ပထွေးဆိုးရဲ့ အကြံဆိုး
ပထွေးဆိုးရဲ့ အကြံဆိုး
အိမ်အိုကြီးရဲ့ သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဖိနပ်သံလေးလေးကြီးတွေ တင်းကနဲ ကျရောက်လာတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေဟာ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားရစမြဲပါ။ အဲဒီဖိနပ်သံရဲ့ ပိုင်ရှင်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ ပထွေး ဦးထွန်းရှိန်ပါပဲ။ မိုးချုပ်လို့ အရက်နံ့ စော်နံနေတဲ့ ဦးထွန်းရှိန် အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီဆိုရင် ဒီအိမ်လေးဟာ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်အတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ အဖေရင်း ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း မေမေ့ကို အားကိုးရာရှာပေးချင်လို့ အိမ်ထောင်သစ် ထူထောင်ခွင့်ပြုခဲ့တဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ခုထိ နောင်တရလို့ မဆုံးနိုင်သေးပါဘူး။
ကျွန်မနာမည်က ရွှေ၊ အခုမှ ဆယ်တန်းတက်နေတဲ့ ညီမလေး နုနုထွေးထက် ရှစ်နှစ်လောက် ပိုကြီးပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ မြို့ပေါ်က အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အရောင်းစာရေးလုပ်ပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေရတာပါ။ မေမေကတော့ အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေရတဲ့ လူမမာတစ်ယောက်။ လေဖြတ်ထားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ မေမေဟာ ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို ငြိမ်ခံနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ရှာပါဘူး။
"နုနု... ညီမလေး၊ လာ...
ကျွန်မ ညီမလေးရဲ့ လက်ကိုဆွဲပြီး အတွင်းခန်းထဲကို အသာလေး ခေါ်သွားလိုက်မိတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ ဦးထွန်းရှိန်က ပုဆိုးကို ခပ်ပွေပွေ ဝတ်ရင်း အရက်ပုလင်းကို စားပွဲပေါ် ဘုန်းကနဲ တင်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေဟာ ရိုးသားမှု မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်။ အထူးသဖြင့် ဖြူဖြူနုနုနဲ့ လှပစပြုလာတဲ့ ညီမလေး နုနုထွေးကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေဟာ ကျွန်မကို ထိတ်လန့်စေပါတယ်။
"ဘာလဲ... ငါ ပြန်လာတာကို မင်းတို့က ပုန်းနေကြတာလား"
ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ အသံက ဩဇာပေးသလိုလိုနဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံ ပါနေတယ်။ ကျွန်မ ညီမလေးကို
"မေမေ အိပ်နေပြီ ဦးလေး... တိုးတိုးပြောပါ"
ကျွန်မရဲ့ စကားကို သူက ဂရုမစိုက်သလို ရယ်မောလိုက်တယ်။ "မင်း အမေကတော့ အိပ်မှာပေါ့။ သူက ဘာလုပ်တတ်တာ မှတ်လို့။ ဒီအိမ်မှာ ငါကပဲ အလုပ်အကျွေး ပြုနေရတာ မဟုတ်လား။ အေး... မင်းတို့ ညီအစ်မလည်း အခုဆို အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ။ မင်းလည်း အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ရတဲ့ လစာလေးက ငါ့ဖဲဝိုင်း ကြွေးတောင် မကျေချင်ဘူး"
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ ဖဲဝိုင်းကြွေး...။ ဒီစကားဟာ ဒီအိမ်ရဲ့ အမင်္ဂလာ နိမိတ်ပါပဲ။ ဦးထွန်းရှိန်ဟာ လောင်းကစားမှာ အရူးအမူး စွဲလမ်းနေသူ တစ်ယောက်ပါ။ သူ ရှုံးလာလေလေ၊ အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ရောင်းလေလေပါပဲ။ အခု အိမ်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ကျန်တာဆိုလို့ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝပဲ ရှိတော့တယ်။
ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ကျွန်မ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘေးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ညီမလေးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျမိတယ်။ ညီမလေးက စာတော်တယ်။ သူက ဆရာဝန်မလေး ဖြစ်ချင်တာ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုပဲ ပင်ပန်းပါစေ၊ ညီမလေးကိုတော့ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာ နေနေရသရွေ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ လုံခြုံမှု မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိနေခဲ့ပါတယ်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာတော့ ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ အမူအရာတွေက ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ အရင်လို အော်ဟစ်ဆဲဆိုတာမျိုး မရှိတော့ဘဲ ခပ်အေးအေးပဲ နေနေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးစက်မှုက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲကို အဝင်မှာပဲ ဧည့်ခန်းထဲက စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဦးထွန်းရှိန်နဲ့ နောက်ထပ် လူစိမ်းတစ်ယောက်။ အသံကို နားစွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေဟာ ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"အေး... ကလေးမကတော့ အခုမှ ဆယ်တန်းပဲ ရှိသေးတာ။ နုနုထွေးထွေးလေးဗျ။ ခင်ဗျား စိတ်ကြိုက် ဖြစ်မှာပါ"
ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ အသံက မြှောက်ပင့်လွန်းနေတယ်။ ဟိုလူစိမ်းကတော့ အသံဩဩကြီးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "ပိုက်ဆံကတော့ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း သိန်းငါးဆယ် ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီကို အသန့်အတိုင်း ရောက်လာရမယ်နော်။ မင်းရဲ့ မိန်းမရော၊ အကြီးမရော မသိအောင် စီစဉ်နိုင်မလား"
"စိတ်ချပါ ဆရာကြီးရာ။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု အကြောင်းပြပြီး မြို့ပြင်က ခြံကို ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်။ အဲဒီမှာ ဆရာကြီး စိတ်ကြိုက်သာ စီစဉ်တော့။ ကျန်တာ ကျွန်တော် တာဝန်ယူတယ်"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ နံရံကို အားပြုထားရတယ်။ သူတို့ ပြောနေတာ ညီမလေး အကြောင်း။ ညီမလေးရဲ့ ဘဝကို ဒီတိရစ္ဆာန်ထက် မိုက်မဲတဲ့ လူက ပိုက်ဆံနဲ့ လဲဖို့ ကြံစည်နေတာ။ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး... ကျွန်မ မျက်စိအောက်မှာ တယုတယ ပြုစုလာရတဲ့ ညီမလေးကို သူက ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ရောင်းစားဖို့ လုပ်နေတာပါလား။
ကျွန်မ အိမ်ထဲကို မဝင်ဖြစ်တော့ဘဲ အပြင်ကို ပြန်ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဘာလုပ်ရမလဲ။ မေမေ့ကို ပြောရင်လည်း မေမေက ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရဲကို တိုင်မလား။ သက်သေက ဘာရှိလို့လဲ။ ကျွန်မ စကားကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ ဦးထွန်းရှိန်က အကွက်စေ့လွန်းတယ်။
အဲဒီညက ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ညီမလေးက စာကျက်နေတုန်း။ ကျွန်မ ညီမလေးကို ပြေးဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ ညီမလေးက အံ့ဩပြီး "မမ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ မေးရှာတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ညီမလေးရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကိုပဲ ပွတ်သပ်ပေးနေမိတယ်။
