book

 မိုးနှောင်းရာသီရဲ့ ညတွေက စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းလွန်းလှပါတယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးပေါ်ကို တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အတိတ်က နာကျင်စရာ သံစဉ်တွေလို တဒိတ်ဒိတ် မြည်ဟည်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဆိုတဲ့ လူက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာတွေကို ကိုယ်တိုင်လက်နဲ့ ဖျက်ဆီးခဲ့မိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ လူ့လောကမှာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ အပြစ်တွေ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားက အဲဒီစာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်ဆိုတာ တိုတောင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကမ္ဘာပျက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ ဇနီးဖြစ်သူ မေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရတတ်တဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်။ သူမ မရှိတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်ခဲ့တာက ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်ချို။ အသက်လေးဆယ်ကျော်ရုံသာ ရှိသေးတဲ့ အန်တီချိုက ငယ်ရုပ်မပျောက်ဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးသူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ အန်တီချိုကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးက အစကတော့ သားအမိလို ရိုးသားလှပါတယ်။ မေက အိမ်မှာ မရှိတာ များတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို အန်တီချိုကပဲ အကုန်လုပ်ပေးခဲ့တာ။ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော် သောက်မယ့် ကော်ဖီကအစ၊ ညနေ...

 ကျွန်စိတ် တနင်္ဂနွေနေ့၏ မွန်းလွဲပိုင်းသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးဆီမှ လေတိုးသံသဲ့သဲ့နှင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဆီပူသံတို့ကသာ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေ၏။ ကျွန်တော်သည် တစ်ကိုယ်တည်းသမားပီပီ မိမိဘာသာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ မောင်ကျော်စွာ ရောက်လာတော့ ကျွန်တော်က ကိုက်လန်ကြော်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်ဖြစ်သည်။ “ဆရာ... ကျွန်တော် ကူမယ်လေ” သူ့စကားကို ကျွန်တော် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူတစ်ပါးကို အားကိုးရသည်ကို မနှစ်မြို့သလို၊ ကျွန်တော့်အလုပ်ထဲ တစ်စိမ်းတစ်ယောက် ဝင်ရှုပ်သည်ကိုလည်း စိတ်မရှည်တတ်သူဖြစ်၏။ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ဖြစ်ဖို့ဆိုလျှင် ကိုယ်တိုင်လုပ်မှသာ ကျေနပ်တတ်သည့် အကျင့်က ကျွန်တော့်ကို တစ်သီးပုဂ္ဂလဆန်စေခဲ့သည်။  “နေပါစေကွာ... မင်းပဲ ဟိုမှာ စာဖတ်နှင့်တော့။ ကိုယ်စားဖို့ကိုယ်လုပ်တာ ပင်ပန်းတယ်လို့ မယူဆဘူး” ဟု ပြောရင်း ဖျာပုံက သတင်းထောက်မလေး ပေးပို့ထားသော ငါးရံ့ခြောက်ဖုတ်လေးကို ဆီဆမ်းလိုက်သည်။ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသော ဆီသတ်နံ့နှင့် ငါးရံ့ခြောက်နံ့က စိတ်ကို တစ်မျိုးလေး လန်းဆန်းသွားစေသည်။  ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသည့်အခါ ရေချိုးသန့...

 နှစ်ယောက်တစ်ဘဝ တည်ထောင်တဲ့အခါ အပြင်မှာ မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေသည်။ ပြတင်းမှန်ပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးစက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုတွေကိုတော့ မအေးမြစေနိုင်ခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ဒီလို မိုးအေးအေးမှာပဲ ကျွန်မနဲ့ မင်းသန့် စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ချွေးနှဲစာလေးတွေကို စုဘူးထဲထည့်ရင်း "တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ်တို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးနဲ့ နေကြမယ်နော်" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ့စကားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ မိန်းမပေါ့။ မင်းသန့်က ရိုးသားတယ်၊ ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မအပေါ် သိပ်ချစ်ပြတတ်လွန်းတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာမှာ သူကလွဲရင် ကျန်တာတွေက ဝေဝါးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ "နှစ်ယောက်တစ်ဘဝ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ရော၊ အနာဂတ်ကိုပါ သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ထားခဲ့မိတယ်။  အိပ်ခန်းထဲက မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံလေးကို ငေးကြည့်မိတော့ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကျွန်မက သိပ်ကို ပျော်နေခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လုံခြုံမှုအပြည့်နဲ့ ပြ...

 မောင်အရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှု အပြင်မှာ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေပါတယ်။ ပြတင်းပေါက် မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ လိမ့်ဆင်းနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာလည်း အေးစက်စက် ဝေဒနာတစ်ရပ်က စိမ့်ဝင်နေမိတယ်။ ကျွန်မ နာမည်က မေသင်း။ အသက် ကျော်အရွယ်အထိ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်မပိုင်ဘဲ တစ်ပါးသူအတွက်ပဲ အသက်ရှင်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ အဲဒီတစ်ပါးသူဆိုတာကတော့ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေး မင်းသူ ပါပဲ။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ကျွန်မဟာ မောင်လေးအတွက် အမေတစ်လှည့်၊ အဖေတစ်လှည့် တာဝန်ယူခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပညာရေးကို လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး စက်ချုပ်ဆိုင်လေးဖွင့်ကာ မောင်လေးကို ဘွဲ့ရအောင်၊ လူတန်းစေ့အောင် ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။ "မောင်လေး ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ရင် မမ နားလို့ရပြီ" ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်လေးတစ်ခုနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ဖြေဖျောက်ခဲ့တာပါ။ မောင်လေးက ငယ်ငယ်က အရမ်းလိမ္မာပါတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကပြန်လာရင် ရေသောက်ဖို့ ရေခွက်လေး လာကမ်းတတ်တဲ့ သူ့လက်ကလေးတွေကို အခုထိ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ "မမကို ကျွန်တော် ပြန်လုပ်ကျွေးမှာပါ" လို့ ကတိတ...

 အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ လူပိုတစ်ယောက် နံရံပေါ်က နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့အသံက ဒီညမှာ ထူးထူးခြားခြား ကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သမီးလေးရဲ့ မှန်မှန်ထွက်နေတဲ့ အသက်ရှူသံလေးကို နားထောင်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အရင်ကဆိုရင် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျွန်မဘေးမှာ ကိုမြိုး ရှိနေတတ်တာ။ သူ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အသာအယာဆုပ်ကိုင်ရင်း "ပင်ပန်းနေပြီလား မိန်းမ" လို့ မေးတတ်တဲ့ အသံနွေးနွေးလေးကို ကျွန်မ အလူးအလဲ လွမ်းဆွတ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကိုမြိုးက တစ်ဖက်ခန်းထဲမှာ သူ့မောင်နှမတွေနဲ့ ရယ်မောရင်း စကားပြောလို့ ကောင်းတုန်း။ အဲဒီ ရယ်မောသံတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးသလို တစစ်စစ် နာကျင်စေတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကိုမြိုး အိမ်ထောင်သက် ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မတို့ ဘဝကို သုညကနေ စခဲ့ကြတာပါ။ လက်ထပ်ခါစက ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်လုပ်၊ သူကတော့ အရောင်းဝန်ထမ်း။ နှစ်ယောက်လုံး မနက်မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်ထိ ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ကြတယ်။ "တို့တွေ နည်းနည်းလေး စုမိရင် ရွှေလေး တစ်ကျပ်သားလောက် ဝယ်ထားကြမယ်နော်" လို့ သူက ကျွန်မကို အမြဲ...

 အမှားနွယ်သော အိမ်၏ အမှောင်ရိပ် အခန်း တစ် ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကလေးက ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲမှာ ရှိပါတယ်။ သစ်ခွပန်းတွေ ဝေနေအောင် ပွင့်တတ်တဲ့ ခြံဝင်းလေးနဲ့၊ သပ်ရပ်လှပတဲ့ နှစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးပေါ့။ ဒီအိမ်ထဲမှာ ကျွန်မရယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ဦးသန့်ရယ် နေထိုင်ကြပါတယ်။ ဦးသန့်က ကျွန်မထက် ဆယ့်ငါးနှစ်လောက် ပိုကြီးတယ်။ သူက တည်ငြိမ်တယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မအပေါ်မှာ သိပ်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့သူပါ။ ကျွန်မ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မမေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မတောင်းဆိုခင်မှာပဲ အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးထားတတ်သူပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင်တော့ ငြိမ်းချမ်းလွန်းတဲ့ ရေပြင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်အောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ပူလောင်တဲ့ မီးတောင်တစ်ခု ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ဘူး။ ဦးသန့်က အလုပ်သိပ်ကြိုးစားတဲ့သူ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိဆိုတော့ ခရီးတွေ မကြာခဏ ထွက်ရတယ်။ သူ အိမ်မှာမရှိတဲ့ နေ့ရက်တွေမှာ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတာပါ။ ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ရင်တောင် "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ခဏနေမှ ပြန်ဆက်မယ်နော် နှင်း" ...

 နောင်တတို့၏ အမည်နာမသည် မိဘ "အမေ... ဆေးသောက်ရအောင်နော်"  ကျွန်မ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ ချိုသာအောင် ကြိုးစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ အမေသည် မျက်လုံးများကို အားယူဖွင့်ကြည့်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်ရှာပါ။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများက အမေ့၏ တွန့်လိပ်နေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ဒီလက်တွေက ကျွန်မတို့ကို ကျွေးမွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီလက်တွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး တွယ်ကပ်နေရရှာပြီ။ ညနက်သန်းခေါင် အမေ ချောင်းဆိုးတိုင်း ကျွန်မ လန့်နိုးရသည်။ အမေ အပေါ့အပါး သွားချင်တိုင်း ကျွန်မ ပွေ့ချီရသည်။ ကျွန်မ၏ နုပျိုမှုများ၊ ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်များအားလုံးသည် ဤ ဖုန်းထဲက မိသားစု လေးထဲကို ကျွန်မ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျွန်မ မနေ့က ပို့ထားသော "အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးနဲ့ ဒိုင်ပါဖိုး ငါးသိန်းလောက် လိုနေတယ်" ဆိုသော စာတိုလေးအောက်တွင် "" ဖြစ်နေသော အမှတ်အသားနှစ်ခုကို မြင်နေရသည်။ အစ်ကိုကြီးကော၊ ညီမလေးပါ အကြောင်းမပြန်ကြ။ သူတို့မှာ အကြောင်းပြချက်ကိုယ်စီ ရှိကြလိမ့်မည်။ အစ်ကိုကြီးက ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေမှာဖြစ်သလို၊ ညီမလေးကလည်း သူတို့နိုင်ငံရဲ့ အချိန်ကွာခြားချက်ကြောင့် အိပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည...