အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ လူပိုတစ်ယောက်
အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ လူပိုတစ်ယောက်
နံရံပေါ်က နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့အသံက ဒီညမှာ ထူးထူးခြားခြား ကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သမီးလေးရဲ့ မှန်မှန်ထွက်နေတဲ့ အသက်ရှူသံလေးကို နားထောင်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အရင်ကဆိုရင် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျွန်မဘေးမှာ ကိုမြိုး ရှိနေတတ်တာ။ သူ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အသာအယာဆုပ်ကိုင်ရင်း "ပင်ပန်းနေပြီလား မိန်းမ" လို့ မေးတတ်တဲ့ အသံနွေးနွေးလေးကို ကျွန်မ အလူးအလဲ လွမ်းဆွတ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကိုမြိုးက တစ်ဖက်ခန်းထဲမှာ သူ့မောင်နှမတွေနဲ့ ရယ်မောရင်း စကားပြောလို့ ကောင်းတုန်း။ အဲဒီ ရယ်မောသံတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးသလို တစစ်စစ် နာကျင်စေတယ်။
ကျွန်မနဲ့ ကိုမြိုး အိမ်ထောင်သက် ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မတို့ ဘဝကို သုညကနေ စခဲ့ကြတာပါ။ လက်ထပ်ခါစက ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်လုပ်၊ သူကတော့ အရောင်းဝန်ထမ်း။ နှစ်ယောက်လုံး မနက်မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်ထိ ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ကြတယ်။ "တို့တွေ နည်းနည်းလေး စုမိရင် ရွှေလေး တစ်ကျပ်သားလောက် ဝယ်ထားကြမယ်နော်" လို့ သူက ကျွန်မကို အမြဲအားပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ စုလို့ရသမျှ ငွေလေးတွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် သုံးပြီး တစ်ပဲချင်း၊ တစ်မူးချင်းကနေ အခုဆိုရင် ကျွန်မမှာ ရွှေထည်လေးတွေ အတော်အသင့် ရှိလာခဲ့ပြီ။ ဒါတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ သွေးနဲ့ချွေးတွေပဲ။
ဒါပေမဲ့ သမီးလေး မွေးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း အရာအားလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ကိုမြိုးက ရာထူးတက်လာပြီး ဝင်ငွေကောင်းလာတာနဲ့အမျှ သူ့မောင်နှမတွေအပေါ်မှာ ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်စေတနာတွေက ကျွန်မအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ့ညီမလေး ကျောင်းတက်ဖို့၊ သူ့မောင်လေး ဖုန်းဝယ်ဖို့၊ သူ့အစ်မ အကြွေးဆပ်ဖို့... အားလုံးက ကျွန်မတို့ ရှာထားတဲ့ ငွေတွေထဲကပဲ သွားနေတာ။ ကျွန်မက ကလေးအနာဂတ်အတွက် စုချင်ပေမဲ့ သူကတော့ "ငါ့မောင်နှမတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာ ကြည့်မနေနိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ အမြဲ အဆုံးသတ်တတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အလုပ်အကျွေးပြုနေရတဲ့၊ ငွေရှာပေးနေရတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်မဆီကို မရောက်လာတော့တာ ကြာပြီ။ အဲဒီအစား သူ့မောင်နှမတွေဆီမှာပဲ အချိန်ပြည့် ရှိနေတော့တာ။ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝရဲ့ အဖော်မဟုတ်တော့ဘဲ သူ့မိသားစုရဲ့ ငွေထုတ်စက်လို ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတဲ့ညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့မိတယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စက ကျွန်မကို အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲစေခဲ့တယ်။ ကိုမြိုးရဲ့ ညီမ အငယ်ဆုံးလေး မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရှိတယ်တဲ့။ သူက ကျွန်မဆီ လာပြီး "မမ... ညီမလေး မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဝတ်ဖို့ မမရဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးနဲ့ ဟို လက်ကောက်လေး ငှားပါလား" လို့ လာပြောတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျ ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီရွှေတွေက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ခက်ခက်ခဲခဲ စုထားတာတွေ။ ပြီးတော့ သူ့ညီမက ရွှေဆိုရင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ထားတတ်တဲ့သူမျိုး။
"မမ မငှားချင်ဘူး ညီမလေး။ ဒါတွေက မမအတွက် အမှတ်တရတွေမို့လို့ပါ" လို့ ကျွန်မ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနေ ကိုမြိုး ပြန်လာတော့ အိမ်မှာ စစ်ပွဲတစ်ခု စတော့တာပဲ။
"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် စိတ်ပုတ်ရတာလဲ။ ငါ့ညီမလေးက တစ်သက်မှာ တစ်ခါ မင်္ဂလာဆောင်တာ။ မင်းမှာ ရှိနေတဲ့ ရွှေတွေကို သူခဏဝတ်တာ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ" လို့ သူက ကျွန်မကို လူစုံအလယ်မှာ အော်ဟစ်တော့တာပဲ။
"ကိုမြိုး... ဒါတွေက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ချွေးနည်းစာတွေ။ ပြီးတော့ ကျွန်မက မဝတ်စေချင်ဘူးလို့ ပြောတာပဲလေ။ ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒကို တန်ဖိုးမထားတာလဲ" လို့ ကျွန်မ တုံ့ပြန်မိတယ်။
"မင်း ရွှေတွေက မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှာထားတာလား။ ငါလည်း ပါတာပဲ။ ငါ့မောင်နှမတွေကို ငါပေးချင်တာ ပေးမယ်၊ ဝတ်စေချင်တာ ဝတ်စေမယ်။ မင်းက ကြားကနေ လူပိုတစ်ယောက်လို စကားလာမများနဲ့"
'လူပိုတစ်ယောက်' ... အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာပေမဲ့ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ရွှေတင်တဲ့ သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး သူ့ညီမကို အကုန် ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့ညီမက ကျွန်မကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြေမွလာတယ်။ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ စာရင်းတွေ မှားတယ်။ အထက်လူကြီးဆီက အဆူခံရတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း အေးစက်စက် လေထုကပဲ ကြိုဆိုနေတယ်။ ကိုမြိုးက ကျွန်မကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားတာ။ ကျွန်မ ချက်တဲ့ ထမင်းကို မစားတော့ဘူး။ ကျွန်မနဲ့ တစ်စကားမှ မပြောဘူး။ သမီးလေးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ "မေမေ... ဖေဖေက ဘာလို့ သမီးကိုလည်း မချီတော့တာလဲ" လို့ မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာရတယ်။
ကိုမြိုးဟာ သူ့မောင်နှမတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ အချိန်ပြည့် ရှိနေတတ်တယ်။ သူ့ညီမ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် သူကပဲ အကုန်စီစဉ်ပေးတယ်၊ သူပဲ ငွေကုန်ကြေးကျ ခံတယ်။ ကျွန်မတို့ သမီးလေး ကျောင်းလခ ပေးရမယ့်အချိန်မှာတော့ "ငွေမရှိသေးဘူး၊ ခဏစောင့်ဦး" လို့ ပြောခဲ့တဲ့လူက သူ့မောင်နှမတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ လက်ဖဝါးဖြန့်ပေးဖို့ အသင့်ပဲ။
တစ်ညမှာ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ "ကိုမြိုး... ကျွန်မတို့ စကားပြောကြရအောင်။ ဒီလိုမျိုး အေးစက်နေတာ ကျွန်မ မွန်းကြပ်လွန်းလို့ပါ" လို့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးမိတယ်။ သူက ဖုန်းကို ကြည့်နေရာကနေ မော့တောင်မကြည့်ဘဲ "မင်း စကားများဦးမှာဆိုရင်တော့ ထွက်သွားလိုက်တော့။ ငါ မင်းကို မြင်ရတာ စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းတယ်" လို့ အေးစက်စက် ပြောတယ်။