ကျွန်မရဲ့ အတွေးထဲမှာတော့ အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့တယ်။ ဒီအကြံက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေမဲ့ ညီမလေးကိုတော့ ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိတယ်။ ကျွန်မဟာ အားနည်းတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ချစ်ရသူကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုရင်တော့ ဘာမဆို လုပ်ရဲတဲ့ သတ္တိမျိုး ကျွန်မမှာ ရှိနေခဲ့ပါပြီ။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ဦးထွန်းရှိန်ကို အကဲခတ်နေမိတယ်။ သူက ညီမလေးကို ချိုချိုသာသာ စကားပြောလာတယ်။ "သမီးလေး... စာမေးပွဲပြီးရင် ဦးလေးက အကျီအသစ်တွေ ဝယ်ပေးမယ်နော်" ဆိုတဲ့ စကားမျိုးတွေ။ ညီမလေးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ပြုံးပြရှာတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီ အပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ရဲ့ အံသွားတွေကို မြင်နေရတယ်။
ကျွန်မ မေမေ့အနားကို သွားပြီး မေးကြည့်မိတယ်။ "မေမေ... ဦးထွန်းရှိန်ကို မေမေ တကယ်ပဲ ယုံကြည်တာလား။ သူ တစ်ခုခု လုပ်ရင် မေမေ တားမှာလား"
မေမေက မျက်ရည်ဝဲရင်း ပြောရှာတယ်။ "အမေလည်း သိတာပေါ့ သမီးရယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေက ဒီလို အခြေအနေနဲ့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ သူ မရှိရင် ငါတို့ ဘယ်မှာ သွားနေမလဲ။ သမီးတို့ ညီအစ်မကို သူက ကျွေးမွေးနေတာပဲလေ"
မေမေ့ရဲ့ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစေပါတယ်။ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မကလွဲလို့ ညီမလေးကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ မရှိဘူးဆိုတာ ရှင်းလင်းသွားပြီ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ ဖုန်းထဲက ဟိုလူစိမ်းရဲ့ နံပါတ်ကို ခိုးယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနေ့ညက ဦးထွန်းရှိန် အိမ်မှာ မရှိတုန်း ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး ဟိုလူစိမ်းဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။
"ရှင် ဦးထွန်းရှိန်နဲ့ စကားပြောထားတဲ့သူ မဟုတ်လား။ နုနုထွေးကို ဝယ်မယ့်သူ..."
တစ်ဖက်က လူက ခဏ ငြိမ်သွားပြီး "မင်းက ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးတယ်။
"ကျွန်မက သူ့အစ်မပါ။ ရှင့်ကို တစ်ခု ပြောချင်လို့။ နုနုထွေးက အသက်မပြည့်သေးဘူး။ ရှင် သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်ရင် ထောင်နန်းစံရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအစား ကျွန်မကို ယူမလား။ ကျွန်မက အရွယ်ရောက်ပြီးသား။ ဦးထွန်းရှိန်ကို ပေးမယ့် ပိုက်ဆံထက် ကျွန်မကို ပိုပေးရမယ်။ ပြီးတော့ နုနုထွေးကို လုံးဝ လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ရဘူး"
ကျွန်မရဲ့ အသံတွေက တုန်ရီနေပေမဲ့ စကားလုံးတွေကတော့ ခိုင်မာနေခဲ့တယ်။ တစ်ဖက်က လူက လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်တယ်။ "မင်းက မင်းညီမအတွက် အနစ်နာခံမလို့လား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ကလေးမလေးကိုမှ လိုချင်တာ"
"ရှင် စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကလေးမလေးဆိုရင် ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်။ ကျွန်မဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး။ ကျွန်မက အစကတည်းက ပိုက်ဆံမက်လို့ ရှင့်ဆီ လာတာလို့ပဲ လူတွေကို ပြောမှာ။ ရှင် သဘောတူရင် ဦးထွန်းရှိန်ကို ပေးမယ့် ပိုက်ဆံကို ကျွန်မဆီကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပေးပါ။ ကျွန်မ ညီမလေးကို ဒီမြို့ကနေ ဝေးရာကို ပို့ချင်လို့"
ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဈေးကွက်တင် ရောင်းချနေရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လောက် နာကျင်ရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ ဘဝလေးကိုတော့ အညစ်အကြေးတွေ မပေးချင်ဘူး။
ဦးထွန်းရှိန် စီစဉ်ထားတဲ့ နေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အဲဒီနေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတယ်။ ညီမလေးကို ဦးထွန်းရှိန်က "မြို့ပြင်က ဦးလေးခြံမှာ စာအုပ်အဟောင်းတွေ ရှိတယ်။ သွားယူရအောင်" ဆိုပြီး ခေါ်ဖို့ လုပ်နေတယ်။
