မိန်းကလေးတွေအတွက် ငရဲအိမ်
မိန်းကလေးတွေအတွက် ငရဲအိမ်
အိမ်ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံခြင်းတွေ စုဝေးရာ၊ နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်အာဝါသတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျော်ဇင်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ပြီး ဒီတိုက်ခန်းလေးထဲကို စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ပန်းခင်းလမ်းတစ်ခုလို သပ္ပာယ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဆင့်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ထက်မြက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ ကျော်ဇင်ကတော့ လူချစ်လူခင်ပေါတဲ့ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ခိုင်မြဲတယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ပြီး၊ ဒီအိမ်လေးက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ထာဝရ သိမ်းဆည်းထားပေးမယ့် ရတနာသေတ္တာလေးလို့ ထင်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အမှားဆုံးသော အတွေးဖြစ်ခဲ့မယ်လို့ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။
ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျော်ဇင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး “မေ... ကိုယ်တို့ ဒီအိမ်လေးမှာ သာယာတဲ့ မိသားစုဘဝလေး တည်ဆောက်ကြမယ်နော်၊ မေ ဘာမှ ပူစရာမလိုစေရဘူး” လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း သူဟာ ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်သူမို့၊ သူ့ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်လေးတွေကို ကျွန်မက အားနည်းချက်လို့ မမြင်ဘဲ ပံ့ပိုးပေးရမယ့် အစိတ်
ညနေခင်းတွေဆိုရင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ထမင်းစားကြတယ်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြတယ်။ ကျော်ဇင်က ကျွန်မကို အရမ်းဂရုစိုက်ပြတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မြွေဟောက်တစ်ကောင်လို ခွေယပ်နေတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ကျွန်မ မမြင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မို့ စီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း ကျွန်မကပဲ ဦးဆောင်ခဲ့တာ များတယ်။ ကျော်ဇင်ကတော့ အမြဲတမ်း “မေ သဘောပဲလေ၊ မေ ဆုံးဖြတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ကျွန်မရဲ့ မာနကို မြှောက်ပင့်ပေးတတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို သူက တဖြည်းဖြည်းချင်း အမြစ်တွယ်လာခဲ့တာ။
စဖြစ်တာကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကပေါ့။ ကျော်ဇင် အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ရတယ်လို့ ကျွန်မကို ပြောပြခဲ့တဲ့နေ့။ သူက အရမ်းကို စိတ်ဓာတ်ကျနေသလို ဟန်ဆောင်ပြခဲ့တာ။ “မေ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ့်ကြောင့် မေ ပင်ပန်းရတော့မယ်” တဲ့။ ကျွန်မကလည်း ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ “ရပါတယ် ကိုကိုရယ်၊ မေ့မှာ အလုပ်ရှိတာပဲ၊ ကိုကို အနားယူလိုက်ပါ၊ အလုပ်သစ် ရှာတာပေါ့” လို့ အလွယ်တကူပဲ နှစ်သိမ့်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး အရာရာဟာ ပြောင်းလဲသွားတော့တာပဲ။
ကျော်ဇင်က အလုပ်ရှာဖို့ထက် ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ တစ်နေကုန် အချိန်ဖြုန်းနေတာ များလာတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်က ပြန်လာရင် အိမ်က ပွစိတက်နေတတ်ပြီး သူကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ဂိမ်းဆော့နေတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောနေတာမျိုးတွေ တွေ့လာရတယ်။ ကျွန်မ မေးရင်လည်း “အလုပ်ကိစ္စ စုံစမ်းနေတာပါ” လို့ပဲ ခပ်တိုတို ဖြေတတ်လာတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မဆီကနေ ပိုက်ဆံ ခဏခဏ တောင်းလာတယ်။ အကြောင်းပြချက်တွေကတော့ အမျိုးမျိုးပေါ့။ သူငယ်ချင်း မင်္ဂလာဆောင်ရှိလို့၊ အမေ့ဆီ ပို့ပေးချင်လို့၊ ကားပြင်စရာ ရှိလို့ စသဖြင့်ပေါ့။ ကျွန်မကလည်း လင်မယားချင်းပဲဆိုပြီး မတွန့်တိုဘဲ ပေးခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဖုန်းကနေ တစ်ဆင့် လာနေတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေက ကျွန်မကို သံသယ ဝင်စေခဲ့တယ်။ မှာ ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်မဆီကိုတော့ ပြန်စာ မလာဘူး။ ကျွန်မ ခေါ်တဲ့ ဖုန်းတွေကို မကိုင်ဘဲ လွှတ်ထားတတ်လာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တယ်။ အဲဒါက ချစ်ရေးဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ချ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါကတော့ အကြွေးတောင်းတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေပါ။ “ခင်ဗျား ပိုက်ဆံမဆပ်တာ သုံးလရှိပြီ၊ အတိုးတွေက တက်နေပြီ၊ အိမ်အထိ လာရမလား” ဆိုတဲ့ စာသားတွေ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ရတဲ့ ခင်ပွန်းသည်က ကျွန်မ မသိအောင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။
ကျွန်မ သူ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တာပေါ့။ သူ အွန်လိုင်းလောင်းကစားမှာ ရှုံးသွားတာပါတဲ့။ အစကတော့ အပျော်ဆော့တာကနေ တဖြည်းဖြည်း အကြွေးတွေ နစ်သွားတာပါတဲ့။ “မေ... ကိုယ် နောက်ဆုံးအကြိမ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ့်ကို ကယ်ပါဦး၊ မေ မကယ်ရင် ကိုယ် အသတ်ခံရလိမ့်မယ်” လို့ ပြောပြီး ငိုယိုပြတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ပျော့ညံ့တဲ့ နှလုံးသားက နောက်တစ်ကြိမ် အရည်ပျော်သွားပြန်တယ်။ ကျွန်မ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ထုတ်ရောင်းပြီး သူ့အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာလည်း စိတ်မပါတော့တာကြောင့် အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာပြီး ရာထူးတိုးဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ အိမ်က မိဘတွေကလည်း ကျော်ဇင်ရဲ့ အကျင့်ကို သိသွားပြီး “နင့်ယောက်ျားကို ဖြတ်နိုင်ရင် ပြန်လာခဲ့၊ မဖြတ်နိုင်ရင်တော့ ငါတို့နဲ့ မပတ်သက်နဲ့တော့” လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ “ငရဲကျကျ၊ နတ်ပြည်ရောက်ရောက် သူနဲ့ပဲ နေမယ်” ဆိုတဲ့ ဇွတ်မှားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့မိတာ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ နေ့ချင်းညချင်း ကျဆုံးလာခဲ့တယ်။ ကျော်ဇင်က အကြွေးဆပ်ပြီးတာနဲ့ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် နေလာမလားလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ပိုပြီး ဆိုးလာတယ်။ အိမ်ကို ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတတ်ပြီး အရက်နံ့တွေနဲ့။ ကျွန်မ စကားပြောရင်လည်း အရင်လို နူးညံ့မနေတော့ဘဲ “နင် ပေးတာလေး နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ငါ့ကို ဆရာမလာလုပ်နဲ့” လို့ အော်ဟစ်လာတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုက ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူတစ်ပါးအပေါ် တည်ဆောက်ထားတဲ့ မေတ္တာတွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး သတ်နေတာ။ ဖုန်းသံမြည်တိုင်း ကျွန်မ တုန်ရင်နေမိတယ်။ အကြွေးရှင်တွေလား၊ သူ့ဆီက အဆဲအဆိုတွေလားဆိုတာကို တွေးပြီး ကြောက်လန့်နေရတဲ့ ဘဝ။ ဒီအိမ်လေးဟာ ကျွန်မအတွက် နွေးထွေးတဲ့ အိမ်မဟုတ်တော့ဘဲ စိတ္တဇ ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ စိတ်တွေ အရမ်းလေးလံနေပြီး တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားနေရလို့ပါ။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို မှင်တက်သွားစေခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာ လူစိမ်း နှစ်ယောက်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ကျော်ဇင်ကတော့ သူတို့ရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ ကျွန်မ ဝင်လာတာ မြင်တော့ အဲဒီလူတွေက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြတယ်။
“ဒါ ဇနီးသည်လား၊ အေး... မင်းကတိပေးထားတဲ့အတိုင်းပေါ့” လို့ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်မ နားမလည်စွာနဲ့ ကျော်ဇင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ စာရွက်စာတမ်းတချို့ ပြန့်ကျဲနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ပြေးသွားပြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... အဲဒါက ဒီတိုက်ခန်းကို ရောင်းချတဲ့ စာချုပ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်ကို အတုထိုးထားတဲ့ ချေးငွေစာချုပ်တွေ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းပိုင် အိမ်လေးကို သူက ကျွန်မ မသိဘဲ အကြွေးအတွက် ပေါင်နှံရောင်းချလိုက်တာ။