ကျွန်မ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မကို အရမ်းချစ်ခဲ့ပါတယ်ဆိုတဲ့ ကိုမြိုးက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက သူ့မောင်နှမတွေကြားထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလား။ ကျွန်မ သူ့ဘေးနားမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို အသာကိုင်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ကျွန်မလက်ကို ခါချလိုက်တယ်။ "မင်း ငါ့ကို မထိနဲ့။ မင်းက ငါ့မိသားစုအပေါ် စိတ်ထားမကောင်းတဲ့ မိန်းမ" တဲ့။ အဲဒီညက ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်မိတယ်။ ငါဟာ ဒီအိမ်မှာ တကယ်ပဲ လူပိုတစ်ယောက်လား။ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုက သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုပဲလား။
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်မ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီလို မွန်းကြပ်မှုတွေထဲမှာ ကျွန်မ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး မိဘအိမ်ကို ခေတ္တပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မသွားခင်မှာ ကျွန်မ ဝယ်ထားတဲ့ ရွှေထည်လေးတွေကို ပြန်ယူချင်လို့ သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်မ အံ့အားသင့်သွားရတယ်။ သေတ္တာထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ရွှေတွေ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။ သူ့ညီမကို ငှားထားတာက ပြန်မပေးသေးတာလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ မသင်္ကာတာနဲ့ သူ့ညီမ
အဲဒီမှာ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ညီမက ဖုန်းနဲ့ စကားပြောနေတာ။ "အေး... အစ်ကိုကြီးကတော့ ရွှေတွေကို အကုန် ရောင်းပေးလိုက်ပြီ။ ငါ့ယောကျာ်းရဲ့ အကြွေးတွေ ဆပ်လိုက်ရတာ တော်သေးတာပေါ့။ ဟိုမိန်းမ သိရင်တော့ ပြဿနာတက်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက ပြောတယ်၊ အဲဒီမိန်းမက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ကမှ သွေးသားရင်းချာတွေတဲ့"
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချွေးနည်းစာတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အမှတ်တရတွေဟာ သူ့ညီမယောကျာ်းရဲ့ လောင်းကစားကြွေးတွေထဲကို ရောက်သွားခဲ့တာလား။ ကိုမြိုးက ကျွန်မကို လိမ်ညာခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ဒေါသတကြီးနဲ့ ကိုမြိုးဆီကို ပြေးသွားပြီး အော်ဟစ်မေးမြန်းမိတယ်။
"ကိုမြိုး... ကျွန်မရွှေတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ရှင် ညီမယောကျာ်းအတွက် ရောင်းပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား"
ကိုမြိုးက ခဏတော့ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာသေနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "အေး... ဟုတ်တယ်။ ငါ့ယောကျာ်းဖက်က လူတွေက အကြွေးလာတောင်းနေတာ။ ညီမလေး အရှက်ကွဲမှာ စိုးလို့ ငါရောင်းပေးလိုက်တာ။ ဒါ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ"
"ဒါ ကျွန်မ ပိုင်တာလေ ကိုမြိုး။ ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်မကို မမေးဘဲ ရောင်းရတာလဲ"
"ငါ ပြောပြီးပြီလေ။ မင်းက လူပိုပဲ။ ဒီအိမ်မှာ ငါကပဲ အဓိက။ ငါ့သွေးသားတွေက မင်းထက် အရေးကြီးတယ်။ မင်း မကျေနပ်ရင် အခုချက်ချင်း ဆင်းသွားလို့ရတယ်"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ရင်ထဲက တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါက ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ ယောကျာ်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါဟာ သွေးအေးတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း
"ကိုကို... ဒီနေ့ ကောင်မလေးနဲ့ တွေ့တာ အဆင်ပြေလား။ ရွှေရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံထဲက တစ်ဝက်ကို သူတောင်းနေတယ်နော်"
ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုမြိုးမှာ တခြားမိန်းမ ရှိနေတာလား။ ကျွန်မ သိချင်ဇောနဲ့ ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်တော့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကိုမြိုးဟာ သူ့မောင်နှမတွေကို အကာအကွယ်ယူပြီး တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာ။ ရွှေတွေကို ရောင်းတာက သူ့ညီမအတွက် မဟုတ်ဘဲ အဲဒီမိန်းမကို တိုက်ခန်းဝယ်ပေးဖို့ ဖြစ်နေခဲ့တာ။ သူ့မောင်နှမတွေကလည်း ဒါကို သိနေပြီး ကျွန်မကို ဝိုင်းလိမ်ပေးနေကြတာ။ ကျွန်မဟာ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ လူပိုတင်မကဘူး၊ သူတို့ အားလုံးရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံနေရတဲ့ အရူးမလေး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ ဘာကိုမှ စောင့်မနေတော့ဘူး။ သမီးလေးကို အသာအယာ ချီပြီး အိတ်တစ်လုံးနဲ့ အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကိုမြိုးက ကျွန်မကို တားဖို့တောင် မကြိုးစားဘူး။ သူက သူ့ညီမတွေနဲ့အတူ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဖုန်းကြည့်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ အိမ်တံခါးဝမှာ ခဏရပ်ပြီး ဒီအိမ်ကြီးကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ဒီအိမ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသလဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီအိမ်က ကျွန်မအတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ မိဘအိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အမေက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ ကျွန်မမှာတော့ မျက်ရည်တောင် မထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့။ ကိုမြိုးဆီက ဖုန်းတစ်ချက်တောင် မလာဘူး။ နောက်ရက်တွေမှာလည်း သူက ကျွန်မကို လိုက်မခေါ်တဲ့အပြင် လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ သူ့မောင်နှမတွေ၊ သူ့ရဲ့ "သူငယ်ချင်း" ဆိုတဲ့ မိန်းမနဲ့ ပျော်ပါးနေတဲ့ ပုံတွေကို တင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားပြီ။ အလုပ်ကလည်း ထွက်လိုက်ရတယ်၊ အိမ်ထောင်ရေးကလည်း ပျက်စီးသွားပြီ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း ဆုံးရှုံးသွားပြီ။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်မ တရားရုံးမှာ ကွာရှင်းပြတ်စဲဖို့ လျှောက်ထားလိုက်တယ်။ ကိုမြိုးကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်။ သူက သမီးလေးကိုတောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။ သူ့အတွက်ကတော့ သွေးသားရင်းချာ ဆိုတာ သူ့မောင်နှမတွေပဲ ဖြစ်နေတုန်း။ ကျွန်မ သမီးလေးရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး တရားရုံးထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ နေရောင်ခြည်က မျက်နှာပေါ်ကို ပူပူနွေးနွေး ကျလာတယ်။
အခု ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ လွတ်လပ်မှု ရှိလာပြီ။ လူပိုတစ်ယောက်အဖြစ် နေခဲ့ရတဲ့ ငရဲခန်းကနေ ကျွန်မ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ပျက်စီးသွားတဲ့ အရာတွေကို ပြန်ပြင်ဖို့ ကြိုးစားမယ့်အစား အသစ်ကနေ ပြန်စဖို့ပဲ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နာကျင်မှုတွေကတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနာကျင်မှုက ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာစေမှာပါ။
အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ နှစ်ယောက်အတူ တည်ဆောက်ရတဲ့ အရာဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ဖက်က လူပိုတစ်ယောက်လို သဘောထားလာတဲ့အခါ အဲဒီအိမ်ထောင်ရေးဟာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့ နေရာမှာ ဆက်နေနေတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ဟာ သင့်ကို တကယ်ချစ်ရင် သင့်ကို ဘယ်တော့မှ 'လူပို' တစ်ယောက်လို ခံစားရအောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို တခြားသူရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုမှာ မရှာပါနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားခြင်းကသာ အစစ်မှန်ဆုံးသော လွတ်မြောက်မှု ဖြစ်ပါတယ်။