book

  အခန်း (၁) ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဆန္ဒက တစ်ခုတည်းပါ။ သူမနဲ့အတူ ဘဝတစ်ခုကို အခြေချပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းချင်တာ။ ကျွန်တော်က အချစ်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်တော့် မိဘနှစ်ပါးကိုလည်း အသက်ထက်မက တန်ဖိုးထားခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်ခိုင်းတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ "တာဝန်သိစိတ်" က ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းဖို့ အကြောင်းဖန်လာခဲ့တယ်။ "ကိုကို... ကျောင်းပြီးရင် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမယ်မလား" လို့ မေးခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းကြည်ကြည်လေးတွေကို ကျွန်တော် အခုထိ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။ အခန်း (၂)  ကျွန်တော်နဲ့ "နဒီ" က တက္ကသိုလ်မှာ ဆုံခဲ့ကြတာပါ။ သူမက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာပေမဲ့ ကျွန်တော့်လို ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ချစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြိုးစားမယ်၊ အလုပ်ကောင်းကောင်းရအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် သူမကို တင့်တင့်တယ်တယ် တောင်းရမ်းမယ်။ "ကိုကို့မှာ မိဘနှစ်ပါးပဲ ရှိတာ... နဒီ နားလည်ပေးနိုင်မလား" "အမေနဲ့ အဖေက နဒီ့မိဘတွေလိုပါပဲ ကိုကိုရယ်... နဒီ ဂရုစိုက်မှာပေ...

  အခန်း (၁)  ပြင်ဦးလွင်၏ ဆောင်းမနက်ခင်းသည် အမြဲတမ်း အေးစက်လွန်းသည်။ မြူနှင်းတွေ ဝေနေသော ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ "နှင်းဦး" တစ်ယောက် ယောင်ယောင်မှားမှားနှင့် ကော်ဖီနှစ်ခွက် ဖျော်မိပြန်သည်။ ခဏအကြာမှ သတိဝင်လာပြီး ခွက်တစ်ခွက်ကို ပြန်သွန်လိုက်ရသည့် အဖြစ်က ရင်နာစရာ။ "မုဆိုးမ" ဆိုသည့် အမည်နာမက ကျွန်မ၏ နောက်ကျောတွင် ကပ်ပါလာသည်မှာ အခုဆို (၃) နှစ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။ အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ်နှင့် မုဆိုးမဖြစ်ရခြင်းက လောကကြီးကို ကျိန်ဆဲချင်စရာ။ မြို့ထဲသို့ ဈေးဝယ်သွားတိုင်း လူအများ၏ "ကောင်မလေးက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ကံဆိုးရှာတယ်" ဆိုသည့် သနားစက္ခုအကြည့်များက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပင်။ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း "ထက်မြတ်" ဆုံးပါးသွားကတည်းက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ အရောင်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီး မီးခိုးရောင် အတိဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်။ အခန်း (၂)  ထက်မြတ်နှင့် ကျွန်မသည် တက္ကသိုလ်ကတည်းက လူတိုင်းအားကျရသည့် စုံတွဲလေးပါ။ သူသည် ကျွန်မအပေါ် အစွန်းကုန် ဂရုစိုက်တတ်သူ။ သို့သော် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ထက်မြတ် တစ်ယောက် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း ပြုံးရယ်နေတတ်သော သူသည် စကားနည်းလာပြီး အလုပ်...