ဒါတင် မကသေးဘူး။ သူတို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ “မင်း ယောက်ျားက မင်းရဲ့ အလုပ်အကိုင်နဲ့ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အာမခံပြီး ငါတို့ဆီက ငွေအလုံးအရင်း ချေးထားတာ၊ အခု သူက ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေလို့ ငါတို့ လာဖမ်းတာ၊ မင်းမှာ ဆပ်စရာ ပိုက်ဆံမရှိရင်တော့ ဥပဒေအတိုင်းပဲ သွားရတော့မှာပေါ့” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခုလုံး ဆို့တက်လာတယ်။ ကျွန်မ မယုံနိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျော်ဇင်ကို ကြည့်ပြီး “ကိုကို... ဒါတွေက ဘာလဲ၊ ဘာလို့ မေ့်ကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ” လို့ တိုးတိုးလေး မေးမိတယ်။
ကျော်ဇင်က ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်က မြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အချစ်တွေ၊ ကြင်နာမှုတွေ တစ်စက်ကလေးမှ မရှိတော့ဘူး။ “မေ... နင်က အရမ်းကို အယုံလွယ်တာပဲ။ ငါ နင့်ကို လက်ထပ်ခဲ့တာက နင့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိလို့၊ နင်က အရိုးအအ ဖြစ်လို့ပဲ။ အခုတော့ ငါ့မှာ ဆပ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ နင်ပဲ ဖြေရှင်းတော့” လို့ ပြောပြီး သူက အိမ်တံခါးကနေ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားတယ်။ အကြွေးရှင်တွေက သူ့နောက်ကို လိုက်မသွားဘဲ ကျွန်မကိုပဲ ဝိုင်းထားကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ နားလည်လိုက်တာက... သူက ကျွန်မကို တမင်တကာ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာ။ သူ ကျူးလွန်ခဲ့သမျှ အပြစ်တွေအားလုံးကို ကျွန်မ ခေါင်းပေါ် ပုံချပြီး သူကတော့ လွတ်အောင် ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီညက ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျော်ဇင်ဟာ လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ သူက လူကုန်ကူးတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုနဲ့တောင် ပတ်သက်နေပြီး ကျွန်မကို အပေါင်ပစ္စည်းတစ်ခုလို သုံးခဲ့တာပါပဲ။
အခုတော့ ကျွန်မ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အလုပ်ကလည်း ထွက်လိုက်ရပြီ။ အိမ်ကလည်း အသိမ်းခံလိုက်ရပြီ။ မိဘတွေဆီကိုလည်း မျက်နှာပူလို့ မသွားရဲတော့ဘူး။ ကျွန်မ ညဘက်ဆိုရင် လမ်းဘေးက ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုရဲ့ ဇရပ်ပေါ်မှာ ခွေအိပ်နေရတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကျန်တာဆိုလို့ ကျော်ဇင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံပဲ ရှိတော့တယ်။ အဲဒီပုံကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ ရယ်ချင်မိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ပြုံးနေတဲ့ ကျွန်မက ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲဆိုတာကိုပေါ့။
ကျွန်မကို လူတွေက သနားကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ လက်တွေ့ မကူညီနိုင်ကြဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်မိရင် သူစိမ်းတွေဆီက လှောင်ပြောင်တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေ၊ အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံတွေကိုပဲ ကြားနေရတုန်း။ ကျော်ဇင်ကတော့ ဘယ်ဆီ ဘယ်ဝယ် ရောက်နေမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့တာက သေကွဲထက် ပိုနာကျင်ရတဲ့ ရှင်ကွဲပါပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လူသားဆန်မှုတွေကိုပါ သတ်ဖြတ်သွားခဲ့တာ။
ဒီငရဲအိမ်ထဲကနေ ကျွန်မ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်က အုတ်တံတိုင်းတွေနဲ့ ကာရံထားတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ အချစ်တွေနဲ့ ကာရံထားတာမို့ ထွက်ရတာ အရမ်းခက်ခဲနေတယ်။ ကျွန်မလို မိန်းကလေးတွေအတွက် ငရဲအိမ်ဆိုတာ အပြင်လောကမှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ယုံကြည်ရတဲ့သူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ ရှိနေတတ်တာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အခါ အရာရာဟာ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
နောင်တဆိုတာ နောင်မှ ရတာမို့ နောင်တလို့ ခေါ်တာတဲ့။ ကျွန်မ အခု ရနေတဲ့ နောင်တတွေကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို လောင်မြိုက်နေတဲ့ မီးလျှံတွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားခြင်းက ပို၍ အရေးကြီးပြီး၊ မျက်စိမှိတ် ယုံကြည်မှုသည် သင်ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်လိုက်သည့် အကျဉ်းထောင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။