အိမ်တွင်းမှာ ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ
အမှားနွယ်သော အိမ်၏ အမှောင်ရိပ်
အခန်း တစ်
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကလေးက ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲမှာ ရှိပါတယ်။ သစ်ခွပန်းတွေ ဝေနေအောင် ပွင့်တတ်တဲ့ ခြံဝင်းလေးနဲ့၊ သပ်ရပ်လှပတဲ့ နှစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးပေါ့။ ဒီအိမ်ထဲမှာ ကျွန်မရယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ဦးသန့်ရယ် နေထိုင်ကြပါတယ်။ ဦးသန့်က ကျွန်မထက် ဆယ့်ငါးနှစ်လောက် ပိုကြီးတယ်။ သူက တည်ငြိမ်တယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မအပေါ်မှာ သိပ်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့သူပါ။ ကျွန်မ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မမေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မတောင်းဆိုခင်မှာပဲ အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးထားတတ်သူပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင်တော့ ငြိမ်းချမ်းလွန်းတဲ့ ရေပြင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်အောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ပူလောင်တဲ့ မီးတောင်တစ်ခု ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ဘူး။
ဦးသန့်က အလုပ်သိပ်ကြိုးစားတဲ့သူ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိဆိုတော့ ခရီးတွေ မကြာခဏ ထွက်ရတယ်။ သူ အိမ်မှာမရှိတဲ့ နေ့ရက်တွေမှာ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတာပါ။ ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ရင်တောင် "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ခဏနေမှ ပြန်ဆက်မယ်နော် နှင်း" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အေးစက်သွားစေတတ်တယ်။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ငွေကြေး မဟုတ်ဘူး၊ အသုံးအဆောင် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်တစ်ချက်၊ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ပေးမယ့် စကားဝိုင်းလေးတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ဦးသန့်ကတော့ အဲဒါတွေကို အရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်ပုံရပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ်လိုပဲ အလှဆင်ထားပြီး အိမ်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်က လောင်မြိုက်နေတဲ့ ဆန္ဒတွေကို သူ မမြင်ခဲ့ဘူး။
အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့အိမ်ကို ကျော်သူ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျော်သူက ဦးသန့်ရဲ့ ဝေးကွာတဲ့ အမျိုးထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သူက နယ်ကနေ ရန်ကုန်ကို အလုပ်လာလုပ်ရင်း ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ခဏတည်းဖို့ ရောက်လာတာ။ သူက ကျွန်မထက် သုံးနှစ်လောက် ငယ်ပါတယ်။ ဦးသန့်ကတော့ သူ့ကို ညီအရင်းတစ်ယောက်လို ယုံကြည်ပြီး အိမ်မှာ နေရာပေးခဲ့တယ်။ ကျော်သူက ဦးသန့်နဲ့ မတူဘူး။ သူက စကားပြောကောင်းတယ်၊ ရယ်ရွှင်တတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ ပန်းကန်ဆေးနေရင် သူက ဘေးကနေ ကူညီပေးတယ်၊ ကျွန်မ ဟင်းချက်နေရင်လည်း သူက စကားတွေ လာပြောတတ်တယ်။ ဦးသန့်ဆီက မရခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ကျော်သူ့ဆီကနေ ကျွန်မ တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ခင်မင်မှုလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ နှလုံးသားက အားနည်းတဲ့အချိန်မှာ အမှားဆိုတဲ့ အရာက တံခါးလာခေါက်တဲ့အခါ ကျွန်မ မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း နှစ်
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညပေါ့။ ဦးသန့်က နယ်ခရီးထွက်နေလို့ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ကျော်သူ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိနေကြတယ်။ အပြင်မှာ မိုးခြိမ်းသံတွေ တဂျိန်းဂျိန်း မြည်နေချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာလည်း ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း တီဗွီကြည့်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို ကျော်သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက် ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။ ဒါဟာ မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့၊ ဦးနှောက်က တားဆီးနေပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ သွေဖည်ချင်နေပြီ။ "မမ... မမ သိပ်လှတာပဲ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့ စကားသံက ကျွန်မရဲ့ အသိတရားတွေကို အရည်ပျော်ကျသွားစေခဲ့တယ်။