"နုနု... နေခဲ့။ မမ သွားလိုက်မယ်။ ညည်းက စာကျက်စရာ ရှိတယ်မလား"
ကျွန်မက ဝင်ပြောလိုက်တော့ ဦးထွန်းရှိန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်တယ်။ "မင်းက ဘာလိုက်မှာလဲ။ နုနုကိုပဲ ခေါ်မှာ"
"ကျွန်မ သွားမှာ။ ဦးလေး ဘာတွေ ကြံစည်ထားလဲ ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မ ဟိုလူနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ။ သူက ကျွန်မကိုပဲ လိုချင်တယ်တဲ့။ ဦးလေးကို ပေးမယ့် ပိုက်ဆံကို ကျွန်မ ယူလိုက်ပြီ"
ကျွန်မ လိမ်ပြောလိုက်တာပါ။ တကယ်တော့ ဟိုလူက ကျွန်မကို လက်ခံခဲ့ပေမဲ့ ပိုက်ဆံကိုတော့ ဦးထွန်းရှိန်ကိုပဲ ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ညီမလေးကို ကယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယဇ်ပူဇော်လိုက်တာပါ။
ဦးထွန်းရှိန်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျွန်မကို ပါးရိုက်လိုက်တယ်။ "မင်း... ငါ့အလုပ်ကို ဖျက်တာလား"
"မဖျက်ပါဘူး။ အတူတူပါပဲ။ ညီမလေးအစား ကျွန်မကို ပေးလိုက်တာ ဘာထူးလဲ။ ရှင်လည်း ပိုက်ဆံရမှာပဲလေ။ နုနုလေးကိုတော့ ချန်ထားပေးပါ"
ကျွန်မ ဒူးထောက် တောင်းပန်မိတယ်။ ဦးထွန်းရှိန်က ခဏ စဉ်းစားပြီးမှ ကျွန်မကို ဆံပင်ကနေ ဆွဲထူလိုက်တယ်။ "အေး... မင်းက သိပ်အနစ်နာခံချင်တာလား။ ရတယ်။ လာခဲ့"
ကျွန်မကို မြို့ပြင်က ခြံပျက်ကြီးဆီကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ဟိုလူစိမ်းက စောင့်နေတယ်။ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးပါတယ်။ အဲဒီလူစိမ်းဟာ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်တဲ့ ဆိုင်က မန်နေဂျာ ဖြစ်နေတာပါ။ သူက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း နှာဘူးမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တတ်သူပါ။ အခုတော့ သူက ဦးထွန်းရှိန်နဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့ လုပ်နေတာပေါ့။
"ရွှေ... မင်းက တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ အစ်မပဲ။ မင်းညီမလေးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားတယ်ပေါ့လေ"
သူက ကျွန်မရဲ့ မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး ပြောတယ်။ ကျွန်မ ရွံရှာလွန်းလို့ တံထွေးနဲ့ ထွေးလိုက်မိတယ်။ သူက ကျွန်မကို
"ခဏလေး... ကျွန်မ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ခု ပြောချင်တယ်။ ရှင်တို့ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးရင်တောင် ကျွန်မမှာ သက်သေရှိတယ်။ အခု ကျွန်မ အိတ်ထဲမှာ ဖုန်းက အသံဖမ်းထားတုန်းပဲ။ ရှင်တို့ ပြောသမျှ အကုန်လုံးကို ကျွန်မ သူငယ်ချင်းဆီကို အွန်လိုင်းကနေ ပို့ထားပြီးပြီ။ ကျွန်မကို တစ်ခုခု လုပ်တာနဲ့ အဲဒီ ဖိုင်တွေက ရဲဆီ ရောက်သွားလိမ့်မယ်"
ဒါက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး လက်နက်ပါ။ ဦးထွန်းရှိန်နဲ့ ဟိုလူစိမ်း မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို သတ်ပစ်မယ့် အကြည့်နဲ့ ကြည့်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မကြောက်တော့ဘူး။
"ကျွန်မ တောင်းဆိုတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မ ညီမလေးကို ဒီနေ့ပဲ ရန်ကုန်က ကျွန်မ ဒေါ်လေးဆီကို ပို့ပေးပါ။ သူ ဘေးကင်းကင်း ရောက်သွားပြီဆိုတာ သိရတာနဲ့ ကျွန်မ အသံဖိုင်တွေကို ဖျက်ပေးမယ်။ ပြီးရင် ကျွန်မကို ရှင့်စိတ်ကြိုက် လုပ်လို့ရပြီ"
ကျွန်မရဲ့ စကားက သူတို့ကို တုန့်ဆိုင်းသွားစေတယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပေးဆွဲပြီး ညီမလေးအတွက် လွတ်လမ်းကို ဝယ်ယူခဲ့တာပါ။ အဲဒီညက ကျွန်မဟာ ငရဲခန်းထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ညီမလေးကတော့ ညတွင်းချင်းပဲ ကားဂိတ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ငါးနှစ် ကြာပြီးနောက်...
