နှစ်ယောက်တစ်ဘဝ တည်ထောင်တဲ့အခါ
နှစ်ယောက်တစ်ဘဝ တည်ထောင်တဲ့အခါ
အပြင်မှာ မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေသည်။ ပြတင်းမှန်ပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးစက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုတွေကိုတော့ မအေးမြစေနိုင်ခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ဒီလို မိုးအေးအေးမှာပဲ ကျွန်မနဲ့ မင်းသန့် စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ချွေးနှဲစာလေးတွေကို စုဘူးထဲထည့်ရင်း "တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ်တို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးနဲ့ နေကြမယ်နော်" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ့စကားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ မိန်းမပေါ့။ မင်းသန့်က ရိုးသားတယ်၊ ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မအပေါ် သိပ်ချစ်ပြတတ်လွန်းတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာမှာ သူကလွဲရင် ကျန်တာတွေက ဝေဝါးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ "နှစ်ယောက်တစ်ဘဝ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ရော၊ အနာဂတ်ကိုပါ သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ထားခဲ့မိတယ်။
အိပ်ခန်းထဲက မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံလေးကို ငေးကြည့်မိတော့ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကျွန်မက သိပ်ကို ပျော်နေခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လုံခြုံမှုအပြည့်နဲ့ ပြုံးနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်က အခုတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မတို့ ဒီအိမ်ကြီးကို ဝယ်နိုင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ရွှေထည်လေးတွေ အကုန်ရောင်း၊ ကုမ္ပဏီက ရသမျှ လစာကို တစ်ပြားမကျန် စုဆောင်းခဲ့တာ။ မင်းသန့်က ငွေရေးကြေးရေး အားလုံးကို သူပဲ တာဝန်ယူ စီမံပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ယုံကြည်လွန်းလို့ ဘာစာချုပ်၊ ဘာလက်မှတ်မှလည်း သေချာမကြည့်ခဲ့ဘူး။ "ဖြူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေ၊ ကိုယ် အားလုံး စီစဉ်ထားတယ်" ဆိုတဲ့ သူ့စကားက ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်ဆေးတစ်ခွက်လိုပဲ။ အခုတော့ အဲဒီဆေးက ကျွန်မကို သတ်နေတဲ့ အဆိပ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
ဒီအိမ်သစ်ကြီးကို ပြောင်းလာခဲ့တာ အခုဆို သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ ကျွန်မတို့ဘဝက သိပ်ကို ပြည့်စုံနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကစပြီး မင်းသန့်ရဲ့ အမူအရာတွေက တစ်မျိုး ဖြစ်လာတယ်။ ဖုန်းကို လူမမြင်အောင် ဝှက်ကိုင်တတ်လာတယ်၊ ညဘက်တွေဆို အလုပ်ကိစ္စ အကြောင်းပြပြီး အပြင်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖုန်းပြောနေတတ်တယ်။ ကျွန်မ မေးရင်လည်း "အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ပါ ဖြူရယ်၊ ကိုယ်တို့ အနာဂတ်အတွက် ကိုယ် အပင်ပန်းခံနေတာပါ" လို့ပဲ အမြဲ ဖြေတတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို သူ မကိုင်ဘဲ လွှတ်ထားတတ်လာတယ်။ "" ဖြစ်နေပေမဲ့ စာမပြန်တဲ့ က စာသားတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မတင်မကျ ခံစားချက်တွေ စုပြုံလာခဲ့တယ်။
သံသယဆိုတာက ကင်ဆာဆဲလ်လိုပဲ၊ တစ်ခါဝင်လာပြီဆိုရင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတော့တာ။ တစ်ရက်မှာတော့ သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ရဲ့ အလုပ်စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ဘဏ်က ပို့ထားတဲ့ အကြောင်းကြားစာ။ ကျွန်မ သိချင်စိတ်နဲ့ ဖွင့်ကြည့်မိတဲ့အခါ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ နေနေတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက မင်းသန့် နာမည်နဲ့ မဟုတ်သလို၊ ကျွန်မ နာမည်နဲ့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အိမ်က အပေါင်ဆုံးမယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီတဲ့။ ငွေပေးချေမှုတွေက လပေါင်းများစွာ ပျက်ကွက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မူးနောက်သွားတယ်။ ကျွန်မ လစဉ် ပေးနေတဲ့ လစာတွေ၊ ကျွန်မတို့ စုထားတဲ့ ငွေတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။ မင်းသန့် ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မ အဲဒီစာကို ကိုင်ပြီး သူ့ကို ကြည့်နေမိတယ်။ သူက ကျွန်မလက်ထဲက စာကို မြင်တော့ မျက်နှာ ပျက်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး "ဒါက... ဒါက အလုပ်ကိစ္စ အမှားအယွင်းတစ်ခုပါ ဖြူ၊ ကိုယ် ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်" လို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောတယ်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် လေသံက ကျွန်မကို ပိုပြီး ကြောက်လန့်စေခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ကြီးစိုးလာတယ်။ စကားပြောဖြစ်ရင်တောင် အပေါ်ယံတွေပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို မယုံကြည်တော့ဘူးဆိုတာ သူ သိနေသလို၊ သူ ကျွန်မကို လိမ်နေတယ်ဆိုတာလည်း ကျွန်မ သိနေတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တွေ၊ စာရွက်စာတမ်းတွေကို သူ မရှိတုန်း အကုန်မွှေနှောက် ရှာဖွေခဲ့တယ်။ တွေ့ရှိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ မင်းသန့်က ကျွန်မဆီက ငွေတွေကို ယူပြီး တခြား မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်နဲ့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ပေးထားတာ။ ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းမဆီကို လစဉ် ပုံမှန် ငွေလွှဲပေးနေခဲ့တာ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တစ်ဘဝ တည်ထောင်ဖို့အတွက် ကျွန်မက သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းပြီး ရှာခဲ့တာ၊ သူကတော့ အဲဒီငွေတွေနဲ့ တခြားဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ငိုဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း သူပြန်လာမှာကို စောင့်နေမိတယ်။ ညသန်းခေါင်ကျော်မှ သူ ပြန်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ပြင်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လှမ်းတားလိုက်ပြီး "ရှင် ဘယ်သူ့အတွက် အိမ်ဝယ်ပေးထားတာလဲ မင်းသန့်" လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ရပ်သွားတယ်။ သူ လှည့်ကြည့်လာတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တထက် ဒေါသကိုပဲ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ "မင်း ငါ့ပစ္စည်းတွေကို မွှေတာလား" တဲ့။ သူက အမှားကို ဝန်ခံဖို့ထက် ကျွန်မကို အပြစ်တင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မတို့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်တော့သလိုမျိုး "အေး... မင်း သိသွားမှတော့လည်း ပြောရတာပေါ့၊ ငါ မင်းနဲ့နေရတာ မွန်းကျပ်တယ်၊ မင်းက ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ သိတာ၊ သူကတော့ ငါ့ကို နားလည်ပေးတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလားတောင် မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေတဲ့လူက ကျွန်မကိုပဲ ပြန်ပြီး အပြစ်တင်နေတယ်။
ပြိုလဲခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်က နောက်တစ်ပတ်မှာ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြန်ရဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ မင်းသန့်က အစကတည်းက အကွက်ကျကျ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေကို သူက လှည့်စားပြီး ထိုးခိုင်းထားခဲ့တာမို့ ဒီအိမ်ကြီးကလည်း ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်တော့သလို၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်စာရင်းထဲက ငွေတွေကလည်း သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားပြီ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း "ယမင်း" ဆီက ဖုန်းဝင်လာတဲ့ အချိန်ပဲ။ ယမင်းက ကျွန်မကို ငိုပြီး ဖုန်းဆက်တယ်၊ "ဖြူ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မင်းသန့်ကို ချစ်မိသွားလို့ပါ၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အဝေးတစ်နေရာကို ထွက်သွားတော့မယ်၊ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ အချစ်ဆုံးလို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လင်ယောက်ျားနဲ့ အခင်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း။ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ တိုင်နှစ်တိုင်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြိုကျသွားခဲ့တာ။ သူတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်မကို ဗန်းပြပြီး တစ်ဖက်မှာ ဘဝသစ်တစ်ခုကို ကျွန်မရဲ့ ငွေတွေနဲ့ တည်ဆောက်နေခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မကတော့ သူတို့အတွက် ငွေရှာပေးတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ မင်းသန့် အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ နံရံတွေပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ကြည့်ပေမဲ့ သူ့ဖုန်းက စက်ပိတ်ထားတယ်။ ယမင်းရဲ့ ဖုန်းကလည်း အဆက်အသွယ် မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ အိမ်အလယ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချရင်း အားရပါးရ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ကြားမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာပဲ ပျော်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကြီးကနေ ထွက်လာခဲ့ရပြီ။ အိမ်က အပေါင်ဆုံးသွားလို့ ဘဏ်က လာသိမ်းသွားခဲ့ပြီလေ။ ကျွန်မမှာ ပါသွားတာဆိုလို့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ နာကျင်မှုတွေပဲ ရှိတယ်။
ညဘက်တွေဆိုရင် ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။ "နှစ်ယောက်တစ်ဘဝ တည်ထောင်တဲ့အခါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ ခါးသီးလှတယ်။ အချစ်ဆိုတာက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ယုံကြည်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ အဲဒီယုံကြည်မှုက လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်မလာအောင်လည်း စောင့်ရှောက်ရပါလားဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ မင်းသန့်ကို မုန်းတယ်၊ ယမင်းကိုလည်း မုန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးကတော့ သူတို့ကို အဆုံးစွန်ထိ ယုံကြည်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မကို ပိုပြီး မုန်းမိတာပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘဝသစ်မရှိဘူး၊ ရှိနေတာကတော့ အတိတ်က ပေးခဲ့တဲ့ အမာရွတ်တွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်ခန်းစာအတွက် ပေးလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်ရန် ဓားတစ်လက်ကို တစ်ဖက်လူအား ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။