အဲဒီညကစပြီး ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ဦးသန့်ရဲ့ အိပ်ခန်းဘေးက အခန်းထဲမှာ၊ ဦးသန့် ဝယ်ပေးထားတဲ့ ကုတင်ထက်မှာ ကျွန်မဟာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အမှားတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ ပထမတော့ ကြောက်ရွံ့စိတ်တွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အဲဒီကြောက်ရွံ့မှုကပဲ ရင်ခုန်စရာ ခံစားမှုတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဦးသန့် အိမ်မှာရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာတောင် ကျော်သူနဲ့ ကျွန်မဟာ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိရုံနဲ့တင် လျှို့ဝှက်တဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖလှယ်နေကြပြီ။ ဦးသန့်ကတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ သူက အမြဲတမ်းလိုပဲ ငြိမ်သက်နေတုန်း၊ ကျွန်မကို ကြင်နာနေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်တဲ့အခါတိုင်း ရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်နေသလို ခံစားရပေမဲ့ ကျော်သူပေးတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအောက်မှာ အဲဒီဆူးကို ခဏမေ့ထားခဲ့မိတယ်။
"မင်းကို ငါ ယုံတယ်နော် နှင်း... ကျော်သူ့ကိုလည်း ညီလေးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားပါတယ်" လို့ ဦးသန့်က တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးခဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ရဲ့ သစ္စာရှင် ဇနီးမယားအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရတာ သိပ်ကို ပင်ပန်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျော်သူနဲ့ ရှိနေချိန်မှာတော့ ကျွန်မဟာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလှတရားတွေကို ပြန်လည် ခံစားရသလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားနေခဲ့တာပါ။ အချစ်မဟုတ်တဲ့ သာယာမှုနောက်ကို လိုက်ရင်း၊ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို ဖျက်ဆီးနေမိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ညစဉ် ညတိုင်း ဦးသန့်ရဲ့ အသက်ရှုသံတွေကို နားထောင်ရင်း ဘေးခန်းက ကျော်သူ့အကြောင်းကို တွေးနေမိတဲ့ ကျွန်မဟာ တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
အခန်း သုံး
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အခြေအနေတွေက စတင် ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ ဦးသန့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ သူက အရင်ကထက် ပိုပြီး စကားနည်းလာတယ်၊ ပိုပြီး အိပ်လာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဆရာဝန်ဆီ သွားဖို့ တိုက်တွန်းပေမဲ့ သူက "ရပါတယ် နှင်းရယ်... အလုပ်ပင်ပန်းလို့ နေမှာပါ" ဆိုပြီးပဲ အမြဲ ငြင်းဆိုတတ်တယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ကျော်သူက တဖြည်းဖြည်း ရဲတင်းလာတယ်။ သူက ကျွန်မဆီကနေ ငွေကြေးတွေ တောင်းလာတယ်၊ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်တာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ "ကျွန်တော်တို့ အနာဂတ်အတွက်လေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ယူသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ အမှားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် အမှားပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက် ကျူးလွန်နေခဲ့မိတယ်။
ဦးသန့်ကတော့ အိမ်ထဲမှာရှိနေရင်းနဲ့ တစ်ခါတလေ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ထူးဆန်းနေတတ်တယ်။ အဲဒီအကြည့်တွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ နားလည်မှုတွေနဲ့ သနားစရာ ကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေ ရောပြွမ်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ရမှာ ကြောက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တွေကို မြင်နေသလိုမျိုး ခံစားရတာ။ အိမ်ထဲမှာ လေထုက လေးလံလာတယ်။ ကျော်သူကလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ အပြင်တွေ ခဏခဏ ထွက်လာတယ်၊ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တိုးလာခဲ့တယ်။ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က ဘယ်အချိန်မှာ ပေါက်ကြားသွားမလဲဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မကို နေ့စဉ် နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။
တစ်ရက်တော့ ဦးသန့် ခရီးထွက်မယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနေပိုင်းမှာပဲ သူ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ကျော်သူနဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်ပေါ့။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ ပြာပြာသလဲ အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဝတ်နေချိန်မှာ ဦးသန့်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခဲ့တယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘူး၊ အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်းလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်မ အခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ "ဦးသန့်... ကျွန်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောမိတော့ သူက ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ကြည့်လာတယ်။ "နှင်း... အိပ်ခန်းထဲကို ခဏလာခဲ့ပါဦး" လို့ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီတည်ငြိမ်မှုက ကျွန်မကို သေလောက်အောင် ကြောက်လန့်စေခဲ့ပါတယ်။
အခန်း လေး