ကျွန်မ အခုတော့ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အမာရွတ်တွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့ပြီ။ အဲဒီညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေဟာ ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မနောင်တရပါဘူး။
ဦးထွန်းရှိန်နဲ့ ဟိုလူစိမ်းကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ လောင်းကစားမှုတွေ၊ လူကုန်ကူးမှုတွေနဲ့ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပါတယ်။ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ အသံဖိုင်တွေက သူတို့ကို ထောင်ထဲ ပို့ပေးလိုက်တာပါ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း အမှုမှာ သက်သေအဖြစ် ပါဝင်ခဲ့ရပြီး လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ "ကိုယ့်ပထွေးနဲ့ ပေါင်းပြီး ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းကလေး" ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို ကျွန်မ ငြိမ်ခံခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောလိုက်ရင် ညီမလေးရဲ့ နာမည်ပါ ပုပ်ခတ်သွားနိုင်လို့ပါ။
ညီမလေး နုနုထွေးကတော့ အခု ဆေးတက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူ ကျွန်မဆီကို ပုံမှန် စာရေးပါတယ်။ "မမ... မမက ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲဒီတုန်းက အဝေးကို နှင်ထုတ်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ မမကို သိပ်မုန်းခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ အားလုံးကို နားလည်ပါပြီ။ မမ ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဆိုတဲ့ စာသားလေးကို ဖတ်မိတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးမိပါတယ်။
မေမေ ဆုံးပါးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ မေမေ ဆုံးခါနီးမှာ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး တောင်းပန်သွားခဲ့တယ်။ "သမီးလေးရယ်... အမေက သိပ်ညံ့ခဲ့တာ။ သမီးရဲ့ ဘဝကို အမေ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး" တဲ့။
ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မယုံရဲတော့ဘူး။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အားကိုးဖို့ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ငြိမ်းချမ်းမှု ရှိပါတယ်။ ညီမလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို ကျွန်မရဲ့ ဘဝနဲ့ လဲလှယ်ပြီး တည်ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ပါ။
တစ်ခါတစ်လေ ညဖက်တွေမှာ ဦးထွန်းရှိန်ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ အပြုံးတွေကို ပြန်မြင်ယောင်ပြီး လန့်နိုးတတ်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မျိုးမှာ ညီမလေးရဲ့ ဆရာဝန်မလေး ဝတ်စုံနဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့ရပါတယ်။
"ရွှေ... မင်း လုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ မင်းဟာ ဆိုးသွမ်းတဲ့ ပထွေးရဲ့ အကြံဆိုးအောက်မှာ ပြိုလဲမသွားဘဲ၊ မင်းရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ အရာရာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်"
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ ပေးဆပ်ခြင်း သက်သက်ပါပဲ။ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရရင်တောင် ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု မြင်ရဖို့အတွက်ဆိုရင် အဲဒီ နာကျင်မှုဟာ တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - လောကတွင် အဆိုးဆုံးသော လူများရှိနေသော်လည်း၊ ထိုအဆိုးတရားများကို အနိုင်ယူနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ မိမိကိုယ်ကို စတေးဝံ့သည့် စစ်မှန်သော မေတ္တာတရားသာ ဖြစ်သည်။