ယောက္ခမနဲ့ မှားတဲ့သမက်
မိုးနှောင်းရာသီရဲ့ ညတွေက စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းလွန်းလှပါတယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးပေါ်ကို တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အတိတ်က နာကျင်စရာ သံစဉ်တွေလို တဒိတ်ဒိတ် မြည်ဟည်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဆိုတဲ့ လူက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာတွေကို ကိုယ်တိုင်လက်နဲ့ ဖျက်ဆီးခဲ့မိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ လူ့လောကမှာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ အပြစ်တွေ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားက အဲဒီစာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်ဆိုတာ တိုတောင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကမ္ဘာပျက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ ဇနီးဖြစ်သူ မေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရတတ်တဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်။ သူမ မရှိတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်ခဲ့တာက ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်ချို။ အသက်လေးဆယ်ကျော်ရုံသာ ရှိသေးတဲ့ အန်တီချိုက ငယ်ရုပ်မပျောက်ဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးသူတစ်ယောက်ပါ။
ကျွန်တော်နဲ့ အန်တီချိုကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးက အစကတော့ သားအမိလို ရိုးသားလှပါတယ်။ မေက အိမ်မှာ မရှိတာ များတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို အန်တီချိုကပဲ အကုန်လုပ်ပေးခဲ့တာ။ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော် သောက်မယ့် ကော်ဖီကအစ၊ ညနေ အလုပ်က ပြန်လာရင် စားဖို့ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းအဆုံး အန်တီချိုရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်တော့်အပေါ် အပြည့်အဝ ရှိခဲ့တယ်။ မေကတော့ ဖုန်းဆက်ရင်တောင် အလုပ်အကြောင်းတွေပဲ ပြောတတ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို နားလည်ပေးဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို အထီးကျန်မှုတွေကြားမှာ အန်တီချိုရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက် နားခိုရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ ညနေခင်းတွေမှာ နှစ်ယောက်သား လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားတွေ အကြာကြီး ပြောဖြစ်ကြတယ်။ အန်တီချိုက သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်းတွေ၊ မေ့အဖေ ဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ရင်ဖွင့်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း အလုပ်ထဲက ဖိအားတွေနဲ့ မေ့အပေါ် ထားရှိတဲ့ စိတ်ပျက်မှုတချို့ကို ပြောပြဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက ဒါဟာ အမှားတစ်ခုဆီကို ဦးတည်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း ()
အဲဒီညက မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့တာ။ မေက နယ်ဘက်ကို ခရီးထွက်သွားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ အိမ်ထဲမှာ မီးချောင်းတွေရဲ့ အလင်းရောင်က မှိန်ပျပျနဲ့ အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ စာဖတ်နေတုန်း အန်တီချိုက ဝိုင်တစ်ပုလင်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ "သား... မအိပ်သေးဘူးလား၊ အန်တီလည်း စိတ်တွေ လေးနေတာနဲ့ တစ်ခွက်လောက် သောက်မလို့" ဆိုတဲ့ စကားက အစပြုခဲ့တာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် စကားတွေ ပြောရင်း ဝိုင်တွေ သောက်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သောက်ထားတဲ့ အရှိန်ရယ်၊ အပြင်က မိုးသံတွေရယ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသိစိတ်တွေကို ဝါးမြိုသွားခဲ့သလိုပါပဲ။ အန်တီချိုက ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ရုန်းထွက်ခဲ့သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အထီးကျန်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို အားနည်းသွားစေခဲ့တယ်။
"သားရယ်... အန်တီကလည်း လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ၊ မေ့အဖေ ဆုံးပြီးကတည်းက အန်တီ့ဘဝမှာ အဖော်မဲ့ခဲ့တာ ကြာပါပြီ" ဆိုတဲ့ ရှိုက်သံနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လာတဲ့ အန်တီချိုကို ကျွန်တော် မတွန်းဖယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက အမှားတစ်ခုဟာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဖြစ်တည်သွားခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် နိုးလာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်လောက်အောင် ရွံရှာမိခဲ့တယ်။ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ အန်တီချိုရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး သိနေကြတယ်၊ ဒါဟာ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ ငရဲတစ်ခုဆိုတာ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး အိမ်ထဲမှာ စကားသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ အန်တီချိုက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မကြည့်တော့သလို၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ သားအမိလို သံယောဇဉ်က ပျက်စီးသွားပြီး အပြစ်ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။
အခန်း ()
မေ ခရီးက ပြန်ရောက်လာတဲ့နေ့မှာ အိမ်ရဲ့ လေထုက ပိုပြီး အသက်ရှူရခက်လာတယ်။ မေကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး "လွမ်းနေတာ သုတရယ်" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို ခံစားရတယ်။ မေ့ရဲ့ အပြုံးတွေကို ကျွန်တော် ရင်မဆိုင်ရဲဘူး။ အန်တီချိုကတော့ မေ့ကို အရင်လိုပဲ ဂရုစိုက်ပေးနေပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေက အမြဲရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း အဲဒီညက ပုံရိပ်တွေက ခြောက်လှန့်နေတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေမှန်း သတိထားမိလာတယ်။ "သုတ... နင် ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ၊ အရင်လိုလည်း စကားမပြောဘူး၊ အနားလည်း မကပ်ဘူး" လို့ မေက မေးလာတိုင်း ကျွန်တော်က အလုပ်တွေ ပင်ပန်းလို့ပါ ဆိုပြီး လိမ်ညာခဲ့ရတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ အန်တီချိုရဲ့ အခြေအနေပါပဲ။ သူ ကျွန်တော့်ကို တိတ်တိတ်လေး ရှောင်ဖယ်ရင်း ငိုနေတာကို ခဏခဏ မြင်ရတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို တောင်းပန်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကို တောင်းပန်ရမှာလဲ။ အမှားကို အတူတူ လုပ်ခဲ့ကြတာလေ။ တစ်ခါတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတုန်း ကျွန်တော် သူ့လက်ကို ဆွဲပြီး "အန်တီ... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" လို့ တိုးတိုးလေး မေးမိတော့ သူက မျက်ရည်တွေနဲ့ "သား... ဒါကို မေ့ပစ်လိုက်ပါ၊ မေ့ကိုတော့ ဘာမှ မသိပါစေနဲ့၊ အန်တီ့ကို သတ်ချင်ရင် သတ်ပါ၊ မေ့ကိုတော့ စိတ်မဆင်းရဲပါစေနဲ့" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဇနီးသည်အပေါ်မှာရော၊ ယောက္ခမအပေါ်မှာရော အကြီးမားဆုံးသော သစ္စာဖောက်မှုကြီးကို ကျူးလွန်ခဲ့မိတာပါ။ အိမ်ကြီးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အချုပ်ခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း ()
ပြဿနာက ကျွန်တော် မထင်ထားတဲ့ ဘက်ကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။ မေက သူ့အခန်းထဲမှာ အန်တီချိုရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို မတော်တဆ တွေ့သွားခဲ့တာ။ အန်တီချိုက သူ့ရဲ့ နောင်တတွေ၊ သူ့ရဲ့ အပြစ်ရှိမှုတွေကို အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားခဲ့မိပုံရတယ်။ တစ်ညမှာ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတော့ အိမ်ထဲမှာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ကွဲအက်နေတဲ့ အသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မေက ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ကိုင်ရင်း တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ငိုနေတယ်။ အန်တီချိုကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။
"နင်တို့... နင်တို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လိုတောင် ယုတ်မာကြတာလဲ" မေက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ရှင်းပြလို့ မရခဲ့ဘူး။ အန်တီချိုက မေ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး "သမီး... သမီးကို အမေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အမေ့အမှားပါ၊ သုတမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိပါဘူး၊ အမေကပဲ သူ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာပါ" လို့ လိမ်ညာပြီး ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက အန်တီချိုဟာ ကျွန်တော့်ကို တကယ် ချစ်ခဲ့တာပဲ ဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မေကတော့ လက်မခံခဲ့ဘူး။ "တော်စမ်း... အမေလို့ ခေါ်ဖို့တောင် ကျွန်မ ရှက်တယ်၊ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ရှေ့က အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ" လို့ မေက နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ မေ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့တယ်။ "ငါ... ငါ နင်နဲ့ ကွာရှင်းဖို့ ပြင်နေတာ၊ ငါ့မှာ တခြားလူ ရှိနေပြီဆိုတာ နင်တို့ကို ဖွင့်ပြောမလို့ ဒီနေ့ စောစော ပြန်လာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့က ငါ့ထက်တောင် အောက်တန်းကျနေကြတာပဲ" တဲ့။ မေ့မှာလည်း တခြားလူ ရှိနေခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ရေးက အစကတည်းက ပျက်စီးနေခဲ့တာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အန်တီချိုက ဒါကို ကြိုသိလို့ ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိပေးခဲ့တာ၊ ကျွန်တော် စိတ်မဆင်းရဲအောင် ဖေးမပေးခဲ့တာကို အခုမှ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ရတယ်။
အခန်း ()
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ မေကတော့ သူ့ချစ်သူနောက်ကို လိုက်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ကွာရှင်းစာချုပ် ပေးပို့ခဲ့တယ်။ အန်တီချိုကတော့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်း ဘယ်ကို ရောက်သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အန်တီချိုကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကလည်း အမြဲ ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်တော် ပို့ခဲ့တဲ့ တောင်းပန်စာတွေ၊ နောင်တရကြောင်း ပြောတဲ့ စာတိုလေးတွေကိုလည်း သူ တစ်ခါမှ ပြန်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ နေ့တိုင်း အဲဒီစာအုပ်ဟောင်းလေးကို ကိုင်ပြီး သူ ရေးထားခဲ့တဲ့ စာလုံးတွေကို ဖတ်ရင်း ငိုနေမိတယ်။
သူ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ရေးထားတာက "သား... သားကို အန်တီ တကယ် ချစ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအချစ်က လောကကြီးမှာ နေရာမရှိဘူးဆိုတာ အန်တီ သိပါတယ်၊ သားရဲ့ ဘဝမှာ အန်တီဟာ အမည်းစက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရင် အန်တီ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ သားကို ပျော်စေချင်လို့ အန်တီ အနားမှာ ရှိနေပေးခဲ့တာပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် အခုမှ သိလိုက်ရတာက ကျွန်တော် အမှားလုပ်ခဲ့တာဟာ ကာမဂုဏ်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို အသိအမှတ် မပြုခဲ့မိတာကြောင့် ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ချင်ခဲ့တယ်၊ သူ့ကို ပြန်ရှာပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တတွေကို ပြောပြချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အချစ်နဲ့ အမှားကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ အဖိုးတန်တဲ့ လူနှစ်ယောက်လုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ရှိနေတာက အေးစက်နေတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားမယ့် နောင်တတွေပဲ ရှိပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ။ ။ အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ဆိုတာ အမြဲရှိမနေတတ်ဘူး၊ ကိုယ်တန်ဖိုးထားရသူတွေကို မဆုံးရှုံးခင်မှာ အသိတရားနဲ့ ထိန်းကျောင်းနိုင်ဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပါတယ်။