မိဘတွေ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ
နောင်တတို့၏ အမည်နာမသည် မိဘ
"အမေ... ဆေးသောက်ရအောင်နော်"
ကျွန်မ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ ချိုသာအောင် ကြိုးစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ အမေသည် မျက်လုံးများကို အားယူဖွင့်ကြည့်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်ရှာပါ။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများက အမေ့၏ တွန့်လိပ်နေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ဒီလက်တွေက ကျွန်မတို့ကို ကျွေးမွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီလက်တွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး တွယ်ကပ်နေရရှာပြီ။ ညနက်သန်းခေါင် အမေ ချောင်းဆိုးတိုင်း ကျွန်မ လန့်နိုးရသည်။ အမေ အပေါ့အပါး သွားချင်တိုင်း ကျွန်မ ပွေ့ချီရသည်။ ကျွန်မ၏ နုပျိုမှုများ၊ ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်များအားလုံးသည် ဤ
ဖုန်းထဲက မိသားစု လေးထဲကို ကျွန်မ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျွန်မ မနေ့က ပို့ထားသော "အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးနဲ့ ဒိုင်ပါဖိုး ငါးသိန်းလောက် လိုနေတယ်" ဆိုသော စာတိုလေးအောက်တွင် "" ဖြစ်နေသော အမှတ်အသားနှစ်ခုကို မြင်နေရသည်။ အစ်ကိုကြီးကော၊ ညီမလေးပါ အကြောင်းမပြန်ကြ။ သူတို့မှာ အကြောင်းပြချက်ကိုယ်စီ ရှိကြလိမ့်မည်။ အစ်ကိုကြီးက ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေမှာဖြစ်သလို၊ ညီမလေးကလည်း သူတို့နိုင်ငံရဲ့ အချိန်ကွာခြားချက်ကြောင့် အိပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ နှစ်သိမ့်နေမိသည်။ သို့သော် ရင်ထဲမှာတော့ ခါးသီးသော ခံစားချက်တစ်ခုက တစိမ့်စိမ့် တက်လာသည်။ မိဘကို စောင့်ရှောက်တာ သားသမီးတိုင်းရဲ့ တာဝန်ဆိုပေမဲ့ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရတာလဲ။ အမေ့နားမှာ နေပေးနေရတာက ကျွန်မဖြစ်လို့ ကျွန်မပဲ အချိန်ပိုပေးသင့်တာလား။ ငွေကြေးတတ်နိုင်တဲ့သူက ပိုထည့်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဥပဒေ မရှိပေမဲ့၊ ဘာလို့ သူတို့တွေက နှုတ်ဆိတ်နေကြတာလဲ။ ကျွန်မက အလုပ်မရှိလို့ အမေ့ကို ကြည့်ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမေ့ကို ချစ်လွန်းလို့ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်တွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာပါ။ ဒါကို သူတို့က "ချစ်လို့ လုပ်နေတာပဲ" ဆိုပြီး အခွင့်ကောင်း ယူနေကြတာလား။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် အစ်ကိုကြီး အိမ်ကို ရောက်လာသည်။ လက်ထဲတွင် သစ်သီးခြင်းတစ်ခြင်းနှင့် အမေ့အတွက် အားဆေးအချို့ ပါလာသည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြည်နူးသွားမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ လာကြည့်သေးတာပဲလေ။
"သီရိ... မင်းလည်း ပိန်သွားတယ်နော်။ အမေ့ကို ကြည့်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား"
အစ်ကိုကြီး၏ မေးခွန်းက ကျွန်မ၏ ရင်ထဲကို နွေးထွားသွားစေသည်။ ကျွန်မ မျက်ရည်ဝဲချင်သလို ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိန်းထားလိုက်သည်။ "ပင်ပန်းတာထက် စိတ်ပူတာပါ အစ်ကိုကြီးရယ်။ အမေ့အခြေအနေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာသလိုပဲ။ ဆေးရုံ ပြန်တင်ဖို့ စဉ်းစားရမလားလို့"
အစ်ကိုကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ "ဆေးရုံတင်ဖို့ကတော့ အစ်ကိုလည်း စဉ်းစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုက အစ်ကို့လုပ်ငန်းကလည်း ငွေတွေက ကုန်ကြမ်းဖိုးထဲ ရောက်နေတာ။ ပြီးတော့ မင်းသိတဲ့အတိုင်း အစ်ကို့မိန်းမကလည်း ကလေးကျောင်းလခတွေနဲ့ဆိုတော့ အဆင်မပြေဘူး။ ညီမလေးဆီကကော ပိုက်ဆံရလား"
