး...”
စာလုံးများက ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားသည်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သလို ‘ကျွန်စိတ်’ ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော့်ထက် ပို၍ ‘သားသမီးစိတ်’ ရှိခဲ့သော နှင်း၏ ပေးဆပ်မှုကို ကျွန်တော်က အလွယ်တကူ ကောက်ချက်ချခဲ့မိသည်။
ကျွန်တော်သည် နှင်းကို ရှာရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သူမနှင့် နီးစပ်သူများကို စုံစမ်းကြည့်သည့်အခါ သူမသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းက ရောဂါတစ်ခုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုသတင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။
“သူ ဆုံးခါနီးအထိ ဆရာ့အကြောင်းကိုပဲ တစာစာ ပြောသွားတာပါ။ ဆရာ့ကို သူ မကျေနပ်တာမျိုး မရှိပါဘူး။ ဆရာ့ကို စိတ်မပူစေချင်လို့ သူ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့တာပါ” ဟု သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မွန်းကြပ်လွန်း၍ အသက်ရှူရသည်ပင် ခက်ခဲလာသည်။ ကျွန်တော်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း မှန်ကန်သူ၊ လွတ်လပ်သူ၊ ‘ကျွန်စိတ်’ ကင်းသူဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်တော်သည် ‘မာန’ ဟူသော အရာ၏ ကျွန် ဖြစ်နေခဲ့ပါလား။
ကျွန်တော်သည် နှင်း၏ အုတ်ဂူလေးဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ကျနေသော ညနေခင်းတွင် အုတ်ဂူရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော် ယူဆောင်လာသော နှင်း အကြိုက်ဆုံး ပန်းစည်းလေးကို ချပေးရင်း တောင်းပန်စကားများ ဆိုမိသည်။ သို့သော် ထိုစကားများကို ကြားမည့်သူ မရှိတော့ပါ။
“ကိုကြီး မှားခဲ့ပါတယ် နှင်းရယ်... ကိုကြီးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာကို ‘ကျွန်စိတ်’ လို့ နာမည်တပ်ပြီး ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူမိုက်ကြီးပါ”
ကျွန်တော်သည် အတိတ်ကို ပြင်ဆင်ရန် ကြိုးစားချင်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ပြုခဲ့သော အမှားက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး နောင်တအဆိပ်များ တိုက်ကျွေးနေတော့မည်။ မောင်ကျော်စွာ ပြောခဲ့သော ‘ကျွန်စိတ်’ ဆိုသည်မှာ အပြင်ပန်းကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်၍ ရသောအရာ မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်တော် အနာကျင်ဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခုအနေဖြင့် ရရှိခဲ့သည်။
အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ မီးဖိုချောင်ထဲက ငါးရံ့ခြောက်နံ့က ကျန်ရှိနေဆဲ။ သို့သော် စောစောကလို မွှေးကြိုင်မနေတော့ဘဲ စူးရှရှနှင့် ရင်ကို နာကျင်စေသည်။ ကျွန်တော်သည် အိမ်ရှေ့ခန်းက ကွန်ပျူတာစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်မိသည်။ မောင်ကျော်စွာ ပြုစုထားသော ‘ကျွန်စိတ်’ အကြောင်း ဆောင်းပါးမူကြမ်းလေးက စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ။
ကျွန်တော် ထိုမူကြမ်းလေးကို ယူပြီး ဘောပင်ဖြင့် စာသားအချို့ ဖြည့်စွက်လိုက်သည်။
“လူတစ်ယောက်ကို ‘ကျွန်စိတ်’ ရှိသူဟု မသတ်မှတ်မီ၊ ထိုသူ၏ ရင်ထဲက ပေးဆပ်မှုနှင့် အကြောင်းရင်းကို အရင် သိအောင် ကြိုးစားပါ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရသော ‘ကျွန်စိတ်’ ဆိုသည်မှာ အခြားသူတစ်ဦးအတွက် မြင့်မြတ်သော ‘မေတ္တာစိတ်’ လည်း ဖြစ်နေတတ်ပါသည်”
ကျွန်တော့်မျက်ရည်များက စာရွက်ပေါ်သို့ တစက်စက် ကျလာသည်။ ကျွန်တော်သည် နှင်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးမှသာ လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို သိမြင်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လွတ်လပ်သော လူသားတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်တော့ ‘အထင်ကြီးမှု’ နှင့် ‘အတ္တ’ တို့၏ ကျွန်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရပါလား။
အိမ်ပြင်ပတွင် မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ လေပြင်းများက ပြတင်းပေါက်များကို လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မှောင်မည်းနေသော
“နောင်တ” ဆိုသည်မှာ အမှားကို သိမြင်ချိန်တွင် ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ခြင်းကို ခေါ်ဆိုကြောင်း ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
(ပြီးပါပြီ)
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်ကို အပေါ်ယံကြည့်၍ ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် သင်၏ အကြီးမားဆုံး အမှားဖြစ်သွားနိုင်ပြီး၊ ထိုအမှားကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရှိတော့သောအခါ နောင်တသည် သင့်ဘဝ၏ တစ်သက်စာ ကျွန်ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။