အိပ်ခန်းထဲရောက်တဲ့အခါ ဦးသန့်က စာအိတ်အညိုရောင်လေး တစ်ခုကို ကျွန်မကို ကမ်းပေးတယ်။ "ဒါက ဘာလဲဟင်" လို့ ကျွန်မ မေးမိတော့ သူက "ဖွင့်ကြည့်ပါ" တဲ့။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ အရာက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ အဲဒါက ဆေးစစ်ချက် အစီရင်ခံစာတွေပါ။ ဦးသန့်မှာ အဆင့်လေး ကင်ဆာရောဂါ ရှိနေတာ ခြောက်လလောက် ရှိနေပြီတဲ့။ ကုသလို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေပေါ့။ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ဘာလို့... ဘာလို့ ကျွန်မကို မပြောခဲ့တာလဲ" လို့ မေးတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းလေးကို အရင်လိုပဲ အသာအယာ ပွတ်ပေးခဲ့တယ်။
"ငါ သိတာ ကြာပါပြီ နှင်း... မင်းနဲ့ ကျော်သူ့အကြောင်းကိုလေ။ ပထမတော့ ငါ သိပ်နာကျင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ စဉ်းစားကြည့်တော့... ငါက မင်းကို အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ မင်းကို အထီးကျန်အောင် ထားခဲ့မိတယ်။ ငါ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို ငါ သိပ်ကြောက်တာ။ ဒါကြောင့် ကျော်သူနဲ့ မင်း အဆင်ပြေနေတာကို မြင်တော့... ငါ့စိတ်ထဲမှာ 'အနည်းဆုံးတော့ နှင်းမှာ အဖော်ရှိသေးတာပဲ' လို့ တွေးပြီး ဖြေသိမ့်ခဲ့တာပါ" တဲ့။ ဦးသန့်ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်လိုက်သလိုပါပဲ။ သူဟာ အားလုံးကို သိနေခဲ့တာ။ သိနေရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကိုတောင် သူ့ရဲ့ အမှားလို့ သတ်မှတ်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မဟာ ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမလဲ။
အခန်း ငါး
ဦးသန့် မရှိတော့တဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီအိမ်ကြီးဟာ သုသာန်တစ်ခုလို ခြောက်ကပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျော်သူကတော့ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူ ယူသွားတဲ့ ပစ္စည်းတွေအတွက် ကျွန်မ ဘာမှ မနှမြောပါဘူး။ ကျွန်မ နှမြောတာက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ချစ်ခဲ့တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ မေတ္တာတွေကိုပါ။ ဦးသန့်ရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို သိမ်းဆည်းရင်း သူ ရေးထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူ ဒီလို ရေးထားတယ်... "နှင်းက ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပန်းကလေးပါ။ သူ နွမ်းလျနေတာကို မြင်ရတာ ငါ့ရင်ကို ကွဲစေတယ်။ သူ တစ်ပါးသူရဲ့ ရင်ခွင်မှာ ပျော်နေမယ်ဆိုရင်တောင်... သူ မငိုရဖို့ပဲ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်" တဲ့။
ကျွန်မ အဲဒီစာသားတွေကို ဖတ်ရင်း အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်တောင်းပန် ပြန်မလာနိုင်တော့တဲ့သူကို တမ်းတနေရတာဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆိုးရွားဆုံး ပြစ်ဒဏ်ပါပဲ။ အိမ်တွင်းမှာ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တွေက ဒီအိမ်ရဲ့ နံရံတိုင်းမှာ၊ အမိုးတိုင်းမှာ စွဲထင်နေခဲ့ပြီ။ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဦးသန့်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုကြားငြား နားစွင့်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ကြားရတာကတော့ အေးစက်တဲ့ လေတိုးသံတွေပါပဲ။ ကျွန်မဟာ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ ဘာမှမရှိတဲ့ လူမွဲတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ကြီးကို ရောင်းပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဝေယျာဝစ္စ လုပ်ရင်း ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ အပြစ်တွေကတော့ ဆေးကြောလို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောင်တဆိုတဲ့ အရာကို ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး ကျန်ရှိတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး အမှားအတွက် ပေးဆပ်သွားပါ့မယ်။ လူတွေက ပြောကြတယ်... အခွင့်အရေးဆိုတာ နောက်တစ်ကြိမ် ရတတ်ပါတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီအခွင့်အရေးက နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့ပြီ။ ဦးသန့်ရဲ့ ဂူဗိမာန်ရှေ့မှာ ပန်းလေးတစ်ပွင့် ချရင်း ကျွန်မ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။ "နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့ရင်... ဦးသန့်ကိုပဲ သစ္စာရှိရှိနဲ့ ပြန်ချစ်ပါရစေ" လို့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆုတောင်းက ပြည့်ပါ့မလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ကျွန်မ သိတာတစ်ခုကတော့... လွန်သွားတဲ့ အမှားတစ်ခုရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ ရင်းရလောက်အောင် ကြီးမားတယ်ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - သစ္စာတရားဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ထားချိန်မှာ တန်ဖိုးမထားတတ်ရင်၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အခါ နောင်တဆိုတဲ့ အဆိပ်က သင့်ကို တသက်လုံး နှိပ်စက်နေပါလိမ့်မယ်။ အမှားကို သိချိန်မှာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့တာထက် ပိုနာကျင်ရတဲ့အရာ လောကမှာ မရှိပါဘူး။