ကျွန်မ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "သူလည်း ဖုန်းဆက်ရင် အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ပဲ ပြောတာပဲ အစ်ကိုကြီး။ ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောရင် စကားလွှဲသွားတတ်တယ်"
"အေးလေ... သူလည်း တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတာဆိုတော့ ခက်မှာပေါ့။ မင်းကတော့ အိမ်မှာပဲ နေတာဆိုတော့ အချိန်ရတယ်မဟုတ်လား။ အမေ့ကို မင်းပဲ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါဦး။ အစ်ကိုကြီး အဆင်ပြေတာနဲ့ ပိုက်ဆံလွှဲပေးမယ်။ မင်းက အမေ့အချစ်ဆုံးသမီးပဲလေ... အမေက မင်းပြုစုတာကိုပဲ လိုချင်မှာပါ"
အစ်ကိုကြီး၏ စကားလုံးများက ကျွန်မကို ချီးကျူးနေသလိုလိုနှင့် တာဝန်တွေအကုန်လုံးကို ကျွန်မပခုံးပေါ် ပြန်တင်ပေးသွားခဲ့သည်။ "အမေ့အချစ်ဆုံး" ဆိုသော စကားလုံးသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားသော ကြိုးတစ်စင် ဖြစ်လာသည်။ အစ်ကိုကြီး ပြန်သွားပြီးနောက် ကျွန်မ အမေ့
အမေ့ကျန်းမာရေးက ရုတ်တရက် ဆိုးရွားလာသည်။ ညသန်းခေါင်ယံမှာ အမေ အသက်ရှူကျပ်ပြီး အသားတွေ ပြာနှမ်းလာသည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အစ်ကိုကြီးဆီ ဖုန်းဆက်သည်။ မကိုင်။ ငါးကြိမ်၊ ဆယ်ကြိမ်... မကိုင်ပါ။ ညီမလေးဆီကိုလည်း ကနေ ခေါ်သည်၊ စာတွေ ပို့သည်။ "အမေ အရေးပေါ် ဖြစ်နေပြီ၊ အမြန်ပြန်စာပို့ပါ"။ သို့သော် တစ်ဖက်ကနေ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိ။
ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အမေ့ကို ပွေ့ချီပြီး အငှားကားခေါ်ကာ ဆေးရုံကို ပြေးခဲ့ရသည်။ ဆေးရုံပေါ်ရောက်တော့လည်း အရေးပေါ်ဌာနရှေ့မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ရင်း ငိုနေမိသည်။ ဆေးရုံစရိတ်သွင်းဖို့ ငွေတွေကလည်း လိုနေသည်။ ကျွန်မ၏ စုဆောင်းထားသမျှလေးတွေက အရင်လတွေကတည်းက ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဆရာဝန်က လာပြောသည်။ "လူနာက နှလုံးအားနည်းနေပြီ။ အထူးကြပ်မတ်ဆောင် တင်ရပါမယ်။ ကုန်ကျစရိတ်က တော်တော်များမယ်။ မိသားစုဝင်တွေ စုံစုံလင်လင်နဲ့ တိုင်ပင်ပါ"
မိသားစုဝင်တွေတဲ့လား။ ကျွန်မ ရယ်ချင်သလို ငိုချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်မ၏ ဖုန်းထဲက "" ဆိုသော စာလုံးလေးနှစ်ခုက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပင်။ ကျွန်မ၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက ကျွန်မကို "အမေ့ကို ချစ်လို့ လုပ်နေတာပဲ" ဆိုပြီး ပစ်ထားခဲ့ကြပြီ။ ညနက်သန်းခေါင် ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ စဉ်းစားနေမိသည်။ အကယ်၍ ကျွန်မသာ အမေ့ကို ပစ်ထားခဲ့ရင် သူတို့ ဒီလိုပဲ နေနိုင်ကြမလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကပဲ အရမ်း ငတုံးဖြစ်နေလို့ သူတို့က ကျွန်မအပေါ် ဝန်တင်နေကြတာလား။
နောက်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ အစ်ကိုကြီး ဆေးရုံကို ရောက်လာသည်။ မျက်နှာက အိပ်ရေးမဝသလိုနှင့်။ "ဖုန်းက လုပ်ထားမိလို့ပါ သီရိရယ်။ အမေ ဘယ်လိုနေလဲ"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဆေးရုံစရိတ် ချလံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးက ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဒါတွေက အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်တည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ညီမလေးဆီကလည်း တောင်းရမယ်။ ပြီးတော့ မင်းမှာလည်း အမေ စုပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိမှာပေါ့။ အမေက မင်းနဲ့ အတူနေတာဆိုတော့ မင်းကို အကုန်ပေးထားတာ မဟုတ်လား"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အမေ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံ ဟုတ်လား။ အစ်ကိုကြီး... အမေ့မှာ ဘာပိုက်ဆံမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ အစ်ကိုကြီး သိရဲ့သားနဲ့။ ရှိသမျှ ဆေးဖိုးတွေထဲ ပါကုန်တာ ကြာပြီ။ အခု ကျွန်မမှာလည်း တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး"
