မောင်အရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှု
မောင်အရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှု
အပြင်မှာ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေပါတယ်။ ပြတင်းပေါက် မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ လိမ့်ဆင်းနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာလည်း အေးစက်စက် ဝေဒနာတစ်ရပ်က စိမ့်ဝင်နေမိတယ်။ ကျွန်မ နာမည်က မေသင်း။ အသက် ကျော်အရွယ်အထိ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်မပိုင်ဘဲ တစ်ပါးသူအတွက်ပဲ အသက်ရှင်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ အဲဒီတစ်ပါးသူဆိုတာကတော့ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေး မင်းသူ ပါပဲ။
မိဘနှစ်ပါးစလုံး ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ကျွန်မဟာ မောင်လေးအတွက် အမေတစ်လှည့်၊ အဖေတစ်လှည့် တာဝန်ယူခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပညာရေးကို လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး စက်ချုပ်ဆိုင်လေးဖွင့်ကာ မောင်လေးကို ဘွဲ့ရအောင်၊ လူတန်းစေ့အောင် ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။ "မောင်လေး ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ရင် မမ နားလို့ရပြီ" ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်လေးတစ်ခုနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ဖြေဖျောက်ခဲ့တာပါ။
မောင်လေးက ငယ်ငယ်က အရမ်းလိမ္မာပါတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကပြန်လာရင် ရေသောက်ဖို့ ရေခွက်လေး လာကမ်းတတ်တဲ့ သူ့လက်ကလေးတွေကို အခုထိ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ "မမကို ကျွန်တော် ပြန်လုပ်ကျွေးမှာပါ" လို့ ကတိတွေပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီကလေးလေးက ဘယ်အချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာလဲ။ နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်မှုက ဆူးတစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်နေတယ်။
အခုတော့ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်လို့။ မင်းသူ အိမ်မပြန်လာတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း အမြဲတမ်း စက်ပိတ်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေလေးတွေကိုလည်း သူ အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး ယူသွားခဲ့တာ အခုဆိုရင် လက်ထဲမှာ ဘာမှမကျန်တော့သလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ယုံကြည်နေတုန်း။ "သူ့မှာ အခက်အခဲရှိလို့နေမှာပါ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်နေမိတာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားဆိုတာ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
မင်းသူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ညက မိုးက ပိုသည်းနေတယ်။ သူ့ပုံစံက ဖရိုဖရဲနဲ့။ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အရက်နံ့တွေ ထွက်နေတယ်။ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အနားကိုသွားတော့ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ပစ်တယ်။
"မမ... ကျွန်တော့်ကို ငွေငါးဆယ်လောက်ပေး"
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ ဆွံ့အသွားရတယ်။ "ငါးဆယ်... ငါးဆယ်ဆိုတာ သိန်းငါးဆယ်လား မောင်လေး။ မမဆီမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုတာ မောင်လေး သိရဲ့သားနဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့လကတင် မောင်လေး အကြွေးဆပ်ဖို့ဆိုလို့ မမရဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေး နောက်ဆုံးတစ်ကုံးကို ချွတ်ပေးလိုက်တာလေ"
မင်းသူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ အဲဒီအကြည့်တွေက ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ မောင်လေးရဲ့ အကြည့်တွေမဟုတ်ဘူး။ စိမ်းကားပြီး ရက်စက်တဲ့ အကြည့်တွေ။ "ဒါဆိုလည်း ဒီအိမ်ရှိတာပဲ။ အိမ်ဂရန်ကိုပေး။ ကျွန်တော် ပေါင်မလို့"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခုခုနဲ့ ထုလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "မောင်လေး... ဒါက အမေတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး အမွေလေ။ ပြီးတော့ ငါတို့ နေစရာဆိုလို့ ဒါပဲရှိတာ။ ဒါကို ပေါင်လိုက်ရင် ငါတို့ ဘယ်မှာသွားနေမလဲ"
သူက ရယ်တယ်။ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်သံကြီး။ "မမက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ကြည့်တာပဲ။ ကျွန်တော် အပြင်မှာ အသတ်ခံရတော့မယ်ဆိုတာ မမ မသိဘူးလား။ ကျွန်တော့်ကို မချစ်ဘူးလား"
အဲဒီစကား။ အဲဒီ "မချစ်ဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ သူ ကျွန်မကို အကြိမ်ကြိမ် ချုပ်ကိုင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်ဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ ကျွန်မမှာ ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။
နောက်ရက်တွေမှာ မင်းသူရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက ကြောက်စရာကောင်းလာတယ်။ သူ ကျွန်မကို စကားမပြောတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသလိုမျိုး။ ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန်ဆို
"စိတ်ချ... အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ။ အိမ်ကတော့ ရမှာ။ သူ့ကို ရူးအောင်လုပ်လို့ရတယ်"
ကျွန်မ နားကိုပင် ကိုယ်တိုင်မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရတယ်။ "သူ့ကို" ဆိုတာ ကျွန်မကို ပြောတာလား။ မောင်အရင်းတစ်ယောက်က သူ့ကို ကျွေးမွေးပြုစုလာတဲ့ အစ်မအရင်းကို ဒီလိုမျိုး လုပ်ကြံဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာတယ်။ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ ဖုန်းထဲက "" ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ကျနေမိတယ်။
နောက်ရက်မှာ ကျွန်မ ရေနွေးကြမ်းသောက်တော့ ခေါင်းထဲမှာ မူးနောက်နောက် ဖြစ်လာတယ်။ အရာရာက ဝေဝါးနေသလိုပဲ။ မင်းသူက ကျွန်မနားကို ရောက်လာပြီး ပြုံးပြတယ်။ "မမ... နေမကောင်းဘူးလား။ အနားယူလိုက်နော်" တဲ့။ အဲဒီအပြုံးက သိပ်ကို ယုတ်မာလွန်းလှတယ်။
ကျွန်မ သတိပြုမိလာတာက ကျွန်မ သောက်တဲ့ ဆေးတွေ၊ အစားအသောက်တွေမှာ သူ တစ်ခုခု ရောနေတာပဲ။ ကျွန်မ စိတ်တွေ မကြည်မလင်ဖြစ်အောင်၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ လွှတ်သွားအောင် သူ တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်နေတာ။ အပြင်က လူတွေကိုလည်း ကျွန်မက စိတ်မနှံ့တော့ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းတွေ လွှင့်နေတာကို အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပြောပြချက်အရ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အက်ကွဲသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ မောင်လေးက ကျွန်မကို လူညွန့်တုံးအောင် လုပ်နေပြီ။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်တယ်။ မင်းသူ ကျွန်မ
"မောင်လေး... ဘာလုပ်နေတာလဲ"
သူ လန့်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားတယ်။ "မမ သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် ဒီအိမ်ကို ရောင်းဖို့ စာချုပ်ချုပ်နေတာ။ မမက စိတ်မနှံ့တဲ့သူဆိုတော့ ဒီလက်မှတ်တွေက အတည်ဖြစ်မှာပဲ။ မမကို စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ ပို့ပေးမယ်။ အဲဒီမှာ မမ အေးအေးဆေးဆေး နေရမှာပေါ့"
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတယ်။ "ဘာလို့လဲ မောင်လေး... မမ မောင်လေးအပေါ် ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ။ မမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို မောင်လေးအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာလေ"
"အဲဒါကြောင့်ပဲလေ!" သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ "မမရဲ့ အချစ်တွေ၊ ပေးဆပ်မှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသက်ရှူကျပ်စရာတွေပဲ။ မမက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်နေတာ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်လုပ် မမကို ကြောက်နေရတာ။ အခုတော့ မမ မရှိမှ ကျွန်တော် လွတ်လပ်မှာ"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်တယ်။ မင်းသူက ပြုံးလိုက်တယ်။ "အော်... မမကို လာခေါ်တဲ့သူတွေ ရောက်ပြီထင်တယ်"
ဒါပေမဲ့ တံခါးဝမှာ ပေါ်လာတာက ရဲအရာရှိတွေ ဖြစ်နေတယ်။ မင်းသူ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဖုန်းလေးကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။ သူ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကျွန်မ အကုန် အသံဖမ်းထားခဲ့တာ။
"မင်းသူ... မင်းကို လူသတ်ရန် ကြံစည်မှု၊ လိမ်လည်မှုတွေနဲ့ ဖမ်းဆီးတယ်"
ကျွန်မ မောင်လေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရန်သူတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်ရင်း ရဲတွေခေါ်ဆောင်ရာ နောက်ကို ပါသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးက ကျွန်မရှေ့မှာတင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ အိမ်ကတော့ ကျွန်မပိုင်ဆိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ တစ်စက်မှ မကျန်တော့ဘူး။ မင်းသူကတော့ ထောင်ထဲမှာပေါ့။ သူ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်တဲ့ စာတွေ ခဏခဏ ပို့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်စောင်မှ မဖတ်ဖြစ်ဘူး။
ကျွန်မ မှားခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း နောင်တရတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ပဲ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အကန့်အသတ်မရှိ ပေးဆပ်ခြင်းက တစ်ဖက်လူကို ဘယ်လောက်အထိ ပျက်စီးစေသလဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလိုလိုက်မှုတွေ၊ အစွန်းရောက်တဲ့ အချစ်တွေကပဲ သူ့ကို လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် မွေးမြူပေးခဲ့တာလား။
ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေက အေးစက်စက်နဲ့ ကုန်လွန်နေတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ညဘက်တွေမှာ မောင်လေးရဲ့ ငယ်ငယ်က ရယ်သံလေးတွေကို ကြားယောင်မိတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ ကျွန်မ ဆုံးရှုံးသွားတာက အိမ်မဟုတ်ဘူး၊ ငွေကြေးမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ဘဝတစ်ခုလုံး ပုံအောပြီး ချစ်ခဲ့ရတဲ့ မောင်လေးကို ဆုံးရှုံးသွားတာ။
သွေးရင်းဆိုပေမဲ့လည်း စိတ်ဓာတ်ကွာခြားရင် သူစိမ်းထက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါပြီ။ မင်းသူက ကျွန်မရဲ့ အသားကို စားပြီး အရိုးကို မျှော့နဲ့ထိုးခဲ့တဲ့သူ။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ကျွန်မမှာ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။
မိုးတွေကတော့ ရွာနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို မောင်လေး အေးမှာစိုးလို့ စောင်သွားခြုံပေးမယ့် အမေတစ်ယောက် ကျွန်မထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်နှလုံးသားကို ကိုယ်တိုင် သံကွင်းခတ်ပြီး အထီးကျန်ခြင်းထဲမှာပဲ အမြစ်တွယ်နေလိုက်တော့မယ်။
သင်ခန်းစာ- အချစ်ဆိုတာ အကန့်အသတ်မဲ့ ပေးဆပ်နေရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ အဆိပ်ရှိတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို အချိန်မီ မဖြတ်တောက်နိုင်ရင် အဲဒီအဆိပ်က သင့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားပါလိမ့်မယ်။ မိသားစုဆိုတာ အကာအကွယ်ဖြစ်သင့်သလို၊ ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် လက်နက်လည်း ဖြစ်မသွားပါစေနဲ့။