  အခန်း (၁)  ညသည် မှောင်မည်းနေပြီး မိုးကလည်း သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လေပြင်းများကြောင့် အိမ်ဘေးရှိ သရက်ပင်ကြီးက တဖြဖြနှင့် လှုပ်ခါနေ၏။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်နုက တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲလျက်၊ ဒူးထောက်လျက်ရှိသော ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးတင်ဖေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ငါ့ညီမရယ်... အစ်ကိုကြီးကို ကယ်ပါဦး။ အကြွေးရှင်တွေက သတ်တော့မယ်၊ သွားစရာလည်း မရှိတော့လို့ပါ" ဒေါ်နုသည် သံယောဇဉ်ကြီးသူပီပီ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ထိုစဉ် အိမ်နောက်ဖက်မှ ထွက်လာသော သမီးဖြစ်သူ 'ရွှေရည်' ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဦးတင်ဖေ၏ မျက်လုံးများက တဏှာရမ္မက်ဖြင့် ဖျတ်ခနဲ ဝင်းလက်သွားသည်။ သနားစရာ ဒုက္ခသည်ပုံစံ ဖန်တီးထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အသိစိတ်က နိုးထလာလေပြီ။ အခန်း (၂)  ဦးတင်ဖေသည် အိမ်တွင် နေခွင့်ရပြီးနောက် အလွန်လိမ္မာယဉ်ကျေးပြနေသည်။ အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီလုပ်ပေးပြီး ဒေါ်နု၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူသည်။ သို့သော် ဒေါ်နု ဈေးသွားချိန် သို့မဟုတ် အပြင်ထွက်ချိန်များတွင် သူ၏ မူလရုပ်ဆိုးက ပေါ်လာတတ်သည်။ ရွှေရည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ...

 "အမေ... အမေ့ဆီမှာ သိမ်းထားတဲ့ ရွှေနားကပ်လေး ခဏပေးဝတ်ပါဦး၊ သမီး ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းမင်္ဂလာဆောင် သွားစရာရှိလို့" ချွေးမဖြစ်သူ သီရိ ရဲ့ အသံက ချိုသာလွန်းနေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ နားကပ်လေးဆီက မခွာဘူး။ အဲ့ဒီနားကပ်လေးက ဒေါ်မြစိန် တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်ပြီး စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ရတနာလေး။ "အမေ့မှာ ဒါလေးပဲ ကျန်တော့တာ သီရိရယ်... အမေ သေရင် သားကြီးတို့အတွက် ထားခဲ့မလို့ပါ" ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အခန်းဝကနေ သားဖြစ်သူ မောင်မောင် က ဒေါသတကြီး ဝင်လာတယ်။ "အမေကလည်း... မိန်းမက ခဏပဲ ငှားဝတ်မယ် ပြောတာကို။ အမေက သားတို့ကို မယုံဘူးလား? အမေ နေမကောင်းဖြစ်တုန်းက ဆေးရုံစရိတ်တွေ ဘယ်သူစိုက်ထားလဲဆိုတာ အမေမမေ့နဲ့လေ!" သားဖြစ်သူရဲ့ စကားက ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သူမ နှလုံးခွဲစိတ်တုန်းက သားနဲ့ချွေးမကပဲ ကြည့်ရှုခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအတွက် အမေ့ရဲ့ ဂရန်ကို သူတို့အမည်ပေါက် ပြောင်းခဲ့ကြပြီးပြီလေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒေါ်မြစိန် လက်လျှော့လိုက်ရပြီး နားကပ်လေးကို ချွတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီနေ့ညမှာတင် မောင်မောင်နဲ့ သီရိတိ...

  အပိုင်း (၁)  ညနေစောင်းနေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် 'သက်နိုင်' တစ်ယောက် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ရွာလမ်းမထက်၌ ပေါ်လာတတ်စမြဲ။ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် လမ်းဘေးတွင် ဆော့ကစားနေသော ကလေးများပင် ဘေးသို့ ခပ်ကွာကွာ ရှောင်ပေးကြရသည်။ အရက်၊ ဖဲ၊ ကြက် တည်းဟူသော အကုသိုလ်မြစ်သုံးသွယ်တွင် နစ်မွန်းနေသူ သက်နိုင်ကို တစ်ရွာလုံးက လက်ညှိုးထိုးကြသော်လည်း သူကမူ ဂရုမစိုက်နိုင်။ ကိုယ်တိုင်က ကမ္ဘာဦးကတည်းက လူမိုက်ဖြစ်ခဲ့သယောင် ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားပင်။ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ကိုကျောက "မင်းမူးနေပြီ ပြန်တော့" ဟု ဆိုလျှင်ပင် "ဟ... ကိုကျောက ကျုပ်ကို နှင်တာလား" ဟု ရန်ပြန်တွေ့တတ်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျေနပ်အောင် အရက်တစ်ပုဒ် ထည့်ပေးလိုက်မှသာ သီချင်းတကြော်ကြော်နှင့် ပြန်သွားတော့သည်။ အပိုင်း (၂)  လမ်းထိပ်က ခွေးဟောင်သံကို ကြားရုံနှင့် 'ဖြူဖြူ' တစ်ယောက် ရင်လေးမိ၏။ သူမသည် မြို့ကြီးပြကြီးတွင် ချမ်းချမ်းသာသာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ။ အိမ်က လူကြီးများက အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးထားသော်လည်း မြို့ကို ခေတ္တလာသော သက်နိုင်၏ စကားအချိုများတွင် သူမ၏ ဘဝကို ပုံအပ်ခဲ့သည်။ "မင်းကို ငါ ရွှေပုံပေါ်မှာ ထားမယ်" ဟူသော ကတိများမှာ ရွာရောက်ပ...

 အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော ဧည့်ခန်းကျယ်အတွင်း၌ စီးကရက်မီးခိုးငွေ့တို့သည် လေထဲတွင် ဝဲယိုင်နေကြသည်။ ဦးမင်းထင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပက ကမ္ဘာကြီးကို ငေးကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ အာရုံတို့ကမူ လွန်ခဲ့သော နာရီပိုင်းက လက်ခံရရှိခဲ့သော ဓာတ်ပုံများဆီ၌သာ ခိုနားနေ၏။ ဆရာကြီးဝတ္ထုရေးဟန်၏ လေးနက်သော သရုပ်ဖော်ချက်များဖြင့် ဇာတ်လမ်းအသစ်တစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်ပါသည်။ ဦးမင်းထင်သည် မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသော ပညာတတ်တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲရန် အရှိန်ယူနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်။ ဇနီးဖြစ်သူ နွယ်နီ သည် သူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ (၁၅) နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တိုင် နုပျိုလန်းဆန်းနေဆဲ။ ထိုနုပျိုမှုသည်ပင် ဦးမင်းထင်အတွက် ပူလောင်ခြင်း၏ အစပြုရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "ကိုမင်း... ပြန်လာတာ နောက်ကျလိုက်တာ" နွယ်နီ၏ အသံက နူးညံ့လှသော်လည်း ဦးမင်းထင်၏ နားထဲတွင်မူ ထိုအသံသည် လှည့်စားခြင်း၏ တေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ ခါးသက်နေသည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းနီရောင် ပါးပါးလေး ဆိုးထားသော ထိုနှုတ်ခမ်းများသည် ယနေ့နေ့လယ်က သူစိမ်းအမျိုးသာ...

အပိုင်း (၁)  ရန်ကုန်မြို့၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ကခုန်နေသည်။ သူမလက်ထဲတွင် ညစ်ပေနေသော အဝတ်စုတ်ဖြင့် ပတ်ထားသည့် သစ်ကိုင်းခြောက်လေးများကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် "သားလေး... ဗိုက်ဆာနေပြီလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးနေတတ်သည်။ လူတွေက သူမကို 'အရူးမ' ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးအစုံ၌ နာကျင်မှုနှင့် အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်များ ခိုတွဲနေဆဲ။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က... သူမသည် မြို့မျက်နှာဖုံး သူဌေးကြီး ဦးဘုန်းမြတ်၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီး "မေသက်" ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်က ကားဒရိုင်ဘာ ကျော်စွာနှင့် ချစ်ကြိုက်မိပြီး ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဒေါသတကြီး နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံရသည့်ညတွင် မိုးများက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ "သွား... အခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွား!" ဟူသော အဖေ၏ အော်ဟစ်သံသည် သူမဘဝကို ထာဝရ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ မေသက်သည် ကျော်စွာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ အပိုင်း (၂)  ကျော်စွာသည် သူမကို မြို့ပြင်က ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရွှေပန်းကန်နှင့် စားခဲ့ရသော မေသက်သည် ယခုမူ ဝါးက...