"မင်းကလည်း... အမေ့မှာ မြေကွက်ရှိတာပဲ။ အဲ့ဒါ မင်းကို လွှဲပေးထားတယ်လို့ အစ်ကို ကြားထားတယ်နော်။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း မင်းက တကူးတက ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"
ထိုစကားလုံးများက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလိုပင်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ပြုစုနေတာ မြေကွက်လိုချင်လို့တဲ့လား။ ကျွန်မ၏ စေတနာကို၊ ကျွန်မ၏ မေတ္တာကို သူတို့က လောဘနှင့် အစားထိုး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်ကြသည်။
ဆေးရုံမှာ တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် အမေ အနည်းငယ် သက်သာလာသဖြင့် အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့။ အစ်ကိုကြီး ပြောသွားသော စကားများက ကျွန်မကို သံသယဝင်စေသည်။ အမေ့တွင် မြေကွက်ရှိသည်မှာ ဟုတ်သော်လည်း ထိုမြေကွက်က အစ်ကိုကြီး၏ အမည်နှင့် ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဟု ကျွန်မ သိထားခဲ့သည်။ အမေက အစ်ကိုကြီးကို ယုံကြည်ပြီး လွှဲပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် အစ်ကိုကြီး၏ ဇနီး (ကျွန်မ၏ မရီး) အိမ်ကို ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ မရှိခိုက် အမေ့
"အမေ... အခု နေမကောင်းဖြစ်တော့ သီရိက အမေ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ တောင်းနေတာလား။ သူက ပြောတယ်၊ အမေ့ဆီမှာ မြေကွက်ရှိသေးတယ်ဆို။ အဲ့ဒါကို သူ့ကို ပေးဖို့ အမေ့ကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းနေတာလား။ အမေ မထိုးပေးနဲ့ဦးနော်။ ကျွန်မတို့က အမေ့ကို ပိုပြီး စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်။ သီရိကတော့ သူက တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ပိုက်ဆံမက်တာပေါ့။ အမေ့မြေကွက်ကို ကျွန်မတို့ သားသမီးတွေအတွက် သိမ်းထားပေးပါ"
ကျွန်မ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ မရီးက အမေ့ကို ကျွန်မအပေါ် အထင်အမြင်လွဲအောင် ပြောနေရုံတင်မကဘဲ အစ်ကိုကြီးနှင့်ပါ ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို လူဆိုးဖြစ်အောင် ဖန်တီးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မ
"မရီး... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"
မရီးက လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထား ပြောင်းလိုက်သည်။ "အော်... သီရိ။ မရီးက အမေ့ကို စကားပြောနေတာပါ။ မင်းကလည်း အမေ့ကို ပြုစုရတာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီး တိုင်ပင်ထားပါတယ်။ အမေ့ကို လူကြီးသူမ စောင့်ရှောက်တဲ့ ဂေဟာတစ်ခုကို ပို့ဖို့လေ။ အဲ့ဒီမှာက ဆရာဝန်တွေလည်း ရှိတော့ မင်းလည်း အနားရတာပေါ့"
"ဂေဟာ ဟုတ်လား" ကျွန်မ အသံက တုန်နေသည်။ "အမေက ဒီမှာပဲ နေချင်တာပါ။ ကျွန်မလည်း ကြည့်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဘာလို့ ဂေဟာ ပို့ရမှာလဲ"
"အစ်ကိုကြီးက ဒီအိမ်ကို ရောင်းဖို့ စီစဉ်နေလို့လေ။ စီးပွားရေးက အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေတာ မင်းလည်း သိသားပဲ။ ဒီအိမ်က အစ်ကိုကြီး နာမည်နဲ့လေ။ အမေကလည်း သဘောတူပြီးသားပါ။ ဟုတ်တယ်မလား အမေ"
အမေသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ကျွန်မကို တစ်လှည့်၊ မရီးကို တစ်လှည့် ကြည့်နေသည်။ အမေ့မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုများကို အထင်အသား မြင်နေရသည်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်မ အမေ့ကို ပြုစုနေတဲ့ အချိန်တောအတွင်းမှာ အစ်ကိုကြီးက အိမ်ကို ရောင်းဖို့ ခြေလှမ်းပြင်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မကို တာဝန်တွေ ပေးထားတာက ကျွန်မကို ဒီအိမ်မှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး သူတို့ အကြံအစည် အောင်မြင်ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်သည်။ ညီမလေးကလည်း ဒါကို သိနေပြီးသားမို့လို့ ငွေကြေးလည်း မထောက်ပံ့၊ လူကိုယ်တိုင်လည်း မလာဘဲ ရှောင်နေခဲ့တာပဲ။
"ကျွန်မကို အမေ့ဝတ္တရားတွေအကုန် ပုံပေးထားပြီး၊ အစ်ကိုကြီးတို့က အမေ့အပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေဖို့ လုပ်နေကြတာပေါ့လေ။ ဟုတ်လား" ကျွန်မ အော်ဟစ်မိသည်။
"မင်းကလည်း... ဝတ္တရားဆိုတာ သားသမီးတိုင်းမှာ ရှိတာပဲ။ မင်းက အနီးဆုံးနေတာဆိုတော့ ပိုလုပ်ရမှာပေါ့။ ဒါက အမေ့ကို ချစ်လို့ လုပ်တာမဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ ပစ္စည်းတွေကို မက်နေပြီလား" မရီး၏ စကားလုံးများက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို
နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ကြီးကို ရောင်းလိုက်ရသည်။ အမေ့ကို ဂေဟာ ပို့ဖို့ စီစဉ်ကြသည်။ ကျွန်မကတော့ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အဝေးတစ်နေရာကို ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ဂေဟာကို လိုက်ပို့သောနေ့က မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့သည်။ အမေသည် ဂေဟာ၏
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာလည်း အင်အား မရှိတော့ပါ။ ကျွန်မ၏ စေတနာကို အသုံးချသွားသော မောင်နှမတွေ၊ ကျွန်မကို လောဘသားအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သော အသိုင်းအဝိုင်းကို ကျွန်မ ရွံရှာမိသည်။ ကျွန်မ အမေ့နားကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်သည်။
"အမေ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်။ သမီးလည်း လူသားတစ်ယောက်မို့လို့ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ"
ကျွန်မ ဂေဟာထဲက ထွက်လာတော့ အစ်ကိုကြီးနှင့် ညီမလေးတို့က ဖုန်းကိုယ်စီနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ သူတို့အတွက်တော့ အမေက တာဝန်တစ်ခု ပြီးသွားသလိုပင်။ သူတို့ ရရှိမည့် အိမ်ရောင်းရငွေ ဝေစုတွေအတွက်သာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ကျွန်မ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အမေ ဂေဟာမှာပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ အမေဆုံးတော့မှ အစ်ကိုကြီးနှင့် ညီမလေးတို့က လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ အမေ့ကို လွမ်းဆွတ်ကြောင်း၊ မိဘကျေးဇူး ဆပ်ခွင့်မရတော့ကြောင်း စာသားတွေ အရှည်ကြီး ရေးပြီး ဟန်ဆောင်မျက်ရည်တွေ ကျပြကြသည်။ ကျွန်မကတော့ အမေ့ဈာပနကိုတောင် မသွားခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာ အမေသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
မိဘတွေ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ တာဝန်ဆိုတာ ဘယ်သူ့မှာ ရှိသလဲ။ ကျွန်မ အခုတော့ သိသွားပါပြီ။ တာဝန်ဆိုတာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပေါ်မှာ အခြေခံတာ မဟုတ်ဘဲ အခွင့်အရေးပေါ်မှာ အခြေခံနေတဲ့ ဒီခေတ်ကြီးမှာ... အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်သူက အမြဲတမ်း အနိုင်ရပြီး၊ စေတနာပိုသူကတော့ အမြဲတမ်း အရှုံးသမား ဖြစ်နေရစမြဲပါ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်ဘဝတွေဟာ "သမီးဆိုတာ အမေနဲ့ အနီးဆုံးနေရမယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းအောက်မှာ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
သင်ခန်းစာ - မိဘကို စောင့်ရှောက်ခြင်းသည် ဝတ္တရားတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဝေမျှရမည့် မေတ္တာသာ ဖြစ်သင့်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အနစ်နာခံသူသည် နောင်တနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ အခွင့်အရေးယူသူတို့သည် ကျေးဇူးသိတတ်သူဟန်ဆောင်ကာ ပျော်ရွှင်နေကြလိမ့်မည်။